James Joyce and the Volta Cinematograph

One of the more surprising corners of James Joyce's life is that he ran Ireland's first cinema. Recently there has been growing critical interest in the films shown at the Volta Cinematograph (located at Mary Street, Dublin) and in what influence early film might have had on Joyce's art.

Luke McKernan, author of an article on the Volta in Film and Film Culture, has traced a number of the films exhibited by Joyce. He will introduce this special programme, featuring comedies, religious and historical dramas and news films from 1909, including Come Cretinetti paga I debiti, Une Pouponnière à Paris, and The Way of the Cross.

Pictured is a still image from the 1907 film Francesca da Rimini, directed by William V. Ranous and featuring Florence Turner as Francesca. The film opened at the Volta Cinema in Dublin in January 1910.

Bloomsday is a commemoration observed annually on 16 June in Dublin and elsewhere to celebrate the life of Irish writer James Joyce and relive the events in his novel Ulysses, all of which took place on the same day in Dublin in 1904. The day is a secular holiday in Ireland. The name derives from Leopold Bloom, the protagonist of Ulysses, and 16 June was the date of Joyce's first outing with his wife-to-be, Nora Barnacle, when they walked to the Dublin village of Ringsend.

Bloomsday Activities
 
Street party in North Great George's Street, 2004The day involves a range of cultural activities including Ulysses readings and dramatisations, pub crawls and general merriment, much of it hosted by the James Joyce Centre in North Great George's Street. Enthusiasts often dress in Edwardian costume to celebrate Bloomsday, and retrace Bloom's route around Dublin via landmarks such as Davy Byrne's pub. Hard-core devotees have even been known to hold marathon readings of the entire novel, some lasting up to 36 hours. The first celebration took place in 1954, and a major five-month-long festival (ReJoyce Dublin 2004) took place in Dublin between 1 April and 31 August 2004. On the Sunday in 2004 before the 100th "anniversary" of the fictional events described in the book, 10,000 people in Dublin were treated to a free, open-air, full Irish breakfast on O'Connell Street consisting of sausages, rashers, toast, beans, and black and white puddings, and a pint of Guinness.

The Rosenbach Museum & Library, in Philadelphia, United States, is the home of the handwritten manuscript of Ulysses and celebrates Bloomsday with a street festival including readings, Irish music, and traditional Irish cuisine provided by local Irish-themed pubs.

The Syracuse James Joyce Club holds an annual Bloomsday celebration at Johnston's BallyBay Pub in Syracuse, New York, at which large portions of the book are either read aloud, or presented as dramatizations by costumed performers. The club awards scholarships and other prizes to students who have written essays on Joyce or fiction pertaining to his work. The city is home to Syracuse University, whose press has published or reprinted several volumes of Joyce studies.

In 2004 Vintage Publishers issued "yes I said yes I will Yes: A Celebration of James Joyce, Ulysses", and 100 Years of Bloomsday, edited by Nola Tully. It is one of the few monographs that details the increasing popularity of Bloomsday. The book's title comes from the novel's famous last lines.

Bloomsday has been celebrated since 1994 in the Hungarian town of Szombathely, the birthplace of Leopold Bloom's father, Virág Rudolf an emigrant Hungarian Jew. The event is usually centered around the Iseum, the remnants of an Isis temple from Roman times, and the Blum-mansion, commemorated to Joyce since 1997, at 40–41 Fő street, which used to be the property of an actual Jewish family called Blum. Hungarian author László Najmányi in his 2007 novel, The Mystery of the Blum-mansion (A Blum-ház rejtélye) describes the results of his research on the connection between Joyce and the Blum family.

چند شب پیش داشتم به سرنوشت فکر می کردم...یک تصویری اومد به ذهنم ولی انگلیسی بود! گفتم  ترجمه اش کنم به فارسی دیدم لوس می شه، از اوریجینالیتی می افته، خلاصه فیلمک فارسی می شه واسه خودش....بی خیال بابا! شما به حساب قمپز در کردن نزارین که شرمنده می شم....

My fate is a triangular fish-bowl

Red the bowl

Black the fish

My life is a rectangular piggy-bank

Rusty the coins

Dusty the eyes of the pig…

Going Under

Is it wrong to talk to myself even when there's nobody else
I'm just checking out that I'm not gone under the water
Thrown on the beach like a seal ready for slaughter

Can't you understand that the way things were planned
It never worked out so I just went crazy
I took to the drink, like something says its "maybe"

I ain't got no excuse and that's really the news
Got nothing else to say, that it's my way, it's always my way
I seem to be running away so often

I'll try anything once and that's the way we should be
But it's always the same getting caught up again in a habit
A habit I just can't shake off the way it always turned out

Can you understand it's the way I choose to be
Everything seems so easy this way but I'm going under fast
Slipping away
Am I so crazy

(Marillion: "Clutching at the Straws", 1987) 

THE FAMOUS CORK-LINED ROOM OF MARCEL PROUST
(reconstruction in the Musée Carnavalet, Paris)

Joyce and Proust met on May 18, 1922 but there are a number of conflicting versions of what occurred and little evidence of their assessment of each other's work. "What he envied Proust were his material circumstances: 'Proust can write; he has a comfortable place at the Etoile, floored with cork and with cork on the walls to keep it quiet. And, I, writing in this place, people coming in and out. I wonder how I can finish Ulysses." (Ellmann, pg. 509). When Proust died on November 18, 1922, Joyce attended his funeral.  Furthermore, cork had a special significance for Joyce: his father was from County Cork. Always the punster, Joyce once mounted a portrait of his father in a cork frame.

Square James Joyce

The French honor writers and artists by naming streets after them. In 1999, Joyce was recognized with this little garden near the Bibliothèque Nationale in the 13th arrondissement. It is bordered by streets named after Abel Gance, the film director, George Balanchine, the ballet master and Valéry Larbaud, the novelist and great friend of Joyce.

Derek William Dick معروف به Fish یکی از ستارگان برجسته کهکشان موسیقی راک است. خیلی از علاقمندان موسیقی Fish را نمی شناسند اما ممکن است نام گروه Marillion را شنیده باشند، گروه صاحب نام و صاحب سبکی که در سال 1981 بوسیله Fish اسکاتلندی در انگلستان پایه گذاری شد. بسیاری بر این عقیده اند که نام Fish ریشه در عادت بسیار نوشیدن او دارد در حالی که او خود می گوید به خاطر این که ساعت های زیادی را در حمام صرف خواندن کرده به این نام علاقه دارد. Fish قبل از این که در سال 1988 از گروه جدا شود گروه Marillion را با شاهکارهایی همچون Kayleigh، Lavender، Incommunicado، و Grendel در صدر جدول Top 10 قرار داده بود. از ویژه گی های منحصر به فرد Fish صمیمیت، شاعر پیشگی، پرکاری، و خلاقیت او است. او با هنرمندی هر چه تمام تر درد های زندگی خود و مسائل اجتماع را در هم می آمیزد و با قدرت جادویی و دراماتیک صدای خود از آن ها داستان هایی جاودانه می سازد. از این نظر شاید بتوان او را تنها با پیتر گابریل، خواننده افسانه ای گروه Genesis در دهه 70، مقایسه کرد. به قول پال رز، یکی از منتقدان موسیقی، "مایه تأسف و شرمندگی است که جامعه موسیقی این چنین نسبت به هنر و موسیقی Fish از خود بی تفاوتی نشان می دهد. آن ها در آینده ابراز پشیمانی خواهند کرد." لازم به ذکر است که Fish در بسیاری از اشعارش اشاراتی بی بدیل به آثار برجسته ادبیات انگلستان نیز دارد که نشانگر سواد و ذوق ادبی بسیار بالای اوست. Fish همچنان در زمینه موسیقی پرکار بوده و آلبوم های ذیل حاصل تلاش های هنرمندانه او پس از ترک گروه  Marillion است:

 1990 Vigil in a Wilderness of Mirrors

1991 Internal Exile

1993 Songs from the Mirror 

1994 Suits

1997 Sunsets on Empire

1999 Raingods with Zippos

2001 Fellini Days

2004 Field of Crows

2007 Thirteenth Star

خارجی: پیاده رو. بعد از ظهر

(چند جوان در مقابل ویترین کتاب فروشی ایستاده اند. سمت چپ، کمی پایین تر از کتاب فروشی، مردی با تلفن عمومی مشغول حرف زدن است. هر از چند گاهی به دور و برش نگاهی از سر بی قراری می اندازد.)

مرد: آخه تو چقدر بد قولی؟

صدای زن: دلم یه برش هندونه می خواد.

مرد: مگه قرار نبود ساعت شیش این جا باشی؟

صدای زن: از این سیب سبزا هم باشه خوبه.

مرد: من الان یک ساعت و نیمه که این جا منتظرم.

صدای زن: اشکالی نداره...سیب نشد، هلو.

مرد: تو کی می خوای آدم شی؟

صدای زن: هر وقت شلیلا ی آبدار بیان بازار.

مرد: آبروم رفت این جا. آخه چند بار دیگه تا سر خیابون باید برم؟

صدای زن: یه کیلو باشه خوبه.

مرد: کدوم گوری هستی تو؟

صدای زن: انگور.

مرد: تا پنج دقیقه دیگه اومدی که اومدی اگه نه...

صدای زن: نه! خیار؟! آره!

مرد: (حرف رکیکی به زبان آورده و گوشی را با غیظ روی تلفن می کوبد.)

صدای زن: خیلی احمقی! الو؟ الو؟

(مرد با عصبانیت پاکت خالی آبمیوه داخل پیاده رو را با پا به درون جوی آب پرت می کند و دور می شود. دوربین با حرکت تراولینگ آرام به سمت راست رفته و خانمی را در کادر می گیرد که با یک دست بستنی قیفی و با دست دیگر تلفن همراهش را نگاه داشته است. در حالی که او مات و مبهوت به صفحه تلفن همراهش خیره شده، بچه ای به او تنه می زند و بستنی اش می افتد. زن به راه افتاده و در همان مسیری که مرد رفت دور می شود.جوانکی لوده در دور دست عربده ای می کشد.)

"The Dead" is deeply indebted to many musical compositions. The story's title is believed to refer to Thomas Moore's Irish Melodie "O Ye Dead!" in which the living and the dead sing of their envy for one another's state of being in alternating stanzas. The story itself contains a number of different dances, a piano competition piece, an aria from Bellini's I Puritani, and the haunting rendition of the folksong "The Lass of Aughrim" which serves as the catalyst for the story's epiphany. Thus the story's musical allusions are eclectic in both their style and performing forces--indeed we would expect nothing less from Joyce. No less interesting, however, are the linguistic events in this story. "The Dead" begins with the awkward and eventually aborted conversation between Gabriel Conroy and Lilly, the caretaker's daughter. This encounter is followed by Gabriel's conversation with the Irish nationalist Miss Ivors, the dinner-table conversation about music and Gabriel's own dissembling speech, his conversation with Gretta about her lost love Michael Furey, and Gabriel's own final meditation on life and love. When divided into the two realms of music and language, the narrative progression of the story might be diagrammed in the following manner:

Music	Waltz	Piano-Dance-Aria		Song
Language	Conevrsation		Discussion-Speech		Conversation-Meditaion

Kingdom Come is a melodic hard rock band fronted by Hamburg-born vocalist Lenny Wolf in 1987. The group's first album, Kingdom Come became quite popular and is remarkable for its classic hard rock sound, reminding listeners of such bands as Led Zeppelin.

"Twilight Cruiser"

I can hear the silence, in the dark
Closing in the distance, to my heart.
Now and than a quick glance, to the stars,
Coming of a deep trance, peace at large
Like soothing shelter over me
I have come to love her mystery
Making me surrender, letting go
Guiding me so tender, very slow
When the night is falling
I hear voices calling
Like an aimless shooter
I'm a twilight cruiser

مجموعه داستان دوبلینی ها متشکل از 15 داستان است. اگر چه هر کدام از داستان ها به موضوعی جداگانه می پردازد اما آن چه آن ها را به هم پیوند داده و مرتبط می کند ایده و درونمایه "فلج" است. هر کدام از این داستان ها ابتدا، میانه، و پایانی دارد در حالی که از لحاظ ساختار کلی اثر نیز آن ها به گونه ای چیده شده اند که داستان های اولیه در حکم ابتدا، داستان های بعدی در حکم میانه، و داستان های آخر به منزله پایان کل اثر به شمار می روند. جویس در این مجموعه به رسوا گری روح فلج جسمی، اخلاقی، روانی، معنوی که همانا دوبلین است می پردازد. اگر چه فلج هسته مرکزی است اما مرکز اخلاقی دوبلینی ها تنها فلج نیست بلکه آشکار شدن این فلج برای قربانیان داستان ها است. آن چه نقطه اوج داستان ها را تشکیل می دهد رسیدن به خود آگاهی نسبت به این وضعیت دردناک است. پسرک داستان های "یک برخورد" و "عربی" به چنین آگاهی دست می یابند؛ رسیدن به این مرحله برای لیتل چندلر ("یک ابر کوچک") و جیمز دافی ("یک حادثه دردناک") به مراتب تلخ تر است زیرا برای زمانی طولانی به تأخیر افتاده است؛ و سرانجام خودآگاهی گابریل ("مردگان")، بغرنج ترین و تلخ ترین، که نه تنها نقطه اوج داستان بلکه نقطه اوج کل اثر نیز به شمار می رود. هنگامی که قهرمان های جویس به وضعیت خود پی می برند، ما نیز به چنین آگاهی دست یافته و خود را نا توان از رهایی از چنبره تقدیر می یابیم. دوبلین که همچون وحی بر دوبلینی ها ظاهر می شود دنیا و خودمان را نیز بر ما ظاهر می کند.

دوبلینی ها برای جویس تنها یک سانسور اخلاقی، یک پرتره دو پهلو، یا یک تصویر خیر خواهانه به شمار نمی آمد بلکه بیانیه دلایل او در جانبداری از تبعید بود. این کتاب متشکل از تصاویری است از آن چه بر سر او می آمد اگر در دوبلین می ماند. به عبارت دیگر، دوبلینی ها کلکسیونی از وحشت های خصوصی و شخصی نویسنده است. از این رو، می توان دید که بسیاری از شخصیت های این داستان ها جویس های بالقوه هستند. نام دو نفر از شخصیت های اصلی این مجموعه "جیمز" است: پدر جیمز فلین (تصور ممکنی از جویس اگر در لباس کشیشی مانده بود) و جیمز دافی (تصور ممکن دیگری از جویس اگر در دوبلین کارمند بانک می شد). مردک منحرف چشم سبز در "یک برخورد"، لینهان در "دو زن نواز"، و هاینس در "روز پیچک" هر کدام ویژگی هایی از خالق اثر را به دوش می کشند. اما تصویر اصلی جویس به عنوان یک دوبلینی رو به زوال را می توان در شخصیت گابریل کانروی در داستان "مردگان" شاهد بود که تصوری است از آن چه بر سر جویس می توانست بیاید اگر پس از ازدواج با نورا بارناکل در دوبلین مانده بود و در دانشگاه درس می داد و برای روزنامه ها نقد می نوشت. آنچه گابریل در مورد دوبلین احساس می کند احساس جویس هم هست اما از فاصله ای امن و دور. چنین فاصله ای برای زندگی و هنر جویس از واجبات به شمار می رفت.

Kate Bush

Kate Bush is a British rock singer who has a reputation for testing the boundaries of her medium. Well known for her amazing vocal range that can almost instantly swoop from a sharp wail to a dreamy whisper, her music blends many diverse styles, from traditional Irish folk to modern pop to melodic and ethereal ambience. The subjects of her songs are often complex, exploring the highs and lows of human emotion, and often drawing on such themes as religion, literature, history, and mythology. She has worked with many artists during her career, including Peter Gabriel and Nigel Kennedy.

"The Sensual World" from The Sensual World

This song is the title track on Kate Bush's 1989 CD, The Sensual World. The lyrics are taken from Molly Bloom's soliloquy at the end of Ulysses. Kate Bush is the perfect musical interpreter for the erotic dreaminess of Molly's last thoughts. The song is quite lovely, opening with chiming bells and evolving into a sensual, churning rhythm, her breathy vocals weaving around various instrumental solos, including a nicely placed melody played on Irish pipes and a tin whistle:

" The Sensual World" was originally written using Molly's soliloquy, but the Joyce estate refused Kate's request for permission to release the song that way. Thus, she rewrote the lyrics, somehow managing to maintain the meter and, more importantly, the feel of the original. A couple people from Love Hounds (the Kate Bush Internet Mailing List) used the instrumental version of the song from the 12" single to recreate the original (the new vocals were sung by Jenn Turney and the recording was done by Jon Drukman) and it's even more remarkable that both versions are equally effective.

"The Sensual World"

Mmh, yes,

Then I'd taken the kiss of seedcake back from his mouth
Going deep South, go down, mmh, yes,
Took six big wheels and rolled our bodies
Off of Howth Head and into the flesh, mmh, yes,
He said I was a flower of the mountain, yes,
But now I've powers o'er a woman's body - yes.
Stepping out of the page into the sensual world.
Stepping out.............
To where the water and the earth caress
And the down of a peach says mmh, yes.
Do I look for those millionaires
Like a Machiavellian girl would?
When I could wear a sunset, mmh, yes,
And how we'd wished to live in the sensual world.
You don't need words - just one kiss, then another.

Stepping out of the page into the sensual world.
Stepping out, off the page into the sensual world,
And then our arrows of desire rewrite the speech, mmh, yes,
And then he whispered would I, mmh, yes,
Be safe, mmh, yes, from mountain flowers?
And at first with the charm around him, mmh, yes,

He loosened it so if it slipped between my breasts
He'd rescue it, mmh, yes,
And his spark took life in my hand, mmh, yes,
I said, mmh, yes,
But not yet, mmh, yes,
Mmh, yes....

اگر خدا یا هر جور عدالتی زیر آسمان وجود دارد

اگر فایده ای، اگر دلیلی برای زندگی یا مردن وجود دارد

اگر جوابی برای سوالهایی که مجبور به پرسیدنشان هستیم وجود دارد

خودت را نشان بده – ترسهایمان را نابود کن – نقاب از چهره بردار

ما به تلاشمان ادامه خواهیم داد

در این مسیر راست قدم بر می داریم

ما همچنان لبخند خواهیم زد

و هرچه می خواهد بشود – خواهد شد

ما به تلاشمان ادامه خواهیم داد

تا آخر زمان

(Freddie Mercury)

"Childhood's End"

You shout in your sleep.
Perhaps the price is just too steep.
Is your conscience at rest
If once put to the test?
You awake with a start
To just the beating of your heart.
Just one man beneath the sky,
Just two ears, just two eyes.

You set sail across the sea
Of long past thoughts and memories.
Childhood's end, your fantasies
Merge with harsh realities.
And then as the sail is hoist,
You find your eyes are growing moist.
All the fears never voiced
Say you have to make your final choice.

Who are you and who am I
To say we know the reason why?
Some are born; some men die
Beneath one infinite sky.
There'll be war, there'll be peace.
But everything one day will cease.
All the iron turned to rust;
All the proud men turned to dust.
And so all things, time will mend.
So this song will end.

در جواب یک نفر که گفته بود اولیس ارزش خواندن ندارد جویس این طور پاسخ می دهد:

"اگر اولیس ارزش خواندن نداشته باشد پس زندگی هم ارزش زیستن ندارد."

"Dance Me to the End of Love "

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love
 
Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
Let me feel you moving like they do in Babylon
Show me slowly what I only know the limits of
Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on
Dance me very tenderly and dance me very long
We're both of us beneath our love, we're both of us above
Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
Dance me to the end of love

I was born in Montreal, 1934. "I was born in chains but I was taken out!" It was windy. Dried leaves crashed against the walls of the Homeopathic Hospital. I was alive. I was alive in horror. The givers huddled over me like a football team. They started to give me things and then to take them away. The things that didn't fit they chucked back into the funnel of the void. The gifts were many and many were the warnings that went with them. "We are giving you a great heart but if you drink wine you will begin to hate the world. The moon is your sister but if you take sleeping pills you will find yourself in the company of unhappy women. Every time you grab at love you will lose a snowflake of your memory.”

 وقتی می شینی یک کم فکر می کنی میبینی تو زندگی تنها همراهانت درد ها و خوشی هاتن ولی خوشی ها جنبه ندارن و زودی ولت می کنن و میرن دنبال عشق و حال خودشون...درد ها اما هستن باهات...تا آخرش پات وامیستن...تا آخر آخر...شک نکن...

"When from a long-distant past nothing subsists, after the people are dead, after the things are broken and scattered, still, alone, more fragile, but with more vitality...the smell and taste of things remain poised a long time like souls, ready to remind us, waiting and hoping for their moment, amid the ruins of all the rest; and bear unfaltering, in the tiny and almost impalpable drop of their essence, the vast structure of recollection." Proust said it was "a labor in vain" to try to recapture the past by means of the intellect; only sensation, only "the smell and taste of things", could recapture the past.

Ulysses. London: Published for The Egoist Press by John Rodker. The first edition printed in England appeared eight months after the Paris edition, utilizing the French plates, and was limited to 2000 copies, 1000 of which were to be sent to America. The Lilly copy includes 7 pp. of errata loosely inserted. Ulysses was seized and banned in both America and England, and did not appear in those countries until 1934 and 1936 respectively.

Ulysses. Paris: Shakespeare and Company, 1922 . First edition, one of 100 signed copies on Dutch handmade paper, in the original blue wrappers. The first edition of Ulysses was printed in Paris with the support of Sylvia Beach's Shakespeare and Company bookstore. The text was set in Dijon by Maurice Darantie, and grew by over one third in the course of correcting proofs, so that Darantie's habitual gesture became one of throwing up his hands in despair. Inevitably, the first edition was filled with small errors. Nevertheless, it remains the highlight of twentieth-century book collecting. In addition to the first 100 signed copies, there were 150 numbered copies on Arches paper, and 750 copies on handmade paper. Ulysses appeared on Joyce's 40th birthday.

This incessant stubborn dying,

This living death,

That slays you, oh God,

In your rigorous handiwork,

In the roses, in the stones,

In the indomitable stars

And in the flesh that burns out,

Like a bonfire lit by a song,

A dream,

A hue that hits the eye.

…And you, yourself,

Perhaps have died eternities of ages out there,

Without us knowing about it,

We dregs, crumbs, ashes of you;

You that still are present,

Like a star faked by its very light,

An empty light without star

That reaches us,

Hiding

Its infinite catastrophe.

"Jose Gorostiza" 

(Cleerance Clearwater Revival)

Fortunate Son

Some folks are born made to wave the flag,
Ooh, they're red, white and blue.
And when the band plays "Hail to the chief",
Ooh, they point the cannon at you, Lord,

It ain't me, it ain't me, I ain't no senator's son, son.
It ain't me, it ain't me; I ain't no fortunate one, no

Yeah!
Some folks are born silver spoon in hand,
Lord, don't they help themselves, oh.
But when the taxman comes to the door,
Lord, the house looks like a rummage sale, yes

It ain't me, it ain't me, I ain't no millionaire's son, no.
It ain't me, it ain't me; I ain't no fortunate one, no.

Some folks inherit star spangled eyes,
Ooh, they send you down to war, Lord,
And when you ask them, "How much should we give?"
Ooh, they only answer More! more! more! yoh

It ain't me, it ain't me, I ain't no military son, son.
It ain't me, it ain't me; I ain't no fortunate one, one.

It ain't me, it ain't me, I ain't no fortunate one, no no no,
It ain't me, it ain't me, I ain't no fortunate son, no no no

فیلم Die Hard 4 رو دیدین؟! آخر جلوه های ویژه است: با نقش آفرینی بروس ویلیس شوخ طبع اما پا به سن گذاشته ای که دیگه جان سخت بودن اونقدرا هم براش آسون نیست. اما قضیه این نیست و من نمی خوام راجع به محسنات یا معایب فیلم های اکشن حرف بزنم. اگه عشق اکشن اونم از نوع با کلاسش باشین حتماً این فیلم رو خواهید دید. یک نکته جالب توجه که از همون ابتدای فیلم خودنمایی می کنه مسأله زمان، تغییرات ناشی از گذشت زمان، و شکاف بیش از پیش بین نسل ها است. جان مک لین (ویلیس) مجبوره تا آخر فیلم مراقب یه جوونکی به اسم فارل باشه (جاستین لانگ) که خدای کامپیوتر و هک و این جور چیزاست و بودن این دو نفر کنار هم ناخودآگاه تقابل و تفاوت چشمگیر بین دهه 70 و اولین دهه قرن بیست و یکم رو یه جورایی دراماتیزه می کنه. کاملاً مشخصه که تکنولوژی، تفکر، اقدامات امنیتی، شیوه زندگی، سرگرمی های روزمره، و حتی موسیقی دستخوش تغییراتی فاحش شده. همه چی راحت تر از قبل اما شکننده تر و غیر قابل پیش بینی شده. جوونایی که تو زمین بیس بال و بسکت بال دنبال توپ می دویدن، یا تو کلوپای رنگ و وارنگ می رقصیدن و هوار می کشیدن، یا تو خیابونای گل و گشاد نیویورک پشت شولت روباز مینشستن و صدای موسیقی ماشینشون تا ده تا کوچه اونورتر می رفت کجا، و جوونایی که میچپن توی اتاقای تنگ و تاریک، زل می زنن به صفحه مانیتور کامپیوترشون و یا سایت هک می کنن و یا موسیقی آلترناتیو دانلود می کنن و دنیاشون میشه اعداد و ارقام و کد و رمز و دیلیت و ریست و اینتر کجا!

به عنوان مثال، در یکی از صحنه های اول فیلم، ویلیس و پسرک تو ماشین نشستن و ویلیس به یکی از آهنگ های گروه راک قدیمی Creedence Clearwater Revival گوش میده. واکنش پسرک حتی منو هم به تعجب واداشت! اون روزای شیرین قدیم کجان؟! ببینین:

Farrell: What?! What are you doing? What’s that?

John: It’s Creedence.

Farrell: Creedence?

John: Creedence. Creedence Clearwater Revival. Classic rock.

Farrell: I know who it is. It’s old rock. That doesn’t make it classic! What sucked back then still sucks now!

John: You don’t like Creedence?

Farrell: This is like a pine cone shoved up my ass!

John: (Turning the music up!)

Farrell: Ok! Really! How mature! Come on man! I’m cooperating.

داستان درباره یک خانواده ایرلندی به نام ارویکر است. آن چه خانواده ارویکر به انجام آن مبادرت  می ورزد به الگویی از تاریخ بشر مبدل می شود. سرپرست خانواده، هامفری چیمپدن ارویکر (هک)، صاحب کافه ای در چپلیزود، واقع در حومه دوبلین، است. همسر او آنا نام دارد و آن ها صاحب سه فرزند هستند: یک دختر به نام ایزی (ایزابل، ایزولد) و دو پسر دو قلو به نام های جری (شم) و کوین (شان). وقایعی که در طی یک شبانه روز در کافه ارویکر رخ می دهد اساس پیرنگ ناتورالیستی این داستان است. آن چه بسیار مهم به نظر می رسد این است که هر یک از کوچک ترین جزئیات ناتورالیستی این اثر نقطه مرکزی حلزون عظیمی از تشابهات و درونمایه هایی است که به معانی هستی شناسانه هدایت می شوند.

در جهانی که بیداری فینیگان آن را به تصویر می کشد، هامفری چیمپدن ارویکر نماینده تمام نسل بشر در تمام اعصار می شود. او تبدیل به بسیاری از چهره های تاریخی، ادبی و مذهبی می شود: آدم، جولیوس سزار، عیسی مسیح، اسکار وایلد و غیره. در ورای نقش کهن الگویی که بر دوش می کشد، حروف اول نام او (HCE) اهمیت ویژه ای پیدا می کند. این حروف می تواند تداعی گر "کسی که همه جا فرزند دارد" (Haveth Childers Everywhere) باشد؛ چنین عنوانی هک را به تمام پدرها پیوند داده و بر گستردگی او در زمان و مکان تأکید می ورزد. به تعبیر خود جویس، هک به سادگی می تواند "همه کس می آید" (Here Comes Everybody) باشد. اما هک بسیار بزرگ تر انسان های دیگر است: او به تمام کوهستان های جهان مبدل       می شود.

آنا، همسر هک، نماد ابدی زنانگی است. او نیز به بسیاری از زنان برجسته جهان مبدل می شود: حوا، مریم باکره، کلئوپاترا، همسر نوح و غیره. فطرت نمادین و کهن الگویی او در نامی که یدک می کشد منعکس می شود: آنا لیویا پلورابل. آنا به نقش او به عنوان یک فرد اشاره دارد؛ لیویا او را به نیروی حیات و تمام رودخانه های جهان پیوند می دهد؛ پلورابل هم بر نقش نمادین او بعنوان چندین زن تأکید می کند. جویس اسامی بیش از ششصد رودخانه را در یکی از فصل های کتاب در هم می آمیزد تا او را توصیف کند.

فرزندان خانواده ارویکر هم، مانند والدین شان، نقش هایی پیچیده دارند. ایزی نمادی از خصلت اغواگرایانه زن است که در تضاد با جنبه مادرانه زن قرار می گیرد. دو قلوها، نیروهای متضاد طبیعت، در دل کشمکش هایی که با یکدیگر دارند تا ابد به هم پیوند می خورند. شان که شخصیتی هنر ستیز دارد به نمادی از جنبه عمل گرایانه بشر مبدل می شود؛ او نسبت به برادرش، شم، که نمادی مضحک از یک هنرمند است، چیزی به جز حس نفرت ندارد. شم به گونه ای جوانی خود جویس محسوب می شود. 

داستان در شب آغاز شده و در سپیده دم به پایان می رسد. با فرا رسیدن شب در حالی که حیوانات باغ وحش داخل پارک آرام آرام به خواب می روند، سه فرزند خانواده ارویکر به همراه دختر بچه های همسایه، بیرون کافه سرگرم بازی هستند. سه خواهر و برادر، پس از صرف شام، به طبقه بالا می روند تا تکالیف خود را انجام دهند. در طبقه پایین، هک مشغول پذیرایی از مشتریان بوده و برای آن ها داستان هم تعریف می کند. بالاخره همه مشتریان می روند و وقت تعطیل کردن کافه می رسد. هک که مست است و سعی می کند تا کافه را جمع و جور کند، سکندری می خورد و به زمین می افتد. مستخدم خانه به او کمک می کند تا بلند شود و به تخت خواب برود. ایزی به خواب رفته اما دو برادر بیدار می مانند و به صحبت های پدر و مادر دزدکی گوش می دهند. هک پس از گفتگو با آنا به خواب می رود و رؤیای او که تا سپیده دم به طول می انجامد، عرصه پهناور تفکرات جویس می شود.

(James Joyce: 6 Years Old)

John Stanislaus Joyce to His Son (James)

31 January 1931

My dear Jim. I wish you a very happy birthday and also a bright and happy New Year. I wonder do you recollect the old days in Brighton Square, when you were Babie Tuckoo, and I used to take you out in the square and tell you all about the moo-cow that used to come down from the mountain and take little boys across?

I will write to Georgio in a few days, when he returns from his honeymoon. I see by the photo that he too wears glasses? I suppose he needs [them] but if possible he should not use them. I hope Lucia’s sight is all right, give her my fond love and also to Nora. I often hear from Mr Healy, whose generous gifts I should be glad if you would also acknowledge. Again, my dear boy, may God bless you is the prayer of Your fond and loving Father.

(A Portrait of the Artist as a Young Man)

“Once upon a time and a very good time it was there was a moocow coming down along the road and this moocow that was coming down along the road met a nicens little boy named baby tuckoo…

His father told him that story: his father looked at him through a glass: he had a hairy face.”

DEVILS AND DUST

I got my finger on the trigger
But I don't know who to trust
When I look into your eyes
There's just devils and dust
We're a long, long way from home, Bobbie
Home's a long, long way from us
I feel a dirty wind blowing
Devils and dust

I got God on my side
And I'm just trying to survive
What if what you do to survive
Kills the things you love
Fear's a powerful thing, baby
It can turn your heart black you can trust
It'll take your God filled soul
And fill it with devils and dust

Well I dreamed of you last night
In a field of blood and stone
The blood began to dry
The smell began to rise
Well I dreamed of you last night, Bobbie
In a field of mud and bone
Your blood began to dry
And the smell began to rise

Now every woman and every man
They wanna take a righteous stand
Find the love that God wills
And the faith that He commands
I've got my finger on the trigger
And tonight faith just ain't enough
When I look inside my heart
There's just devils and dust

(Bruce Springsteen)

The Moody Blues are a British rock band originally from Birmingham, England. Founding members Michael Pinder and Ray Thomas performed an initially rhythm and blues-based sound in Birmingham in 1964 along with Graeme Edge and others, and were later joined by John Lodge and Justin Hayward as they inspired and evolved the progressive rock style. Among their innovations was a fusion with classical music, most notably in their seminal 1967 album Days of Future Passed.

 Macintosh: The best known of these is the identity of the Man in the Macintosh, who appears as the 13th mourner at Dignam's funeral, and is mentioned again and again thruout the day. Nabokov bet it was Joyce himself, but the evidence seems stronger that it's the widower of Mrs Sinico in Joyce's story "A Painful Case" (or Mr Duffy). It is proposed, based on some worksheet notes, that Macintosh is an arsonist as well, who sets the blaze at the end of the Oxen chapter.

Symmetries: Ellmann devoted a book "Ulysses on the Liffey" to a search for symmetries in the structure of Ulysses, generally agreed to be unconvincing. But based on the evidence of Joyce's earliest plans, and his first (Linati) schema, there is a mirror symmetry in the central twelve chapters, comprising Odysseus's twelve adventures as Bloom's navigation between ethical extremes like over-religiosity (Lotus Eaters) and over-profanity (Oxen of the Sun).

یه بابایی می گفت شرافت یعنی خود کشی تدریجی. خوب خودکشی هم که از گناهان کبیره است پس زنده باد بی شرافتی و بی همه چیزی. چند وقته که یه جورایی مدام به فرانک سرپیکو فکر می کنم. همون آدم بی کله ای که همه چیزشو حاضر بود به خاطر ایده آل هاش بده و داد. همون پلیس هیپی و لولی وشی که ثابت کرد چرا آدم های رومانتیک نمی تونند اونقدر ها عمر کنند. همون انسانی که رنج گام برداشتن از میان کثافت زندگی رو با آسایش لمیدن در ساحل بردگی عوض نکرد.

راستی کسی از پاکو خبری دارد آیا؟

Dubliners. London: Grant Richards, 1914. First edition. Grant Richards, who first agreed to publish Dubliners without having read the stories in detail, soon raised objections voiced by his printer. To these Joyce replied: "His marking of the first passage makes me think there is priestly blood in him: the scent for immoral allusions is certainly very keen here." "In no other civilized country in Europe," he wrote Richards, "is a printer allowed to open his mouth." Nevertheless, Richards decided not to publish the stories, and only later relented, when Joyce had become better known. The sales were too low for royalties. Today, the short stories in Dubliners are considered among the finest of their genre, and "The Dead" is often referred to as the best short story ever written.

Dubliners. New York: The Modern Library, 1926. First Modern Library edition. Joyce recalled in 1932 that "No less than twenty-two publishers and printers read the manuscript of Dubliners and when at last it was printed some very kind person bought out the entire edition and had it burnt in Dublin--a new and private auto-da-fé." But by 1926, following the publication of Ulysses and Joyce's world-wide fame, these interlinking stories of everyday Dublin life were already taking on the status of a classic, as reflected by their inclusion in The Modern Library, which declared: "For the reader who has never sampled Joyce, 'DUBLINERS' is an ideal introduction."

یکی از دوستان گفت: "می دونین زندگی هامون شبیه چی شده؟" هر کی سعی کرد یک چیزی بگه. تعابیر جدید و قدیمی. ولی از قرار معلوم هیچ کدوم افاقه ای نکرد. دوست گفت: "صبح تا شب داریم می دویم تا خودمونو صحیح و سالم تالاپی بندازیم توی قبر..." چه کوتاه. چه معنی دار. چقدر سریع. چقدر صریح. طعم گس زندگی تازه اگر همه چی هم بر وفق آقا مراد باشه. داستایوفسکی و بکت و کافکا پیشکش. Pass the bottle .

Pity is the feeling which arrests the mind in the presence of whatsoever is grave and constant in human sufferings and unites it with the sufferer. Terror is the feeling which arrests the mind in the presence of whatsoever is grave and constant in human sufferings and unites it with the secret cause...

(A Portrait of the Artist as a Young Man)

این آقای خوش قیافه و متینی که می بینید عمراً اگه بشناسید! ایشون جناب دیوید نافلر هستن. آره نافلر! برادر مارک نافلر خودمون. همون مارک نافلری که سکان دار Dire Straits بود و صدا و گیتارش  فراموش شدنی نیست. ولی باور کنین به خاطر مارک نیست که می خوام از دیوید تعریف کنم. از اون جایی که مطمئنم کسی از کارهای دیوید نافلر رو نشنیده باید بگم که دیوید از یازده سالگی درام و پیانو و گیتار می نواخته و غیر از آرزوی رفتن به دانشگاه بزرگ ترین سودای زندگی اش موسیقی بوده. در سال 1977 با مارک گروه   Dire Straits رو تشکیل میدن و بعد از سه آلبوم، از گروه جدا می شه. این دیوید برای خودش درویشیه ها! موفقیت رو بدون شهرت می پسنده، اهل بیرون گردی و هیاهو نیست و هیچ اهمیتی هم به دیسک های پلاتینومش نمیده. خواننده های مورد علاقه ش رندی نیومن، جانی میچل، لاول جورج، و باب دیلان هستن. اگه طالب شنیدن کاراش هستین فرصت رو از دست ندین و قبل از همه با آلبوم Lifelines شروع کنین! اینم لیست آلبوم هاش:

Release (1983)

Cut the Wire (1987)

Lips Against the Steel (1988)

Lifelines (1991)

Small Mercies (1994)

Giver (1994)

Wishbones (2002)

Ship of Dreams (2004)

Songs for the Siren (2006)

"Eyes Of Ireland"

Listen now boys,
my grandmother said -
I'll tell you a story and
then off to bed.
There once was a time,
we lived off the land.
Harvest would come,
and we all lent a hand

But winds blew our lives,
and scattered our seeds.
Changing the landscape,
from flowers to weeds.
See in the graveyard
the families gone.
The grandest of tombstones
carry them on...

When you sail from the Harbour,
It's your last eyes of Ireland.

We tended the fire,
and faeries appeased
the flame never died
until we had to leave.
And when we were gone,
the house tumbled down
and covered our footprints,
we'd left on the ground.

When you sail from the Harbour,
It's your last eyes of Ireland.

My eyes are now tired
and no longer see.
But visions of Ireland
linger in me.

So carry your past
in the rooms of your heart
and you'll never he empty
of love when you part

When you sail from the Harbour,
It's your last eyes of Ireland.

سید بارت: الماس دیوانه

و واقعا يك رويا چیست؟

و واقعا یک شوخی چیست؟ ((Jugband Blues                                                     

و واقعا هم می شود اشعار سید بارت را نوعی رویا، نوعی شوخی با واقعیتهای این دنیا تلقی کرد. شاید به همین خاطر است که هر گونه تلاش برای دسترسی به مرز میان واقعیت و رویا در اشعار او به نتیجه قابل توجهی نمی رسد: "در پرسه و در رویا / کلمات معنی دیگری دارند" (Matilda Mother). زندگی بارت همچون رویاهایش زودگذر، موهوم و دست نیافتنی است: "یک دم در این ظلام درخشید و جست و رفت"(شاملو). جیمز هتفیلد، خواننده گروه متالیکا، در یکی از ترانه هایش (Mama Said)  می گوید: "درخشان ترین شعله سریعتر از بقیه خاموش می شود؛"  سید نیز با سوختن و خاکستر شدن نا بهنگام خود بقای شعله های درخشان پینک فلوید را تضمین کرد. با این وجود تحولی که او در موسیقی راک توهم زای (Psychedelic) دهه شصت انگلستان و بعد از آن ایجاد کرد غیر قابل انکار است. بسیاری از هنرمندان پس از او تحت تاثیر شیوه آهنگسازی، تنظیم صحنه و شیوه لباس پوشیدن او قرار گرفتند. به عنوان مثال می توان از رابین هیچکاک نام برد که خیال داشت سید دوم بشود؛ دیوید بووی که خود را شدیدا متاثر از سید می داند؛ رابرت اسمیت خواننده گروه The Cure،  که مدل موهایش تداعی گر موهای سید است؛ یا آلیس کوپر، خواننده هارد راک آمریکایی، که دور چشمانش به تقلید از سید همیشه سیاه است.     

 خیلی ها بر این باورند که مصرف بیش از اندازه اسید، و شاید هم ال اس دی، باعث جنون و فرو پاشی تراژیک سید شد، اما به گمان من او خود توانایی، استحقاق و استعداد لازم را برای پشت سر گذاردن مرزهای خودآگاهی و عقلانی داشت: "وقتم را تلف می کنم / به ذهنم آرامش میدهم" (Biding My Time).  خلاقیت و نبوغ او نیز از همین مسئله ناشی می شد. شاید اسید فقط می توانست جنب و جوش خلاقانه او را کمی سرعت ببخشد. سید تمام مجموعه اشعار آلبومها یی را که با پینک فلوید کار کرده و آلبومها یی را که انفرادی تهیه کرده است در مدتی کمتر از هجده ماه نوشت. او شعر نمی گفت بلکه شعر از او جاری می شد. او یکی از ترانه ها یش (Jugband Blues) را همچون تک گویی آغاز کرده و هملت وار خود را خطاب قرار داده و نفی می کند: "نهایت لطف توست که خیال می کنی من اینجا هستم / و خیلی مدیونت هستم که معلوم شد / اینجا نیستم."  او ضمیر ناخودآگاه پینک فلوید بود؛ او همان نیمه پنهان ماه بود که تاوان آشکار شدن و درخشش زودهنگامش در برابر شهرت را با فرو رفتن همیشگی در تاریکی پرداخت.

  کاملا مشخص است که بین محتوی و سبک پینک فلوید بارت و پینک فلوید واترز و گیلمور تفاوتی اساسی وجود دارد. تکیه بارت بیشتر بر شعر و کلام است و تکیه دیگر اعضا بر آهنگ و موسیقی. در حالیکه بعدها تلخی ها و نابسامانیهای اجتماعی، سیاسی، عاطفی، مذهبی و نظام سلطه گر سرمایه داری جهان دستمایه اشعار و آهنگهای گروه شد، اشعاربارت – که استعداد نقاشی هم داشت –  شدیدا متاثر از درونیات رویا پردازانه و اکسپرسیونیستی او بود: "خود را به دست رویا بسپار / چرا نمی توانیم به خورشید برسیم / چرا نمی توانیم سالها را از میان برداریم" (Remember a Day). بارت به این دنیا تعلق نداشت. به عقیده دیوید بووی، سید تجسمی از نبوغ و استعداد ناب بود که به شخصیتی عرفانی و اسرار آمیز در یک نمایشنامه شرقی می مانست. او که تاب  تحمل شهرت و آوازه را نداشت می خواست مثل یک پرنده رها باشد: "مرا به سمت آسمان نشانه بگیر و بگذار به پرواز درآیم"(Point Me at the Sky). او در جایی دست اندر کاران و گردانندگان کمپانی های پر زرق و برق تولید موسیقی را متوسط قلمداد کرده و اظهار می کند که آدمهای متوسط هیچکدام نمی توانند خوب باشند.

 سید سرگردان و حیران  به دنبال معصومیت فراموش شده در داستانهای پریان و افسانه های قدیمی میگشت؛ همان جایی که پایان شب سیاه همیشه سپید است و هیچ آدم درستکاری بهای گزافی برای کردارش نخواهد پرداخت. سید  در مصاحبه های متعدد به این مسئله اشاره کرده است که علاقه بیش از حد او به زادگاهش، کمبریج، و طبیعت و سادگی آن به خاطر شباهت عجیب این مکان به دنیای داستانهای پریان است. بنابراین تعجبی ندارد اگر نام آلبوم "نی زن بر دروازه های سپیده دم" ازعنوان فصل هفتم کتاب معروف کودکان، "باد در شاخه های بید،" اثر کنت گراهام وام گرفته شده باشد. او از یافتن چنین مکانی در دنیای پیرامونش ناامید شده بود: "همه جا را در جستجوی مکانی برای خود گشته ام / اما هیچ جایی نیست / هیچ جایی نیست" (Vegetable Man). شاید آن افسون و سحر گمشده ای که سید به دنبال آن بود شبیه قطعه ای از داستان مذکور باشد:

 "خیلی زیبا و عجیب و تازه بود! چون قرار بود خیلی زود تمام شود آرزو کردم ایکاش هرگز آنرا نشنیده بودم. هیچ چیز دیگری ارزش نداشت غیر از اینکه یکبار دیگر آن صدا را شنیده و تا آخر عمربه آن گوش بدهم." در حالیکه بار دیگر به خود آمده بود گفت: " نه! بازهمان صدا!" مجذوب و مسحور، برای مدت درازی ساکت ایستاد.

همین شیفتگی و سحر با هنر و پریشان احوالی او در هم آمیخته و به مرور زمان از او شخصیتی منحصر به فرد ساخته بود. به قول شکسپیرعاشق و شاعر و مجنون به هم می مانند؛ و چه عاشقانه سید برای رسیدن به آخر خط، سرود جنون می سراید: "چراغ قرمز است / و شب تاریک است / احساس می کنم سپیده دم من نزدیک است" (Embryo)؛ "آیا ذهن من را کلید باز خواهد کرد" (Julia Dream). در آخرین اجرایی که سید در آن شرکت داشت بی آنکه حتی یک نت بنوازد مثل مجسمه روی صحنه می ایستد،  پس از مدتی دستش را روی گیتارش می گذارد و "مجذوب و مسحور" همانجا ساکت می ماند.

"دیگر روزی نمانده

بگذار جور دیگری امتحانش کنیم،

عقلت را از دست خواهی داد و بازی خواهی کرد" (See Emily Play).  

"امید قهرمان"

خود جویس به دفعات در مورد آن چه در بیداری فینیگان انجام داده توضیح داده است. لویی ژیلت نقل می کند چگونه جویس با فصاحت و روانی بی نظیری درباره کلید فهم بیداری فینیگان با او صحبت کرده است. جویس شخصیت اسطوره ای هک، قهرمان بلا منازع و چند بعدی را برای او تشریح می کند. زبان کتاب به گونه ای است که نه تنها کلمات از انعطاف پذیری خواب بهره مند شده، بلکه از چندین لایه معنایی نیز برخوردار می شوند. کاری که جویس با جملات می کند مانند بازی نور و رنگ است. هر جمله به مثابه رنگین کمانی است که هر قطره کوچک در آن منشوری است که چندین طیف رنگ را از خود ساطع می کند. خانم ویور چنین عقیده دارد که جویس قصد نداشته کتابی رؤیاگونه را بنگارد، بلکه او از قالب رؤیا استفاده کرده تا آزادانه هر آن چه را که نیت آن را داشته به زبان بیاورد.

جویس گفته است که این کتاب یک تاریخ جهان است که فرضیه دوره ای بودن تاریخ را دنبال کرده و در ارتباط با اندیشه های هگل و ویکو می باشد. خود کتاب هم به شیوه   دوره ای نوشته شده است ولی نه به این معنی که آغاز و پایانی ندارد، بلکه در آن نقطه که به پایان می رسد (طبق نظریات ویکو) همه چیز دوباره باید آغاز شود. هر کدام از شخصیت های جدید بخش های مختلف کتاب، شکل تناسخ یافته ای از دیگری است. بعنوان مثال، شخصیت فین جایش را به هک نمی دهد بلکه به خود او مبدل می شود. در حقیقت، این اثر داستان یک مرد و خانواده اش است که در نهایت به تاریخ بشر تبدیل می شود. حرکت جویس در این اثر از جزء به کل است. چنین حرکتی را می توان در فرضیه ناخودآگاه جمعی کارل گوستاو یونگ و فرضیه زیگموند فروید مبنی بر چند لایه بودن شخصیت یافت، زیرا که این دو روان شناس اهمیت ویژه ای برای رؤیا در مطالعه روان بشری قائل بودند.

در ورای این اثر کنجکاوی برانگیز جویس منطقی نهفته است که نشان می دهد او چقدر به ادبیات کلاسیک علاقمند است. او همیشه کوچک ترین جزئیات معنی و تأثیر آن را، حتی آن گاه که در نظر خواننده به شکل دردناکی گنگ و ناشناخته به نظر می رسد، کنترل می کند. جویس با اولیس، کتابی که کل وقایع آن در بیست و چهار ساعت رخ می دهد، کتاب روزش را نوشته بود و با استفاده از تکنیک جریان سیال ذهن کلید فهم الگوهای ارتباطی بی نظم بیداری معمول ذهن انسان را یافته بود. او اکنون در کتاب بزرگ شب خود، بیداری فینیگان، به درون دنیای رمزآلود خفتگان و مردگان رخنه می کرد. جویس می گفت به دنبال "خواننده ای ایده آل که دچار بی خوابی ایده آل" شده بود، می گردد. در تاریکی شب این رمان، گوش بر چشم پیشی می گیرد. زبان رمان، زبان رؤیای شبانه است؛ نحو و وزن اصلی آن بر مبنای انگلیسی با لهجه دوبلینی است. بازتاب بیش از پنجاه زبان زنده دنیا در این کتاب به چشم می خورد. جویس با استفاده از جناس های چند لایه ای و چند زبانی که سطوح بسیاری از معنی را فوراً در ذهن متبلور می سازد، مقصود خود را می رساند. جویس از کمدی و تراژدی در داستان اش استفاده می کند تا روایت هبوط، خواب، مرگ، و رستاخیز بشر را رقم بزند.

یک کار خوب دیگر که به علاقمندان قدیمی و سینه سوخته موسیقی توصیه می کنم از ته دل گوش کنند آلبومی است که جناب مارک نافلر عزیز (خواننده سابق Dire Straits) و سرکار خانم امی لو هریس (کارکشته و همچنان طناز) با هم در سال 2006 ارائه کردند به نام All the Roadrunning. حکایت همچنان حکایت سرگشتگی و رفتن است. عشق جاودانه و نایاب، و نیز سپری شدن روزهای پر تب و تاب جوانی از درونمایه های اصلی آهنگ های این آلبوم به شمار می روند. زخمه گیتار مارک و زنگ صدای امی لو ترکیب بسیار دلنشینی را تشکیل داده است که در کنار اشعار به ظاهر ساده اما عمیق و نوستالژیک این مجموعه به اوج می رسند. آرزوی رفتن، دور شدن، آن هم از نوع اودیسه وار، هنوز یکی از اصیل ترین دغدغه های بشر است. این آلبوم را از دست ندهید... 

"گریه زیر باران"

وقتی یک گربه سیاه از تب می سوزد

ناله می کند

وقتی یک سگ ولگرد در شب تنها است

زوزه می کشد

یک زن از فکر مکافات

دیوانه می شود

اما وقتی یک مرد حالش از زندگی بهم خورد

اشک می ریزد.

من همیشه خوابهای فردا را می بینم

احساس می کنم با افروختن شمع در باد

وقتم را تلف می کنم

همیشه فرصتهایم را به خاطر

وعده آینده از دست می دهم

اما یک قلب سراپا محزون

نقشی از فرشینه ای تنها می کشد

خورشید خود را پنهان می کند

اما در قلب من باران می بارد

هیچکس اندوه را نمی فهمد

هیچکس درد را حس نمی کند

چون هیچکس حتی اشکها را نمی بیند

وقتی زیر باران گریه می کنی

وقتی زیر باران گریه می کنی

هرگز نمی توانم

تمام آن چیزهای دلپسندی را که چشیدم انکار کنم

بازهم به خاطر آنها بر می گردم

با اینکه به من بی حرمتی شد

می دانم کجا می روم

امیدی به بخشایش نیست

بنظر نمی رسد بتوانم

دوران خوب را از بد جدا کنم.

خورشید می درخشد

اما در قلب من باران می بارد

هیچکس اندوه را نمی فهمد

هیچکس درد را حس نمی کند

چون هیچکس حتی اشکها را نمی بیند

وقتی زیر باران گریه می کنی

وقتی زیر باران گریه می کنی

(David Coverdale: Whitesnake)

بیداری فینیگان همه زندگی جویس به شمار می رفت تا آن حد که باور داشت بخشی از جوهر زندگی را به صفحات اش تزریق می کند. به نظر جویس، روح زبان به اختیار خود، او را تسخیر کرده بود. ریچارد المان داستان جالبی از شیوه نگارش غیرعادی و نامتعارف جویس نقل می کند:

"جویس متن بیداری فینیگان را برای ساموئل بکت می خواند و او هم می نوشت، ناگهان ضربه ای به در وارد شد و جویس گفت "بیا تو". بکت که صدای در را نشنیده بود "بیا تو" را نوشت. بعداً که جویس متن را دوباره خوانی می کرد از بکت پرسید این "بیا تو" از کجا آمده است. بکت گفت که شما خودتان این را گفتید. جویس پس از اندکی تأمل و مکث گفت،"بگذار باشد."

 این حقیقت که سؤتفاهم در واقعیت هم رخ می دهد نوعی اعتبار و ویژگی برای جویس به حساب می آمد. بنابراین، جویس فقط مشغول نگارش یک رمان نبود بلکه درگیر کاری شده بود که  بی شباهت به معجزه نبود.

اما هنوز برای این سؤال که بیداری فینیگان از چه چیز سخن می گوید جوابی قانع کننده به دست نیامده است. بکت از اولین افرادی بود که بر آن شد برای این سؤال پاسخی بیابد. بکت عقیده داشت که بیداری فینیگان درباره چیزی نیست بلکه خود، همه چیز است. از این گفته چنین می توان استنباط کرد که بیداری فینیگان جهان صغیری است که جهان کبیر را به مبارزه می طلبد. اما به طور کلی گفته بکت حاوی این نکته است که او تنها به نگارش جملات و عبارات مبهم و مغلق جویس مشغول بوده و از اهمیت و معنی و نیز از پیشبرد درونمایه آن ها عاجز بوده است. جویس در جایی گفته است " همه از این مسأله شکایت دارند که چرا این اثر به زبان انگلیسی نوشته نشده است. من می گویم اصلاً نوشته نشده است."

بحث و جدل در مورد بیداری فینیگان همچنان ادامه دارد زیرا هر نقد و بررسی راجع به این اثر منوط به فهم کامل و اساسی آن می باشد. در دائرﺓ المعارف بریتانیکا، از این اثر بعنوان "غامض ترین اثر ادبیات مدرن" یاد شده است. جیمز جویس هفده سال تمام از عمر پر بار خود را صرف این کتاب کرد و معمولاً روزی چهارده ساعت به ویرایش و پردازش آن می پرداخت. اگر بخواهیم این کتاب را بخوانیم باید تمام وقت به مدت یک هفته به خواندن آن مشغول باشیم، البته بدون این که بخواهیم برای فهمیدن لغات و جملاتی که پیش رو دارد توقف کنیم؛ که اگر توقف کنیم باید تمام زمان موجودی را که زندگی به ما اجازه می دهد صرف فهمیدن آن کنیم. از زمان انتشار کتاب در سال 1939 نزدیک به هزاران مقاله و بیش از صد کتاب در مورد آن به چاپ رسیده است که هریک به دشواری های موجود متن و معانی و تعابیر گوناگون از دیدگاه های متفاوت اشاره کرده است، اما کمتر اتفاق افتاده است که در مورد برخی از نکته های اساسی این اثر سترگ اتفاق نظر کلی حاصل شده باشد.

در مورد داستان این اثر هم هنوز هاله ای از ابهام وجود دارد. ادموند ویلسون یکی از منتقدانی است که برای فهماندن بیداری فینیگان به خوانندگان، مؤثرترین تلاش و تحقیق را در مقاله ای به نام "رؤیای اچ. سی. ارویکر" انجام داده است. به عقیده ویلسون، تمام کتاب در رؤیای صاحب کافه ای گیج و منگ می گذرد. مقاله ویلسون یکی از بهترین تفسیرهای ممکن درباره بیداری فینیگان را ارائه می کند. از آن جایی که تمامی آثار جویس از ویژگی خود زندگی نامه ای برخوردارند، پروفسور فرانسیس تامپسون، منتقد آمریکایی آثار جویس، بر این عقیده است که ارویکر یا اچ. سی. ای. خود جیمز جویس است. اولیور گوگارتی عقیده بهتری دارد. او می گوید چون نویسندگان مدرن مخاطبی نداشتند به صحبت با یکدیگر مشغول شدند، اما جویس پا را از این هم فراتر نهاده و در خواب با خودش مشغول صحبت می شود (اشاره به بیداری فینیگان)...

(Muddy Waters)

غالبا از موسیقی جاز به عنوان تنها قالب هنری که در ایالات متحده پا گرفت یاد می شود اما موسیقی بلوز نیز درست همزمان با آن به وجود آمد. در حقیقت این دو سبک شباهتهای زیادی با هم دارند. هر دو در نیمه دوم قرن نوزدهم در ایالتهای جنوبی آمریکا و به دست آمریکایی – آفریقایی ها خلق شدند؛ "نت غمناک" بلوز در هر دوی آنها به چشم می خورد که حاصل خم کردن یک نت مورد نظر به میزان یک دوم یا یک چهارم پرده است؛ بداهه نوازی و سنکوپ نیز از ویژگی های مشترک این دو سبک است. بلوز و جاز تاثیر به سزایی بر موسیقی پر طرفدار آمریکایی داشته است. نکته قابل توجه این است که بسیاری از عناصر کلیدی را که در موسیقی پاپ، Soul و راک اند رول می شنویم از موسیقی بلوز نشأت گرفته است. مطالعه دقیق بلوز ما را به درک بیشتری از گونه های دیگر موسیقی رهنمون می سازد. اگرچه بلوز هیچگاه مقام اول را در عرصه فروش موسیقی به خود اختصاص نداده اما چه در فستیوالها و کنسرتهای سراسر دنیا و چه در زندگی روزمره انسان غربی حضور چشمگیرش را حفظ کرده است. امروزه می توان آوای بلوز را در همه جا شنید: از چهچهه گرم هارمونیکا در تبلیغات تلویزیونی گرفته تا زخمه گیتار یک ترانه کانتری. و به راستی بلوز چیست؟ ویلی دیکسون، آهنگساز و تهیه کننده مشهور، در جایی می گوید، "موسیقی بلوز حقایق واقعی زندگی است."

(John Lee Hooker)

Francesca: Robert, please. You don't understand, no-one does. When a woman makes the choice to marry, to have children; in one way her life begins but in another way it stops. You build a life of details. You become a mother, a wife and you stop and stay steady so that your children can move. And when they leave they take your life of details with them. And then you're expected move again only you don't remember what moves you because no-one has asked in so long. Not even yourself. You never in your life think that love like this can happen to you.

Robert: But now that you have it...

Francesca: I want to keep it forever. I want to love you the way I do now the rest of my life. Don't you understand... we'll lose it if we leave. I can't make an entire life disappear to start a new one. All I can do is try to hold onto to both. Help me. Help me not lose loving you.

………

Robert: The old dreams were good dreams; they didn't work out, but glad I had them.

در قسمتی از نمایشنامه شاه لیر اثر شکسپیر، ادموند، فرزند نامشروع گلاسستر، از خشم به خود پیچده و می گوید که چرا به او لقب حرام زاده داده و به چشم موجودی پست می نگرندش. مگر نه این که او حاصل عشقی است آتشین در حالی که برادر ناتنی و حلال زاده اش، ادگار، نتیجه پیوند قرار دادی و سرد و بی روح ازدواج است؟ دانسته یا نا دانسته، ادگار بر این نکته پافشاری می کند که بیشتر قرارداد ها و پیوندهایی که مورد پذیرش عرف  جامعه قرار می گیرد لزومأ در حیطه امور درونی و قلبی و احساسی فرد نمی توان تا ابد به آن پایبند بود. زمان، تغییرات درونی و بیرونی، و چرخه بعضاً کسل کننده زندگی، انسان را در بوته آزمایش قرار می دهند. در این مرحله از زندگی وقتی به پشت سر نگاه می اندازیم حسرت بر ما مستولی می شود از آن چه انجام داده و نداده ایم، از آن چه گفته و نگفته ایم. این مسأله یکی از ویژگی های بارز تفکر اگزیستانسیالیسم است. حسرت، که گاه توأم با اضطراب نیز می باشد، زاییده انتخاب های آزادانه (آگاهانه یا نا آگاهانه؟!) ما است. دردناک است که دیگر نمی شود حتی قسمت کوچکی از این پازل را تغییر داد؛ اگر هم بتوانیم، از آن جایی که انتخاب دیگری است که در نهایت صحت و آگاهی صورت می پذیرد، بهای گزافی را به ناچار خواهیم پرداخت. اما این مسأله آنچنان اهمیتی ندارد. آن چه حائز اهمیت است مانا شدن تصویر و آرزویی است که از رسیدن به آن باز مانده ایم. درد نرسیدن و لمس نکردن جاودانه، اصیل، و اسطوره ای است. آن چه در طی فیلم پل های مدیسون کاونتی رخ می دهد نمونه بارز و متبلور چنین درد جاودانگی است. به همان تعداد دلایل که فرانچسکا با رابرت به سوی آینده نرفت دلیل محکمه پسند هم وجود دارد که چرا فرانچسکا می توانست با رابرت برود. به هر حال به یاد پایان شعری از رابرت فراست می افتم جایی که می گوید:

 Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I-

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

همیشه گمان می کنیم بهترین و درست ترین انتخاب ها از آن ما است. اما باید صبورانه صبر کرد. انتخاب هایمان همچون زامبی از اعماق تاریکی گذشته مان بیرون می آیند تا غفلت و خواب آلودگی زندگی آلودمان را نیز با  خون مان مکیده و اندوه حسرت را در رگ هایمان بر جای بگذارند.

Syd Barrett

"Golden Hair" from The Madcap Laughs

This song is on Syd Barrett's 1969 CD, The Madcap Laughs. He set Joyce's "Poem V" from Chamber Music to, naturally enough, music. The overall feel is quite striking -- playing a sparse, acoustic guitar, Barrett delivers the vocals in his broken, haunted voice, while a low note, sustained on an organ, drones on below the guitar. Occasional metallic shimmers, wrested from a lone cymbal, occasionally ripple through the song. As does all Barrett's music, it makes quite an impression.

"Golden Hair"

Lean out of the window,
Goldenhair,
I heard you singing
A merry air.

My book was closed;
I read no more,
Watching the fire dance
On the floor.

I have left my book,
I have left my room,
For I heard you singing
Through the gloom.

Singing and singing
A merry air,
Lean out the window,
Goldenhair.

در باغ پر بهار جوانی گلی نماند

گر بوته ای بجاست همان خار مانده است

وقتی کتاب خاطره ها را ورق زدم

دیدم که مست رفته و هشیار مانده است

(دوم فروردین ۱۳۸۳ /تربت حیدریه)

بازهم یک جمعه دیگه...نمی دونم چرا نسبت به جمعه ها اینقدر حساسیت مزمن دارم. همه روزهای هفته دارن همینجور میان و میرن و از میکل آنژ صحبت میکنن(1)، اما جمعه مثل سرخ پوست فیلم دیوانه از قفس پرید(2) خودشو می زنه به کر و لالی...هرچی بلند تر تو گوشش داد می زنی سکوتش بیشتر کلافه ت می کنه...لعنتی...فکر کنم می خواد بگه اونقدر خاکستریه که چیزی از چهارشنبه خاکستر(3) کم نداره...تازه خاکسترش رو هم که فوت کنی از روی پل های مدیسون کاونتی(4) اونوقت می شه جمعه خوب(5)، می دونین که؟!   نمی فهمم چرا روزی که اسم خودشو از الهه زیبایی انگلوساکسون ها و آلمانی های باستانی گرفته تا این حد مأیوس کننده و اضطراب آوره...دست یاری به سوی الهه شعر "میوز" بلند کرده و در یک جمله، تعبیر خودم از جمعه رو به ددالوس کبیر "جویس" تقدیم می کنم، باشد که لبخندی هر چند از روی مضحکه بر لبان بی فروغ استاد شکوفه کند:

Frydate of a frownday: a holihollohollydeaday, a deafanddumbloodyingday

توضیحات:

(1)   عبارتی از شعر "آهنگ عاشقانه جی. آلفرد پروفراک" اثر تی. اس. الیوت

(2)   فیلمی از میلوش فورمن بر اساس رمان پرواز بر فراز آشیانه فاخته اثر کن کیسی

(3)   اولین روز مناسک "لنت" و 46 روز قبل از عید پاک / همچنین نام شعری از تی. اس. الیوت

(4)   فیلمی از کلینت ایستوود با بازی ایست وود و مریل استریپ

(5)   جمعه خوب روز قبل از عید پاک بوده و یاد آور به صلیب کشیدن مسیح است

ACCEPT is a Solingen based, ultra Heavy Metal band dating from its creation by frontman Udo Dirkschneider, a native of Wuppertal, in 1971 that has, in its time, produced some absolute classic albums of the genre and is unarguably recognised as one of the leading names in the history of German Hard Rock.