It's a long way to the top

Ridin' down the highway
Goin' to a show
Stop in all the by-ways
Playin' rock 'n' roll
Gettin' robbed
Gettin' stoned
Gettin' beat up
Broken boned
Gettin' had
Gettin' took
I tell you folks
It's harder than it looks

It's a long way to the top
If you wanna rock 'n' roll
It's a long way to the top
If you wanna rock 'n' roll
If you think it's easy doin' one night stands
Try playin' in a rock roll band
It's a long way to the top
If you wanna rock 'n' roll...

(AC/DC: High Voltage, 1976)

(Meredith Brooks)

"Bitch"

I hate the world today
You're so good to me
I know but I can't change
Tried to tell you
But you look at me like maybe
I'm an angel underneath
Innocent and sweet
Yesterday I cried
Must have been relieved to see
The softer side
I can understand how you'd be so confused
I don't envy you
I'm a little bit of everything
All rolled into one

I'm a bitch, I'm a lover
I'm a child, I'm a mother
I'm a sinner, I'm a saint
I do not feel ashamed
I'm your hell, I'm your dream
I'm nothing in between
You know you wouldn't want it any other way

So take me as I am
This may mean
You'll have to be a stronger man
Rest assured that
When I start to make you nervous
And I'm going to extremes
Tomorrow I will change
And today won't mean a thing

Just when you think, you got me figured out
The season's already changing
I think it's cool, you do what you do
And don't try to save me

I'm a bitch, I'm a tease
I'm a goddess on my knees
When you hurt, when you suffer
I'm your angel undercover
I've been numb, I'm revived
Can't say I'm not alive
You know I wouldn't want it any other way

Shall I Wear a White Rose?

Music by Emily Bardsley Farmer;
words by H. Saville Clarke

Most of Molly's repertoire dates from the 1880s and early 1890s, when she would have been a young singer. This piece, in a noticeably older style, is from the late 1860s or early 1870s and must have been one of Molly's first songs, as she knew it in Gibraltar.

Joyce was attracted to it for the scene it sets of a woman (Penelope/Molly) waiting for the return of her lover after a long voyage: "I must look my fairest when tomorrow's here; He will come to claim me! Shall I still be dear? I must look my brightest on that happy day, As his fancy drew me when so far away." In the recapitulation we have a glimpse of Ulysses/Poldy, as well: "I shall need no roses if his heart be true" — to me, at least, another indication the morning will bring reconciliation and a new start.

Add to this the song's dreamy heroine attempting to choose between white roses and red ones (traditional symbols of sacred and profane love) and it is clear why Joyce added it to Molly's music roll and used it in the most famous ending in literature:

"Gibraltar as a girl where I was a Flower of the mountain yes when I put the rose in my hair like the Andalusian girls used or shall I wear a red yes and how he kissed me under the Moorish wall and I thought well as well him as another and then I asked him with my eyes to ask again yes and then he asked me would I yes to say yes my mountain flower and first I put my arms around him yes and drew him down to me so he could feel my breasts all perfume yes and his heart was going like mad and yes I said yes I will Yes. "

Fantasies have to be unrealistic because the moment, the second, that you get what you seek you don’t, you can’t, want it anymore. In order to continue to exist, desire must have its objects perpetually absent. It’s not the ‘it’ that you want; it’s the ‘fantasy of it’. So desire supports crazy fantasies…Living by your wants will never make you happy. What it means to be fully human is to strive to live by ideas and ideals. And not to measure your life by what you’ve attained in terms of your desires, but those small moments of integrity, passion, rationality, even self-sacrifice.

هر دوشنبه که از تربت بر می گردم، صبح زود تر از خونه می زنم بیرون تا یک مسیر طولانی رو پیاده برم. هدف مشخص اما ناممکنه. برای دیدن دوباره بابا، استیون وار از همون مسیری می رم که سالها پیش دست در دست بابا قدم زنان می رفتیم، بعدش بزرگ تر شدم و از همون جا تا دبیرستان رفتم و بعد ها هم از همون راه خودمو میرسوندم دانشگاه. درست در ابتدای مسیر باید از وسط پارکی رد بشی که همیشه یکی از نیمکت هاش رو حضور بابا پر کرده بود. بابا بود و کتاب و دفتر شعر و گاهی هم که حواریون جمع  می شدن یک فلاسک چای. حسی که تو این پارک می زنه به جونم کمتر از حس پارک فونیکس در دوبلین نیست: همون جا که زندگان و مردگان جویس با هم در می آمیزن. به نیمکت خالی بابا که خیره می شم، سنگینی نگاه حضور و غیبت، بودن و نبودن، را بیشتر از همه وقت مزه مزه می کنم.    

The broken collaged watch
and the blueprint of shattered glass
reiterates the nature
of Joyce's "A Painful Case."
(Susan Weil)

I
felt a need
to immerse myself
in the words, sensing the echoes
and the refraction's of Joyce's
immense and rocky
complexity
(Susan Weil)

riverrun, past Eve and Adam's, from swerve of shore to bend  
of bay, brings us by a commodius vicus of recirculation back to
Howth Castle and Environs.  
    Sir Tristram, violer d'amores, fr'over the short sea, had passen-  
core rearrived from North Armorica on this side the scraggy 
isthmus of Europe Minor to wielderfight his penisolate war: nor 
had topsawyer's rocks by the stream Oconee exaggerated themselse 
to Laurens County's gorgios while they went doublin their mumper 
all the time: nor avoice from afire bellowsed mishe mishe to
tauftauf thuartpeatrick: not yet, though venissoon after, had a
kidscad buttended a bland old isaac: not yet, though all's fair in 
vanessy, were sosie sesthers wroth with twone nathandjoe. Rot a 
peck of pa's malt had Jhem or Shen brewed by arclight and rory 
end to the regginbrow was to be seen ringsome on the aquaface. 
    The fall (bababadalgharaghtakamminarronnkonnbronntonner-  
ronntuonnthunntrovarrhounawnskawntoohoohoordenenthur-
nuk!) of a once wallstrait oldparr is retaled early in bed and later
on life down through all christian minstrelsy. The great fall of the 
offwall entailed at such short notice the pftjschute of Finnegan, 
erse solid man, that the humptyhillhead of humself prumptly sends 
an unquiring one well to the west in quest of his tumptytumtoes: 
and their upturnpikepointandplace is at the knock out in the park 
where oranges have been laid to rust upon the green since dev- 
linsfirst loved livvy.

Alfred Heller

A native New Yorker and an avid Joycean, the multi-talented Alfred Heller is a composer, a conductor, an accomplished pianist, and a music publisher. The protégé of Heitor Villa-Lobos, Heller worked with the late Brazilian composer on several of his later works, conducting the premiere recording of Forest of the Amazon. As a composer, Heller is drawn to tonal music, and his settings of poems by the likes of Emily Dickinson, Robert Frost and James Joyce have been praised for their beauty and sensitivity.

Dorothy Pesch معروف به Doro یکی از پدیده های موسیقی هارد راک و هوی متال دهه 80 به شمار می رود. قدیمی تر ها او را بیشتر تحت عنوان خواننده گروه Warlock می شناسند. این خانم اهل دوسلدورف در سال 1984 با آلبوم Burning the Witches به همراه گروه Warlock پا به صحنه گذاشت و نام او تضمینی بود بر موفقیت و فروش هر یک از آلبوم های گروه. از میان همتایان او در زمینه موسیقی هارد راک می شود به گروه کم عمر Vixen و نیز Lita Ford موفق تر اشاره کرد. Doro در آلبوم اخیر خود به نام Warrior Soul تلاش کرده تا دوباره حال و هوای دهه 80 را زنده کند که البته تا حدی هم موفق است. وقتی با چشم های بسته به آهنگ های این آلبوم گوش می دادم حالی داشتم که در وصف نمی گنجد؛ باید با این نوع موسیقی زندگی کرده باشی تا بتوانی با تک تک سلول های بدنت با آن ارتباط برقرار کنی. در این آلبوم سه دسته آهنگ به چشم می خورد: اول) آهنگ های دارای ریتم تند و کوبنده که نمونه بارز هارد راک می باشند؛ دوم) آهنگ هایی با ریتم و روایتی ملایم تر که کم دلنشین نیستند؛ و سوم) آهنگ های ملایم احساسی که اصولاً در برابر دیگر آهنگ ها کم می آورند. آهنگ های اولیه (تا شماره 4) طبق سنت بیشتر گروه های هارد راک بهترین ها هستند. البته آهنگ شماره 11 که بیشتر در حال و هوای کارهای Punk Rock است به نا حق در انتهای مجموعه جای داده شده که نفس گیر بودن این آلبوم ما را از پرداختن به این ایراد های جزئی باز می دارد. این هم لیست آهنگ ها (گوش کنید و لذت ببرید اما اسراف نکنید!):

01. You're My Family

02. Haunted Heart

03. Strangers Yesterday

04. Thunderspell

05. Warrior Soul

06. Heaven I See

07. Creep into My Brain

08. Above the Ashes

09. My Majesty

10. In Liebe Und Freundschaft

11. Ungebrochen

12. Shine On

13. Angel in the Dark (Bonus Track)

14. 1999 (Bonus Track) 

O generous rain, what can we expect from your tiny little drops but ceaseless pain? Fall and drown us, fall and wash us away from the dirty face of this coquettish earth. Fall and make us a story for the impending blindfold generation. Make us a puking story for them bastards. Fall.

Marylin Monroe reads Ulysses...

A Flower Given to My Daughter
  
 
Frail the white rose and frail are
Her hands that gave
Whose soul is sere and paler
Than time's wan wave.

Rosefrail and fair -- yet frailest
A wonder wild
In gentle eyes thou veilest,
My blueveined child.

James Joyce
 

The Hotel Lenox
(9 rue de l’Université)

The Joyce family’s first temporary lodgings in Paris,
recommended by Ezra Pound in the
fashionable 7th arrondissement on the Left Bank.

ظاهراْ جویس دوست دارد از میان سه شخصیت اصلی رمان اولیس (استیون ددالوس، لئوپولد بلوم، و مولی بلوم) نسبت به اولین شخصیت کم توجهی از خود نشان داده و بیشتر افکار خود را به آخرین نفر معطوف کند. بلوم، خود نقطه اتصال این دو شخصیت به شمار می رود. آن چه از این سه نفر تثلیثی ابدی می سازد ارتباط نمادین آن ها با یکدیگر است. استیون نماد عقل، مولی نماد جسم، و بلوم نیز به شکلی تمثیلی این دو را به هم پیوند می دهد. بلوم به "هرکس" (Everyman) مبدل می شود تا در او عقل و جسم آرام بگیرند. از این رو هر گونه تلاش برای شناسایی این سه شخصیت به شناسایی "انسان" می انجامد...

A part of "Heaven's Hung In Black"

...No, don't you leave me to die
Don't you leave me to die
No lord, don't you leave me to die

And you'll know what it's like
The wailing wall of sighs
Hanging heaven black
And you'll know what it's like
When paradise is blind
Painting heaven black
Across the bridge of sighs
Your losing heaven's light
Heavens hung in black

قابل توجه بر و بچه های Rock باز و Heavy Metal باز قدیمی! آلبوم 2007 گروه W. A. S. P. هم با عنوان Dominator رسید! البته خیلی ها اونور آب معتقدن که این آلبوم W. A. S. P. به اندازه کافی (گلاب به روتون) Balls نداره که مثل آلبومای قدیمش کلاسیک بشه، ولی من از حق وتوی خودم استفاده می کنم و از همین جا بهشون میگم که Shut the fuck up! توی این دوران و اوضاع بلبشو که هر کی از ننه جونش قهر کرده، رفته یه گیتار خریده و مثل گاو عربده می کشه و فکر می کنه خدای موسیقی Metal شده ، این آلبوم جیگر آدم رو خنک می کنه. ورای همه چیز این اثر صدای فوق العاده Blackie است که هنوز رو دست نداره و خشم و تمنا رو با همون قدرت همیشگی فریاد می زنه. آره، ریتم گیتارها یک کم ملایم شده (مثل همون بلایی که سر Iron Maiden هم اومده بدبختانه – لعنت به این دهه 90) ولی آهنگ های شماره 1، 4، 6، و 7 واقعاً از نظر ملودی و ریف های گیتار محشرن و حرمت موسیقی متال دهه 80 حساب می شن. آهنگ 5 هم برای خودش حکایتی داره که باید از زبون داداش Blackie بشنفین (تو پست بعدی میذارم براتون). این آلبوم رو از دست ندین. و این هم لیست آهنگ ها:

1. Mercy

2. Long, Long Way To Go

3. Take Me Up

4. The Burning Man

5. Heaven's Hung In Black

6. Heaven's Blessed

7. Teacher

8. Heaven's Hung In Black (Reprise)

9. Deal with the Devil

اینترنت ADSL و لطف و مرحمت یکی از دوستان ما را بالاخره به وصال 13 یار اوشن رساند. بر و بچه ها همه هستن به اضافه آل پاچینو که توی این فیلم برای خودش عجب پول و پله ای به هم زده...خیلی بیشتر از اون وقتایی که کارلیتو و صورت زخمی بود. بگذریم که داستان یه خورده داشت کم می آورد (البته طبیعیه چون بیشتر تریلوژی های سینمایی تو قسمت آخر یه جاهایی دیگه نمیکشن) ولی از حق نگذریم باز هم اوشن و گروهش اونقدر تو چنته شون بود که آدمو مارس کنن! دلم می خواد چهاردهمین نفر تو 14 یار اوشن باشم! می پرسین چه کاری از من ساخته اس؟! راستش خودمم نمی دونم! ولی یه کم که فکر می کنم می بینم که چرا.می تونم...بی خیال! حالا بعد می گم. راستی اون آخرای فیلم که Rusty به Ocean می گه سعی کنه دفعه دیگه تو فرم تر باشه، Ocean بهش میگه بی خیال شه و به زن و بچه و زندگی فکر کنه. یعنی دیگه بسه. یعنی دیگه مسئولیت های دیگه ای هم تو زندگی هست. خونسردی خاص Ocean با جمله ای که گفت منو یاد خط آخر یک شعر از رابرت فراست انداخت، جایی که شاعر پس از تماشای جنگل پوشیده شده از برف احساس می کنه که دیگه ایستادن حتی برای دیدن زیبایی هم جایز نیست پس می گه: "فرسنگ ها راه است قبل از به خواب رفتن." "خواب" که می تونه نمادی از مرگ هم باشه به شاعر یاد آوری می کنه که زندگی همش اونی نیست که دلش می خواد. باید کمی هم از خودش بگذره چون کسایی هستن که منتظرشن، کارایی هستن که نا تموم موندن. آره. اون جور که Ocean تو فرودگاه می ذاره میره یعنی دیگه دیرش شده...دیگه بسه دیگه...زندگی منتظرشه تا دینشو ادا کنه...

"To the man who saw the Angel"

(The inscription on Tarkovsky's grave at the
cemetery Sainte-Geneviève-des-Bois near Paris)

My dear Nora,

It has just struck me. I came in at half past eleven. Since then I have been sitting in an easy chair like a fool. I could do nothing. I hear nothing but your voice. I am like a fool hearing you call me ‘Dear.’ I offended two men today by leaving them coolly. I wanted to hear your voice, not theirs. When I am with you I leave aside my contemptuous, suspicious nature. I wish I felt your head on my shoulder. I think I will go to bed. I have been a half-hour writing this thing. Will you write something to me? I hope you will. How am I to sign myself? I won’t sign anything at all, because I don’t know what to sign myself.

James Joyce

15 August,

1904

Procol Harum is an English rock band, formed in the 1960s, who built an important foundation for what would become progressive rock, or perhaps more closely, symphonic rock. They are best known for their 1967 hit single "A Whiter Shade of Pale", which is not only a regular item on classic singles polls, but is also regarded as being a seminal track in the development of pop music and particularly progressive rock music. Procol Harum have had a devoted following throughout their career; their music, although being principally noted for its classical influence, also embraces the blues and pure pop music.

A Whiter Shade of Pale

We skipped the light fandango
turned cartwheels 'cross the floor
I was feeling kinda seasick
but the crowd called out for more
The room was humming harder
as the ceiling flew away
When we called out for another drink
the waiter brought a tray

And so it was that later
as the miller told his tale
that her face, at first just ghostly,
turned a whiter shade of pale

She said, 'There is no reason
and the truth is plain to see.'
But I wandered through my playing cards
and would not let her be
one of sixteen vestal virgins
who were leaving for the coast
and although my eyes were open
they might have just as well've been closed

And so it was that later
as the miller told his tale
that her face, at first just ghostly,
turned a whiter shade of pale

...گذران بودن زندگی از معنای آن نمی کاهد بلکه مسئولیت ما را می نماید. زیرا همه چیز مربوط به آن است که این امکانات گذران را چگونه در خواهیم یافت. انسان دائم از میان امکانات موجود انتخابی به عمل می آورد. کدام یک از از امکانات به نیستی خواهد گرایید و کدام یک وجود خواهد یافت؟ کدام امکان واقعیت خواهد یافت: واقعیتی جاودانی چون "رد پایی در ریگ زار زمان." در هر لحظه انسان باید تصمیم بگیرد که ماندگار این دم او در روزگار چه خواهد بود؟

چه بسا خوشه های وامانده فرصت های گذران را می نگرد ولی به خرمن انباشته گذشته که در آن همه کردار ها و خوبی ها و رنج های او نهفته است توجهی نمی کند. چیزی را که شده است نمی شود ناشده کرد و چیزی را که بود و هست نمی توان نیست کرد چون بود مطمئن ترین نوع هستی است...

(ویکتور فرانکل: انسان در جستجوی معنی)