I Could Have Been a Dreamer

 Running with the wolf pack

Feel like I'm never coming back

And every time there's sunshine I'm blind

I am everybody

And everyone that I know is me

Everyone that I know won't see

I could have been a dreamer

I could have been a shooting star

I could have been a dreamer

I'm another number

And you know the numbers must agree

But every time the wind blows

I can't fly, why?

We take away tomorrow

And never see the end of today

Lock it up and send it away forever

I could have been a dreamer

I could have been a shooting star

I could have been a dreamer

Cause dreams are what we are

I could have been a dreamer

Running with the wolf pack

Feel like I'm never coming back

But maybe that was sunshine that I saw

I've heard about a rainbow

I've heard it makes you crazy

I think I'm goin' crazy

Crazy 'cause I see

I could have been a dreamer

I could have been a shooting star

I could have been a dreamer

Cause dreams are what we are

(Dio: Dream Evil, 1987)

آخر کلاس از بچه ها پرسیدم بزرگ ترین آرزوشون چی می تونه باشه. اکثرشون گفتن "پول قلمبه"! می گفتن اونقدر بزرگ شدن که بفهمن پول کلید رسیدن به آرزوهای بزرگه. گفتم خوب حالا می خواین با این همه مایه تیله (به قول انگلیسی زبونا dough) چیکار بکنین؟ خدا رو شکر که برای دسته بندی جوابایی که می شد از قبل حدس زد زیاد به درد سر نیفتادم: اکثریت قریب به اتفاق طالب خونه بزرگ و ماشین آخرین سیستم بودن به جز یه نفر که در حسرت گردش دور دنیا بود. آها! یه نفر دیگه هم تا دهنشو باز کرد که بگه "کمک به..." با دیدن نگاه "بشین بابا کوتاه بیا" ی من حرفشو پس گرفت و گفت که نظری نداره هنوز! داشتم می گفتم که خوب حتماً زندگی یعنی همین دیگه – خونه و ماشین – و براشون آرزوی آرزوهای بزرگ می کردم که یک دفعه یکیشون پرسید: "شما خودتون چی"؟ گفتم من خودم چی چی؟! گفت: "اگه شما خدا تومن پول داشتین چیکار می کردین"؟ گفتم که به طرفة العینی خودم رو ناپدید می کردم! کلاس ساکت شد و همه یک جورایی بد جور به من زل زدند. یک مرتبه اونی که از همه ساکت تر بود گفت: "چه جالب! مثل آرزوی بچه ها؛ همیشه بچه ها دوست دارن خودشونو غیب کنن! این طور نیست؟!" این بار نوبت من بود که ساکت بشم. عبارت "مثل آرزوی بچه ها" مثل زنگ ناقوس کلیسا توی گوشم پیچید و کم کم مثل صدای آواز بلبل شعر کیتس در دور دست ها گم شد...و من به انعکاس خیالی تصویر خودم در قاب غروب گرفته پنجره خیره شدم...

چند وقت بود که آهنگ Headless Cross گروه Black Sabbath مثل خوره به ذهنم افتاده بود. دیشب دل را به آرشیو زدم و آلبوم Headless Cross را پیدا کردم. درست در همان سالی که اکثر گروه های "هارد راک" و "هوی متال" شروع کردند به گند زدن، یعنی در سال 1989، ستون فقرات گروه Black Sabbath، تونی آیومی (گیتاریست)، به اتفاق تونی مارتین (خواننده)، نیل مورای (باسیست) و کوزی پاول (درامر) آلبوم حماسی Headless Cross را روانه بازار کردند که حسابی سر و صدا کرد. آن چیزی که در ضمیر ناخودآگاهم دنبالش بودم قطعه های درام کوزی پاول مرحوم بود. دلم خیلی گرفت...دلم خیلی سوخت...در این آشفته بازار موسیقی، از یاد چنین هنرمندانی غافل شدن چیزی از عظمت ایشان نمی کاهد اما بر ماست که هرچند کوتاه و مختصر از ادای دین به آن هایی که در شخصی ترین و تنها ترین لحظات عمرمان فریاد بی صدایمان را همراهی کردند و به آن معنی دادند غافل نشویم...هنوز طنین پرکوب درام کوزی پاول در گوشم می پیچد که در تار و پود آن همه آهنگ بزرگ و به یاد ماندنی می ماند و می ماند. کوزی پاول از همان دوران مدرسه در گروه ارکستر مدرسه طبل می نواخت و بعدها نیز با گروه های بزرگ زیادی همکاری کرد از جمله:

 Jeff Beck, Rainbow, Michael Schenker Group, Whitesnake, Robert Plant, Cinderella, Gary Moore, Yngwie Malmsteen,Black Sabbath.

 از این روست که بسیاری از درامرهای گروه های هارد راک خود را متأثر از این هنرمند انگلیسی می دانند. پاول در 5 آوریل سال 1998 در بزرگ راهی واقع در اطراف بریستول در سانحه رانندگی جان خود را از دست داد. برای زنده نگاه داشتن خاطره کوزی پاول، خواننده سابق Black Sabbath یعنی تونی مارتین در سال 2006 آلبومی به نام Scream آماده کرد که در آن از قطعات درام از پیش ضبط شده پاول استفاده شده است. گلن تیپتون (گیتاریست Judas Priest) هم در آلبوم 2006 خود به نام Edge of the World از قطعات پاول بهره برده است. یاد و خاطره اش همیشه سبز باد.

وقتی هفته پیش رمان Mrs. Dalloway را با بچه ها در کلاس تمام کردیم به صرافت افتادم که یکبار دیگه فیلم The Hours را ببینم. حس خوبی داشت این که خودت رو به دست ساعت ها و امواج زمان بسپاری که همینطور بی وقفه می آیند و می روند و نقش زندگی را بر ساحل خلقت می شویند و با خود می برند. رمان را که می خوانی تخیل است که با تو در امتداد جریان سیال ذهن کلاریسا دالووی همگام می شود؛ فیلم را که می بینی تجربه ذهنی، تو را از سر حد مرزهای ناخودآگاه فرا می خواند و امواج زمان از چشم بی تکلف سینما به درون می آیند. آن چه بار دیگر مرا تکان داد گفتگوی کوتاه آخر فیلم بین ویرجینیا وولف و همسرش لئونارد بود. آن ها در مورد این که آیا خانم دالووی در آخر رمان Mrs. Dalloway  خواهد مرد یا خیر صحبت می کنند. ویرجینیا می گوید یک نفر باید بمیرد و لئونارد می پرسد که چرا باید کسی بمیرد. ویرجینیا پاسخ می دهد: "چون دیگران قدر زندگی را بدانند." و او خود را به آغوش رودخانه می سپارد تا خانم دالووی همچنان شانس زندگی داشته باشد...

و من سکوت می کنم... و دوباره به فکر فرو می روم که چه فیلسوف مأبانه برخی آدم ها زندگی را تهی از معنی و موهوم می پندارند؛ با چه تلاش و اصراری با بیلچه علم و کلنگ مشاهدات اطرافشان زندگی را در گوشه ذهن توهم پسند خود زنده به گور می کنند...پروست ابدیت را با امواج زمان گذشته پیوند داد، وولف با امواج گذشته و حال هماغوش شد، و جویس سوار بر زورق زمان، گذشته و حال و آینده را در نوردید...زندگی به آن ها روی خوش نشان نداد اما آن ها به زندگی ایمان داشتند...ایمان...  

Axel Rudi Pell, the German guitar wizard (date of birth 06/27/1960), has become a permanent part of the German Metal scene since he released his first album with the German band "Steeler" (1984 - s/t). Three more albums followed ("Rulin' the earth" in '85, "Strike back" in '86 and finally "Undercover animal" in '88) until he decided to leave and start a solo career in 1989.

Band:
Axel Rudi Pell (guitar) / Johnny Gioeli (vocals) / Mike Terrana (drums) / Ferdy Doernberg (keyboard) /  Volker Krawczak (bass) 

Albums:

1. Wild Obsession (1989)
2. Nasty Reputation (1991)
3. Eternal Prisoner (1992)
4. The Ballads (1993)
5. Between the Walls (1994)
6. Black Moon Pyramid (1996)
7. Magic (1997)
8. The Oceans of Time (1998)
9. The Ballads II (1999)
10. The Masquerade Ball (2000)
11. Shadow Zone (2002)
12. The Ballads III (2004)
13. Magic Finger (2005)
14. Mystica (2006)

1. Rising Force: (L to R) Di'Anno, Murray, Harris, Smith, Burr

2. Golden Years: (L to R) Harris, Murray, Dickinson, Burr, Smith

3. Experimentation: (L to R) Harris, Dickinson, McBrain, Smith, Murray

4. Decline: (L to R) McBrain, Gers, Dickinson, Harris, Murray

5. Rejuvenation: (L to R) Gers, Harris, Bayley, Murray, McBrain

6. Reunion: (L to R) McBrain, Smith, Dickinson, Murray, Harris, Gers

In the more than sixty years that we have looked back at the high modernist period, literary scholars have contented themselves largely with repeatedly and quite uncritically accepting Eisenstein's account of James Joyce's interest especially in Potemkin (1925) as paradigmatic and complete in determining how we should understand the 1920s interest of writers in film. Literary scholars' views have been based on a perceived kinship between technical elements used or implied in Ulysses and in Eisenstein's work; indeed, Joyce's show of interest was particularly valued and often repeated by Eisenstein, who was searching for ways to demonstrate cinema's connection to all major forms of art, and who well knew the benefits of identifying with Joyce...

The importance of James Joyce to twentieth century music is perhaps as surprising as it is pervasive. Influence within art forms tends to stay within disciplinary boundaries. It’s no great surprise to find musicians influenced by preceding musicians, or authors influenced by other authors; but Joyce’s influence over a range of music is perhaps without precedent. This influence was largely conceptual, as opposed to lines of influence in the nineteenth century, when composers used authors almost entirely by settings their texts or rifling their works for plots for tone poems or operas. Unlike Goethe’s work, for instance, whose Romanticism tended to attract aesthetically like-minded composers, Joyce’s work influenced a wide range of composers of almost impossibly divergent aesthetic presuppositions. In part, this reflects the variety of Joyce’s writings. His earliest prose works, Dubliners and A Portrait of the Artist as a Young Man are based on late nineteenth century models of naturalism and symbolism, while his major works Ulysses and Finnegans Wake become increasingly experimental in their reconceptualization of literary form, style, character, and language, until Finnegans Wake can scarcely be said to have a conventional plot or characters at all. At the same time, Joyce wrote two collections of poems as well as a play, Exiles, which are distinctly traditional in form and tone. Composers have been drawn to these diverse sides of Joyce, in many cases the more traditional tonal and Romantic composers finding a congenial set of texts for setting from the poetry -- and Myra T. Russel has noted that there are well over 140 composers who have set them -- while the more avant-garde musicians of the twentieth century were attracted to the formal innovations suggested by Joyce’s work, by his use in Ulysses of a variety of different styles, by the musicality of his language, particularly in the late and highly experimental Finnegans Wake.

I was writing prose poems, but they were starting to echo not film scripts, but descriptions of scenes in a cinematic way...

I don't think that writers or painters or filmmakers function because they have something they particularly want to say. They have something that they feel. And they like the art form; they like words, or the smell of paint, or celluloid and photographic images and working with actors. I don't think that any genuine artist has ever been oriented by some didactic point of view, even if he thought he was...

پاییز دارد آرام آرام در آغوش باغچه پدر جا خوش می کند. اما آن که از شرم چنین عشق بی تکلف و بی هشداری گونه هایش تبدار می نماید درخت توت است: به شاخه هایش که می نگری شرم از دست دادن بکارت سبز برگ هایش به سرخی خون فام و هوسناک می زند...تنها درخت خاموش و مغرور به است که بی تفاوت به عشق ناله های پاییز و درد زمزمه های توت...همچنان سبز و بی کلام به افق خیره شده است...

What does it mean to be a modernist?

First of all, whereas many previous writers had celebrated the developments in civilization that accompanied the rise of cities, the modernist is hostile to city life, finding that it degrades and demeans its citizens (see, for example, that essential modernist poem, The Waste Land, by T.S. Eliot). Note, among many other features, that brown is the most frequently used color in Joyce's Dubliners. Indeed, the modernist finds culture itself to be drab and shallow, and this attitude prevails in Joyce's stories. Examples from just the first four stories illustrate this:

"The Sisters": religious culture dampens the young boy's growth
"An Encounter": the city offers no real adventures of mind and spirit
"Araby": the boy's burgeoning sexuality is threatened by religion, politics, and economics
"Eveline": the demands of the family take precedence over romantic involvement

The modernist contends that we live in a world that offers no meaning or purpose to existence, one in which we feel alienated from self and others, in which there are no clear moral standards. Modernist writers consider that twentieth-century society makes self-recognition and self-knowledge impossible. In "The Dead," Gabriel illustrates powerfully that even an intelligent, educated, sensitive man can deceive himself about his own nature and that of his family. Indeed the most devastating critique of this society is that it is one in which love is absent: in "Two Gallants" and "The Boarding House," lust has taken the place of love; in "A Little Cloud" love -- if it ever existed -- has vanished from the family scene; in "A Painful Case" there can be no love in a world where society condemns it.

I long for scenes, where man hath never trod,

A place where woman never smiled or wept –

There to abide with my Creator, God,

And sleep as I in childhood sweetly slept,

Untroubling, and untroubled where I lie,

The grass below – above the vaulted sky.

Uninvited Guest

You may not recall the moment that you asked me
But your invitation was clear
You'll pretend you've never met me
But it's far to late
Now i'm here

Cause i'm the one who knows what scares you
I'm the one who loves you best
I'm the thirteenth at the table
I'm the uninvited guest

I'm the banquo at your banquet
I'm the cuckoo in your nest
I'm your fifteen stone first-footer
I'm the uninvited guest

I'm the face you hoped you'd never see
But always knew you would
I'm the one thing you knew you shouldn't do
But did because you could

I'm the evil in your bloodstream
I'm the rash upon your skin
And you made a big mistake alright
The day you let me in

And you can fly to the other side of the world
You know you'll only find
I've reserved the seat behind you
We can talk about old times

(Marillion: Seasons End, 1989)

Here For You

I remember all the good times
Sometimes I'd wonder would it last
I used to dream about the future
but now the future is the past

I don't wanna live in yesterday
Cross my heart until I die
Don't wanna know just what tomorrow may bring because
today has just begun
No matter whatever else I've ever done
I'm here for you
I'm here for you
So now I sit here and I wonder

What ever happened to my friends?
Too many bought a one way ticket
But I'll be with you 'till the end
I don't wanna live in yesterday
Cross my heart until I die
Don't wanna know just what tomorrow may bring
because today has just begun
No matter whatever else I've ever done
I'm here for you
You're my religion

You're my reason to live
You are the heaven in my hell

We've been together for a long long time
and I just can't live without you

No matter what you do
I'm here for you

(Ozzy Osbourne: Black Rain, 2007)

و اینک برخورد حادثه ها از نوع تارانتینو...فیلم جدید کوینتین تارانتینو با نام Death Proof بالاخره به معرض نمایش علاقمندان فارغ از دغدغه کپی رایت درآمد. تارانتینو برای آخرین فیلمش تصمیم می گیرد به شکلی پست مدرن یاد و خاطره فیلم های درجه B یا به قول معروف B-Movies را بار دیگر زنده کرده، یا، به قول اهالی سینما، به این گروه فیلم ها ادای دین کند. به همین دلیل تارانتینو و رفیق شفیقش رابرت رودریگز با یکدیگر پروژه Grindhouse (همان دو فیلم با یک بلیط خودمان) را راه اندازی می کنند که مدت هاست منسوخ شده: فیلم تارانتینو Death Proof و فیلم رودریگز Planet Terror است. فیلم رودریگز را که هنوز ندیده ام اما اثر تارانتینو مثل دیگر کارهایش آدم را درست وسط فضایی گروتسک قرار می دهد. فیلم داستانی بسیار ساده اما فوق العاده self-referential (خود ارجاع؟!) دارد یعنی تارانتینو آنقدر به خود و سینمایش احترام می گذارد که از تماشاچی انتظار داشته باشد در گوشه و کنار فیلم ارجاعات فراوان به دیگر فیلم های تارانتینو را ازدست ندهد. کرت راسل خوش شانس بوده که توانسته نقش Stuntman Mike را از سیلوستر استالونه و میکی رورک برباید و در قالب یک آدمکش سادیست با یک شورلت نوای مدل 1971 به شکار دختران و زنان بپردازد. ماشین سیاه و فولادین او (Death Proof) بی شک در حکم نماد مردانه فرویدی، زنانگی قربانیان را به مبارزه می طلبد. ورای حرف ها و حدیث های بسیار مربوط به فیلم، دوستان از فیلم به عنوان اثری فمینیستی یا شاید هم ضد فمینیستی یاد می کنند. Stuntman Mike قربانیان بخش اول فیلم (تگزاس) را بی رحمانه شکار می کند اما در بخش دوم فیلم (تنسی) به شکلی طنز آلود و کلیشه ای مغلوب شکار می شود. زنانگی در هر دو شکل غالب و مغلوب (active & passive) محوریت خود را حفظ می کند اما تماشاچی نباید از نگاه هجو آلود تارانتینو به خود و فیلم غافل شود زیرا که تارانتینو در فیلم هایش برای بازی دادن تماشاچی با ایده های بسیاری بازی می کند. جدا از دیگر جنبه های این فیلم، من شخصاً از دیالوگ های بی پروا و بی چاک و بست شخصیت ها خیلی کیف کردم. چقدر راحت، چقدر بی تکلف! دست مریزاد...

 دو توصیه ایمنی برای فیلم دوستان داشتم:

1. سعی کنید بدون چسباندن هیچ "ایسمی" به فیلم، آن را تماشا کنید.

2. عزیزانی که مرادشان از فمینیسم، کم کردن روی شوهر، مادر شوهر، و خواهر شوهر است دور این فیلم را با ماتیک قرمز خط بکشند لطفاً.

 من و شیلنگ آب و هوس مبهم آب پاشی حیاط و باغچه...

 هر قسمتی از حیاط که زیر آب شیلنگ خیس می شد مثل آیینه ای بود که داره گذشته مو نشون میده.حیاط که خیس خیس شد، بوی خاک نمدار که به مشامم خورد، دیگه خودم نبودم. اون پسرک مظلوم و خجالتی کلاس اول راهنمایی رو می دیدم که داره بندای کفشای ورزشی شو می بنده: پیراهن شماره ده برزیل (شماره زیکو) و شورت ورزشی آبی و جورابای سفید و کفشای استوک داری که مامانش به خاطر ورودش به تیم فوتبال مدرسه براش خریده بود. آخ که چقدر دلم تنگ شده واسه اون روزا. اون پسره رو صدا زدم اما انگاری اصلاْ صدامو نمی شنید. تو دستش یه توپ چرمی میکاسای ژاپنی بود...آها همون توپی که طفلی باباش بعد از کلی نامه نگاری با شورای محل از تعاونی تربیت بدنی گرفته بود (مگه اون روزا توپ فوتبال به این راحتی گیر میومد؟!!)

اون پسر بود و توپش و دیوارای صبور حیاط – یک نفر بجای ۲۲ نفر – یک حیاط که به بزرگی تمام استادیوم های دنیا میشد و همیشه هم تیم برزیل قهرمان بود. هنوز هم که هنوزه وقتی گوشمو رو دیوارای حیاط میذارم صدای تاپ تاپ معصومانه توپ تنهایی رو می شنوم که چه بی ریا در فضای حیاط می پیچید. طفلکی پسرک حتی یه دفعه هم توپش شیشه های زیر زمینی رو نشکست؛ حتی یه دفعه هم توپش گل ها و سبزیهای باغچه رو له نکرد. اون توپ فقط تنهایی رو از وجودش به بیرون شوت می کرد: تاپ تاپ تاپ. بوی خاک نمدار که باز به دماغم می خوره دیگه اون پسره نیست. هوس میکنم برم تو زیر زمینی و توپ رو پیدا کنم و بیام تو حیاط و یک بار دیگه تمام تنهایی های دنیای بزرگی مو ضربه کنم و به تن تبدار دیوارای منتظر بکوبم. بهشون بگم من برگشتم؛ همون پسرکی که عشقش تیم برزیل بود؛ همونی که بعد از هر گل خیالی دو دور افتخار دور باغچه بزرگشون می زد؛ همونی که باباش یه روزی کاپیتان تیم فوتبال شهرشون بود. اما دیوارا خواب بودن. همسایه ها خواب بودن. اون کولی کوچک هم خواب بود چون به ماه که نیگاه کردم اونقدرا دیگه برق نمی زد...

The brief story "Araby" can serve as an example of the dual realistic and symbolic nature of Joyce's stories. On the realistic level the story is simply about the feelings a young boy has for a neighborhood girl, and his despair when he goes to a fair with the intention of buying the girl a present and finds he is too late; as such, it is a tender and moving story, the kind of childhood disappointments many of us have experienced. However, subtly interwoven into the story, in ways that do not intrude upon the realistic level, are recurrent religious, political, and sexual images that can be read on a symbolic level and show the story to be a timeless one in which the boy has glorified his everyday experience into a medieval search for the Holy Grail, transformed his sexual attraction to the girl into a sacred (religious) one, and whose desires are frustrated by political (British) and religious (Catholic) forces beyond his recognition or awareness.

How Joyce feels about the people he writes about has been the subject of much analysis. Joyce himself wrote that he was writing with a "scrupulous meanness" and wrote of the "special odor of corruption which, I hope, floats over my stories." [1] However, an author's stated intent is not to be taken as the final word, and certainly each reader will have to decide whether the stories reveal an ironic dislike for these characters or a criticism that is sympathetic. (The tenderest account of these Dubliners is in "The Dead," a story written a few years after the others when Joyce was living in Rome and had, among foreigners, begun to appreciate Irish warmth and hospitality.)

In these stories Joyce exposes the sentimentality of his characters, and he employs a bare style that sets itself off from nineteenth-century writings; indeed, T. S. Eliot observed that Joyce "destroyed the whole of the nineteenth century."

The continuity of Joyce’s characters does not include only the living characters, but, on the contrary, many of the repeated characters whom one may encounter throughout Joyce’s works consist of the dead, the ghosts (the shadows)…[The dead] haunt places and minds wandering all around Dublin; they emerge from the very opening lines of ‘The Sisters’ and vanish into the closing lines of Finnegans Wake…According to Benstock, gnomon of Euclid “resurfaces thousands of years later in the opening paragraph of ‘The Sisters’” (519). He also suggests that the gnomon “is a nonappearance suggesting a presence made palpable only by the concept of its absence” (520)…When a parallelogram is removed from one of the corners of a parallelogram, the remainder is called a ‘gnomon.’ Gnomon suggests both presence (characters living) and absence (characters dead)…Accordingly, in Joyce’s works, sometimes, the ghosts and the dead outnumber the living, giving color to the still and paralyzed condition of those who are present…

[An excerpt from my M. A. thesis entitled as Dubliners Revisited: A Study of the Continuity of Characters in James Joyce (From Dubliners to Finnegans Wake), October 1999, Shiraz University.]

Definitions:

Def. 1. Any rectangular parallelogram is said to be contained by the two straight lines containing the right angle.
Def. 2. And in any parallelogrammic area let any one whatever of the parallelograms about its diameter with the two complements be called a gnomon.

Guide:

 According to the first definition, the rectangle ABCD illustrated on the left is contained by the lines AB and BC, and this rectangle can be called the rectangle AB by BC. Of course, it could also be called the rectangle BC by CD, or two other names.
On the right, in the parallelogram EFGH, there is a diameter EG with a parallelogram LNGO about it and the two complements KLOF and MHNL, and these three parallelograms together make up the gnomon. In other words a gnomon is an L-shaped figure made by removing a parallelogram from a larger similar parallelogram. (The "g" in "gnomon" is silent.)

Euclid illustrated gnomons by arcs of circles around the inner vertex. In this example, the gnomon is called the gnomon PQR.

از همون دورانی که راهنمایی می رفتم می مردم برای این که یک روزی پوستر آلبوم Fly on the Wall گروه AC/DC رو داشته باشم و به دیوار بزنم اما بخت لعنتی یاری نکرد...خیلی پوستر ها اومدن و رفتن اما از این مگس کوچولوی راک باز ما خبری نشد. به هر حال اینم از نوستالژیای کودکی/مگسی ما...

دو روز بود که همشیره بنده با تلفن های مشکوک و اصراری عجیب برای دیدن من از برای کاری که حتی پشت تلفن هم قادر به گفتنتش نبود ذهن از پیش آشفته ام را تا کجا ها که نبرده بود...در این دنیایی که حتی اگر نخواهی به گرفتاری هایت فکر کنی آن ها تو را از یاد نخواهند برد و به تو خواهند اندیشید کماکان، تصور این که "مگر چه اتفاقی افتاده است؟" موجبات ملال خاطر نگارنده را فراهم کرده بود. نتیجه: دیروز به ناگاه همشیره عزیز و شریک زندگی با مرام ایشان در پی همان اصرارهای مشکوک درست پشت در کلاس جهاد حضور به هم می رسانند و آن چه مرا متحیر می کند بسته ایست در دست ایشان ملبس به کاغذ کادویی سرخ پوست نشان که خبر از حادثه ای شیرین می دهد! درد سرتان ندهم که خودم هنوز از شیرینی این سورپریز سردرد دارم! بنا به ادعای آن دو عزیز، بسته حاوی برگ سبزیست جهت سالروز تولد بنده! بازش می کنم: ای کاش می شد فریاد زد! "زندگینامه جیمز جویس نوشته ریچارد المان"!!! کتابی که همیشه آرزوی آن را داشتم، همیشه... جلوی چشم آن همه ملت هم که نمی شد این دو عزیز را در آغوش گرفته و بوسه ای به رسم سپاس بر گونه شان نشاند! خلاصه که چنان نشئه شدیم که حالا حالا ها از خونمان بیرون نمی رود. بهارک و کاوه عزیز متشکرم به اندازه تمام چکاوک هایی که از این جا تا دوبلین را همیشه در می نوردند...