روز ها می گذرند بی هیچ دقیقه ای

هفته ها می گذرند بی هیچ روزی

ماه ها می گذرند بی هیچ هفته ای

سال ها می گذرند بی هیچ ماهی

عمر ها می گذرند بی هیچ سالی

و ابدیت

همچنان از راه نمی رسد...

این روزا به دور و برت که نگاه می کنی درخشش تجلی را در صورت خیلی ها می توانی ببینی! درست مثل تجلی تاج خاری که یک بچه چوپان، اگر به دست شعله آتش اجاقش نسپاردش یا زیر پا خردش نکند، از سر بی حوصله گی جلوی بزغاله جدا افتاده از رمه می اندازد. این آدم ها یادشان نمی آید که خیلی وقت است که هیچ کدام از آرزوهایشان برآورده نشده است. بعضی وقت ها فکر می کنم که خودشان نمی خواهند این مسأله را یاد آوری کنند، اما کمی بیشتر که تأمل می کنم می بینم نه، این جماعت اصلاً نمی توانند به خاطر بیاورند. به چهره هاشان که می نگری شمعی را می بینی که فتیله ندارد، کالبدی را می بینی که روح ندارد، قلبی را می بینی که ضربان ندارد، رگی را می بینی که جریان ندارد. جاناتان سویفت، نویسنده سفرهای گالیور، پر هم بیراه به تصویر نکشیده غیر قابل تحمل بودن انسان را: گاهی اوقات همان به که به اسب ها التجا بردن اما افسوس که اسب ها هم انسان شده اند. قبل ها مشکل این بود که آن چه خود داشتیم از بیگانه تمنا می کردیم اما حالا هر آن چه نیستیم و نداریم از دیگران طلبکاریم! هر چه بیشتر، خودآگاه و ناخودآگاه، در چهره های دور و برم خیره می شوم بیشتر یاد فیلم استاکر آندری تارکوفسکی می افتم: مردی عارف مسلک راهنمایی انسان ها را برای رسیدن به منطقه ای ممنوعه بر عهده دارد. در آن منطقه اتاق مرموزی وجود دارد که با رفتن به داخل آن همه آرزوهای شخص برآورده       می شود. اما نه! دیگر هیچ آرزویی برآورده نمی شود! آن چه برای وقوع معجزه می بایست وجود داشته باشد ایمان است، ایمان. و انسان ها دیریست که ایمان شان را در گذرگاه زندگی پیش فروش کرده اند...

داره همین جور الکی الکی یک سال میشه که حامد جلای وطن کرده و مقیم استرالیا شده. هنوز چرک نویس  نقد هایی که برای فیلم های کوروساوا و هیچکاک می نوشت دارم. هنوز صداش تو گوشم می پیچه وقتی عصبانی و کلافه از احمق هایی صحبت می کرد که تو برنامه های سینمایی تلویزیون راجع به فرد زینه مان و کوبریک چرند و پرند می گفتند. هنوز برق نگاهش رو می بینم وقتی ازFreddie Mercury, Rainbow, Hendrix  و Alice Cooper و Cat Stevens صحبت می کرد. براش آرزوی موفقیت می کنم خیلی خیلی زیاد. حامد همیشه ثابت کرده که شایستگی اون بالا بالا ها رو داره چون ایمان و جوهرشو داره. امیدوارم از صمیم قلب به کمالی که همیشه به دنبالش بود برسه...داش حامد التماس دعا، دست ما رو هم بگیر!

(یه بار دیگه ته ریش بذار، اگه اونوقت شبیه مارک رافلو نشدی!!)

So timeless seemed the grey warm air, so fluid and impersonal his own mood, that all ages were as one to him. A moment before the ghost of the ancient kingdom of the Danes had looked forth through the vesture of the haze-wrapped city. Now, at the name of the fabulous artificer, he seemed to hear the noise of dim waves and to see a winged form flying above the waves and slowly climbing the air. What did it mean? Was it a quaint device opening the page of some medieval book of prophecies and symbols, a hawklike man flying sunward above the sea, a prophecy of the end he had been born to serve and had been following through the mists of childhood and boyhood, a symbol of artist forging anew in his workshop out of the sluggish matter of the earth a new soaring impalpable imperishable being?

(James Joyce: A Portrait of the Artist as a Young Man)

(from L to R: Glover, Lord, Blackmore, Turner, Paice)

The Cut Runs Deep

Got your finger on the trigger
Your cold eyes taking aim
You took a shot at my heart
Let the bullets fly
Tell me has one of them got my name?

What about the heartache
What about the emptiness inside
It doesn't just fade away
Turning the knife
How much can I bleed
The cut runs deep

I can't find no salvation
Can't find no healing touch
Reaching out for mercy
A stranger in your eyes
I want you too much

What about the heartache
What about the emptiness inside
It doesn't just fade away
Turning the knife
How much can I bleed
The cut runs deep

(Deep Purple: Slave and Master, 1990)

دیروز تو نمایشگاه کتاب در میان ازدحام مردم و کتاب ها و لا به لای غرفه ها و دالان ها که می گشتم، حس کردم چقدر همه چیز شبیه زندگی است! می چرخی و می چرخی، می گردی و می گردی و دوباره همان جایی هستی که بودی، درست مثل پایان و رستاخیز چندین و چند باره فینیگان. پایان کجاست؟ آخر بازی را که رقم خواهد زد؟ در انتظار بکت باید بود آیا؟ خوب یا بد، سخت یا آسان، بی معنی و با معنی، تو داری زندگی را جایی ثبت می کنی بدون آن که بدانی: انجمن فیلمسازان مرده! هر کس دارد فیلم خودش را می سازد و به این می گویند سینمای کاملاً مستقل...بگذار هر کس که می خواهد به فیلم/زندگی خود گند بزند به وسعت برهوت فکری خودش...بگذار هر کس که می خواهد اثر خود را آن قدر تدوین کند که قابل پخش در آرایشگاه های زنانه شود...بگذار اندکی گم شود فیلمنامه من...

خسته شدم و به اولین ستون سالن که رسیدم بی هیچ آداب و ترتیبی کتاب ها را زمین گذاشته و نشستم. (از نگاه خیلی ها می شد خواند که منتظر چنین حرکتی بودند تا بلافاصله دعوت مرا لبیک بگویند! یعنی مرا دعا هم کردند؟!) کتابی را از نایلون بیرون کشیدم: گفتگوی پی یر کابان با مارسل دوشان. (راستی این کتاب مرا چه کسی برد که بخواند و دیگر نیاورد؟ یادم نمی آید!) به پشت کتاب که نگاه انداختم جمله ای دیدم از مارسل دوشان که   اپی فنی من شد در آن لحظه و مکان:

"...هنر من زندگی کردن است، هر ثانیه و هر نفس کشیدن، یک اثر است که هیچ جا ثبت نمی شود، نه دیدنی است و نه فکر کردنی. نوعی سرخوشی مدام است."

هدفون استریو سیارم را به گوشم زدم: به به! Axel Rudi Pell با آهنگ Your Life: Not Close Enough to Paradise ! سرخوشی دوباره آغاز شد...

Man of Constant Sorrow,
I've seen trouble all my days.
I'll say goodbye to Colorado
Where I was born and partly raised.

Your mother says I'm a stranger;
My face you'll never see no more.
But there's one promise, darling,
I'll see you on God's golden shore.

Through this open world I'm about to ramble,
Through ice and snows, sleet and rain,
I'm about to ride that mornin' railroad,
P'raps I'll die on that train.

I'm going back to Colorado,
The place I started from.
If I'd knowed how bad you'd treat me,
Honey I never would have come.

Honey, if you don't think I love you
Just look what a fool I been.
And if you don't think I'm sinkin'
Honey, look what a hole I'm in.

It's a hard, hard road to travel
When you can't be satisfied.
I've got a rope that's hanging o'er me
And the devil's at my side.

A dead man in my shoes
A dead man in my clothes
A dead man at my desk
A dead man does his best
A dead man reads my books
A dead man…Oh my! Oops!
A dead man in my bed
A dead man in my head
A dead man hears my screams
A dead man steals my dreams
A dead man calls me prick
A dead man hears me: “Jerk!”
A dead man loves my love
A dead man feeds my dove

(Midnight: November 24, 2007)
 

Dwayne: Sometimes I just wish I could go to sleep till I was 18 and skip all this high school and everything – just skip it.

Uncle: You know Marcel Proust?

Dwayne: He’s the guy you teach?

Uncle: Yeah. French writer. Total loser. Never had a real job. Unrequited love affair. Gay. Spent 20 years writing a book almost no one reads. But he’s also probably the greatest writer since Shakespeare. Any way, he gets down to the end of his life, and he looks back and decides that all those years he suffered, those were the best years of his life. Because they made him who he was. All the years he was happy? You know, Total waste. Didn’t learn a thing…So, if you sleep until you’re 18, ah, think of the suffering you’re gonna miss…

"Shem's bodily getup, it seems, included an adze of a skull, an eight of a larkseye, the whoel of a nose, one numb arm up a sleeve, fortytwo hairs off his uncrown, eighteen to his mock lip . . . an artificial tongue with a natural curl, not a foot to stand on, a handful of thumbs, a blind stomach, a deaf heart, a loose liver . . . [Shaun continues an anatomization of Shem and then describes how Shem] dictited to of all his little brothron and sweestureens the first riddle of the universe asking, when is a man not a man? (Finnegans Wake: 169.11-170.5)"

The first riddle of the universe, then, becomes a riddle of origins, and one continually invoked throughout the text: "When is a man not a man?" This question implies a network of corresponding riddles that rests at the core of Joyce's Wake: "what is the beginning of man?" "what is the end of man?" "what makes up man?" and so forth. The riddle is never answered-at least not directly. While Shaun views Shem's riddle as evidence that even Shem must admit the artist is a "sham," much more than Shem's self-indictment is at stake in the chapter: ultimately, the episode (and much of the remainder of the Wake) dramatizes man's struggle toward renewal. Joyce thus signals the place of the "shaman" in re-animating "man" through the magic of words: "nam[e]." Shem's riddle is essentially an ontological project-caught up in the metaphysics of "seeing" and "knowing," the lyric project of riddles, but now it enters the dramatic structure of Joyce's Wake.