Border Reiver

Southern bound from Glasgow town, she's shining in the sun
My Scotstoun lassie , on the border run
We're whistling down the hillsides and tearing up the climbs
I'm just a thiever, stealing time
In the Border Reiver.

Three hundred thousand on the clock and plenty more to go
Crash, box and lever she needs the heel and toe
Shes not to cold in winter but she cooks me in the heat
I'm a six foot driver but you can adjust the seat
in the Border Reiver

Sure as the sunrise, that's what they say about the Albion
Sure as the sunrise, that's what they say about the Albion
She's an Albion, she's an Albion

The misistry dont worry me my paperworks alright
They can't touch me, I got my sleep last night
Its knocking out a living wage in nineteen sixty nine
I'm just a thiever, stealing time
In the Border reiver.

Sure as the sunrise, that's what they say about the Albion
Sure as the sunrise, that's what they say about the Albion
She's an Albion, she's an Albion

(Mark Knopfler: Get Lucky, 2009)

مارک نافلر و آلبوم جدیدش! Get Lucky. همون مارک نافلر همیشگی با همون صدایی که می بردت لا به لای زخمه های فروخورده و بی قرار گیتار. همون مارک نافلری که چه هنرمندانه ملودی های فولک، بلوز، کانتری، و سلتیک رو به هم گره می زنه و پرده ای منقوش از موسیقی ناب می سازه. شاید خیلی ها باشن از هم نسل های عمو مارک که فن این کار رو بلدن اما فوت استادی سحرآمیز اون رو ندارن. اگه به آهنگای آلبوم های سولوش، مخصوصاً این یکی، با دقت گوش کنیم متوجه می شیم که از همون زمانی که با Dire Straits بود تا الان مستمر و هنرمندانه ثابت کرده که برای بقا و موندگاری احتیاج نداره دل صاحبان رادیو یا MTV رو به دست بیاره. فضای حاکم این آلبوم نافلر بر روابط نوستالژیک خانوادگی و خاطره های استعاری کودکی اشاره می کنه. اگه فرصت دست بده حتماً راجع به متن ترانه های این آلبوم خواهم نوشت. آهنگ اول آلبوم  Border Reiver هنوز تو گوشم صدا می کنه. فوق العاده ست.

Amamos La Vida
(Accept: Objection Overruled, 1993)

In times of peace
Times of war
The sky remains the same
You reach for the stars too far away

The one who's born in misery
Is left without a chance
But still holding on to naked life

Amamos la vida

What a time - what a place
For someone who's lost
It's hard to survive
In the jungle of life

Amamos la vida

Is there someone to hear me
Is there noone to see
Is there someone to hear me
Doesn't anybody care

A single tear in the river of life
The gods have turned their backs
Today a face - that you don't know
And tomorrow it's you

Amamos la vida...
A single tear in the river of life
Amamos la vida

Frozen Rainbow

Far below the valleys
Hidden deep beneath the snow
There's a man who guards the secret
Of the frozen rainbow
of all the ages
Lies hidden neath the ice
The man who finds the secret
Holds the power of life

Far below the valleys
Hidden deep beneath the snow
There's a man who's got a secret
Waiting to be told
I've searched through all the ages
To find the hidden truth
The secret of the rainbow
Will never be revealed

I'll find the rainbow, frozen rainbow
I'll find the rainbow, frozen rainbow

(Saxon: Saxon, 1979)

طرح روی جلد آلبوم سال 1981 گروه Def Leppard به نام High’n’Dry، همینطور که می بینین، مردی رو نشون میده که داره شیرجه می زنه توی یک استخر خالی. طراحی جلد این آلبوم کار کمپانی Hipgnosis هستش که بیشتر آلبوم های پینک فلوید رو هم طراحی کرده. چند سال بعد از به بازار اومدن آلبوم High’n’Dry معلوم شد که طرح روی جلد این آلبوم در اصل توسط پینک فلوید در سال 1971 برای آلبوم Atom Heart Mother  سفارش شده بوده، اما مورد پسند گروه واقع نمیشه. اون گاو مرموز و معروف بیشتر خودشو تو دل اعضای پینک فلوید جا می کنه انگار! بالاخره این که در دنیای هنر هیچ چیزی دور انداختنی نیست...

Someone told me Monday, someone told me Saturday
Wait until tomorrow and there's still no way
Read it in a book or write it in a letter
Wake up in the morning and there's still no guarantee

(Pet Shop Boys: from "King's Cross" [Actually, 1988])

"Lonely Is The Word"

It's a long way to nowhere
And I'm leaving very soon
On the way we pass so close
To the back side of the moon
Hey join the traveler if you got nowhere to go
Hang your head and take my hand
It's the only road I know
Oh! Lonely is the word, yeah yeah yeah!
I've been higher than stardust
I've been seen upon the sun
I used to count in millions then
But now I only count in one
Come on, join the traveler
If you got nowhere to go
Hang your head and take my hand
It's the only road I know
Yeah, Lonely is the word
Got to be the saddest song I ever heard
Yeah, Lonely is the name
Maybe life's a losing game

(Black Sabbath: Heaven And Hell, 1980)

با توجه به فرارسیدن چهلمین سالگرد قدم گذاشتن فضانوردان آمریکایی بر روی کره ماه، دومین راز پینک فلوید نیز به همین موضوع ارتباط دارد. در جولای سال 1969، پوشش خبری شبکه بی بی صی از فرود آمدن آپولو بر روی کره ماه شامل برنامه تلویزیونی به نام " اگه از پنیر سبز درست شده باشه چی؟" نیز بود. گروه پینک فلوید برای آن برنامه آهنگی با عنوان "Moonhead" اجرا کرد که تا امروز هم منتشر و پخش نشده است.

همیشه نمی شود شعر را به قصد تفریح یا رفع تکلیف خواند. حس کنجکاوی و پرسشگری در مورد فطرت انسان ما را وا می دارد که هر از چند گاه به سراغ شاعرانی متفاوت از دوره های متفاوت برویم. اگر قصد تعمق در احوال دل آدمی را داشته باشیم شکسپیر می خوانیم. تنهایی و انزوای بشر مدرن را می توان در اشعار الیوت جست و یافت. اگر میل به کاوش در اندیشه های معرفت شناسانه داشته باشیم به سراغ والاس استیونس می رویم. اشعار ییتس هم احساسات ناب ناشی از شور و خاطرات را پیش چشممان خواهد گشود. حال اگر بخواهیم در آن واحد ذهن خود را درگیر تمام این چهار جنبه از فطرت انسان بکنیم بی تردید باید در خانه باب دیلن را بزنیم. او عارفی همیشه در سفر، شاعری پیشگو است. در لا به لای اشعار و ترانه های او به این تفکر عارفانه می رسیم که "زندگی درد است"؛ اما این تفکر به هیچ وجه پوچ گرایانه نیست زیرا ریشه در این واقعیت دارد که تمام شادمانی های متفرقه و پراکنده ما ناشی از درد جدایی از چیزی است که می توان آن را خالق یا معبود نامید. تنها با کسب تجربه های عارفانه، خود آگاهانه (نه جسمی و مادی) و فارغ از زمان و مکان محدود و زود گذر است که می توان بر این درد چیره شد. اگر نور چنین تجربه ای بر زندگی مان بتابد آن گاه می توان گفت که رستگاری در راه است.

Kind ladies and kind gentlemen,

Soon I will be gone,

But let me just warn you all,

Before I do pass on;

Stay free from petty jealousies,

Live by no man's code,

And hold your judgment for yourself

Lest you wind up on this road.

(Bob Dylan: "I'm a Lonesome Hobo")

هر چی این روزا بیشتر به آهنگ Hands of Time اثر مارتی فریدمن گوش می دم بیشتر افسوس می خورم که ای کاش فینچر و آهنگ ساز فیلم بنجامین باتن این قطعه رو روی تیتراژ پایانی فیلم میذاشتن. ملودی و ترانه و حس و همه چیز این آهنگ خیلی با حال و هوای فیلم جور در میاد. باور ندارین؟ بفرمایین!

"Hands of Time"

Angie
Look what you've done to me
You left me standing here alone
With a memory

And maybe
I was too blind to see
That you were the best thing
That ever happened to me

But if loving you means letting go
Then I'll just turn and walk away
Babe, I wish I could

Turn back the hands of time
Somehow change your mind
All I need is one more try
Angie I wish that you were mine

I lie awake
I can't sleep at night
Wondering where you are
And who's holding you

Bright lights
Down on the streets below
Remind me of the fun we had
The places we used to go

But if loving you means letting go
Well I'll just turn and walk away
But I'll never walk away
I wish I could

Turn back the hands of time
Somehow change your mind
If I could just hold you
One more time
I wanna hold you
One more time
Angie I wish that you were mine
I wish that you were mine

(Marty Friedman)

یکشنبه هشت مارس. یک شب بارونی. به همون دلمردگی جمعه شب های ایران. قرار گذاشته بودیم با یکی از برو بچه های سیدنی بریم Entertainment Center برای دیدن کنسرت عمو اریک. سالن پر از آدمای جورواجور بود. ما هم مثل همیشه تو قسمت فقرا اون ته ته سالن زیر سقف نشسته بودیم! اریک کلاپتون کنسرت رو با یک آهنگ بلوز شروع کرد. یک چیزی میگم، یک چیزی میشنفین. این داداشمون آخر این حرفاست. مهم نیست که بقیه گیتاریست ها چقدر تند می زنن، مهم اینه که هیچ وقت آروم مثل استاد نمی تونن slow hand بزنن. با وجود آدمی مثل اریک کلاپتون بقیه باید برن جلو بوق بزنن. یه چیزی تو وجود این مرد هست که نمیشه توصیفش کرد. وقتی می بینیش اصالت تاریخ موسیقی راک و بلوز رو می بینی، Cream رو می بینی تو وجودش؛ جان لنون رو می بینی؛ فیل کالینز رو می بینی؛ تینا ترنر رو می بینی؛ جیمی پیج رو می بینی؛ میک جگر رو می بینی؛ جرج هریسون رو می بینی؛ جف بک رو می بینی؛ و مایکل کامن رو. این مرد بوی همه اون آدما رو می ده. وقتی فکر می کنم که هرکدوم از این آدمای طرفدار موسیقی چقدر با آهنگ های این مرد خاطره دارن احساس خوشبختی بهم دست می ده چون من باهاش تو فضای یه سالن نفس کشیدم...کاش می تونستم نفسامو یادگاری نگه دارم. احساس یه بچه چاق رو داشتم که برای دو ساعت بزرگترین و بهترین شکلات دنیا رو بهش دادن! حالا این بچه می خواد زمانش تموم بشه؟! نکته جالب این بود که اریک اصلاً حرف نزد و فقط آخرش گفت Thank You. آخر کنسرت که عمو اریک نشسته بود و داشت تنهایی یه آهنگ بلوز رو می زد و می خوند صدای نفس هیشکی در نمی اومد. همه مات و مبهوت و طلسم شده نگاه می کردن. چطوری این مرد با یک گیتار نسخه ده هزار نفر رو پیچید، من نمی دونم! نشستن در برابر اریک کلاپتون یعنی به خاطر سپردن اسطوره ها.

(نمایی از حامد زینه مان در داخل سالن!)

بعد از هشت سال که آدم می خواد جدیدترین آلبوم گروه AC/DC رو به نام Black Ice گوش کنه همش دست و دلش می لرزه، آخه خیلی هیجان انگیزه! همش از خودت می پرسی که "نکنه...؟" ولی به محض این که برادران یانگ (انگس و مالکوم) صدای گیتارشونو در میارن می بینی که به! انگار هیچی عوض نشده اصلاً! مالکوم همون آکوردهای همیشگی شو می زنه؛ (نباید از حق گذشت که مالکوم یانگ یکی از بی سروصداترین و کم توجه شده ترین گیتاریست های حرفه ای دنیا است. اون هیچ وقت نخواسته با سولوهاش به افتخار برسه؛ اون این افتخار رو به برادرش انگس داده.)؛ انگس با اون گیتار گیبسون SG با سولوهای بلوز مانندش حال می کنه؛ برایان جانسن هنوز داره جوری جیغ می کشه که انگار به قول دوستان داره کاغذ سمباده قرقره می کنه! اما به نظر من از همه مهم تر تو این آلبوم کار کلیف ویلیام یعنی باسیست گروهه. طنین باسش بدجوری تمام فضا رو پر کرده.

این آلبوم باید ظاهراً سال 2006 میومده بیرون ولی به خاطر کسالت کلیف ویلیام این امر محقق نشده. به نظر شما اشکالی داره؟! پشت این آلبوم کلی حرف و حدیث هم هست تازه. درامر گروه، فیل راد، که گروه رو چند وقتی ترک کرده بوده دوباره بر می گرده و برایان جانسون هم طی این مدت کم کاری از زنش جدا می شه! زندگی با مردای سرزمین راک اند رول اصلاً کار راحتی نیست. دمشون گرم! تازه تو این آلبوم جناب جانسون خواننده بعد از بیست سال و برای اولین بار در خلق ترانه یا همون لیریک همکاری می کنه! این آلبوم یک آلبوم هارد راک اصیل و واقعیه، برای همین هم تو عنوان چهار تا از قشنگ ترین آهنگ های این آلبوم از واژه های Rock و Rocking استفاده شده. آلبوم Black Ice سومین آلبوم پرفروش 2008 شده که برای طرفدارای سینه چاک اونم توی این بازار مکاره موسیقی خیلی عالیه. انگس یانگ در جواب خبرنگاری که پرسیده چرا اسم آلبومشون رو Black Ice گذاشتن گفته: "همینجوری از دهنم پرید بیرون! ولی در حقیقت مربوط می شه به سرمای سخت شمال اسکاتلند." سرزمین پدری برادران یانگ. وقتی به این آلبوم گوش دادین و با ریف ها و ریتم گیتارش حال کردین، اون وقت رو لیریک هاش کلید کنین. مضامین ترانه ها...بی خیال، خودتون کشف کنین!

Brave and crazy
 
If I could have my way
I'd be sleeping in the alley
On a couch with a friend and a bottle of gin
If I could have my way
I'd be runnin' with the circus
I would be taming all the lions
There'd be no denying I was brave and crazy
If I could have my way
I wouldn't be dreaming, scheming, screaming
Oooh, what am I gonna do
About you

If wishes were horses
This beggar would ride
I'd have my cake and eat it
With a little on the side
I'd never want for money
I'd never want for friends
I wouldn't have to make excuses for
the shape that I'm in
Shaking and crazy
Before I saw your eyes
I was in control of my soul on the whole
Oooh, what am I gonna do
About you
 
Cool as a rule
I wouldn't play nobody's fool
But I keep on talking
Made in the shade
I had a perfect cue to fade
But I keep on walking
 
If I could have my way
I'd check out right now
I'd say out to lunch honey thanks a bunch
It wouldn't work out anyhow
But this desire's too much
It's rented out my brain
It's showing previews of your body
Driving me insane
And that's crazy
So all that I can do
Is to beg, plead, won't you tell me please
What am I gonna do
About you

(Melissa Etheridge: Brave And Crazy, 1989)

"The Idol"

Will I be alone this morning
Will I need my friends
Something just to ease away the pain
And now I never see the loneliness
Behind my face
I am just a prisoner to my faith

If I could only stand and stare in the mirror could I see
One fallen hero with a face like me
And if I scream, could anybody hear me
If I smash the silence, you'll see what fame has done to me

Kiss away the pain and leave me lonely
I'll never know if love's a lie
 being crazy in paradise is easy
Can you see the prisoners in my eyes
Where is the love to shelter me
Give me love, love set me free
Where is the love, to shelter me
Only love, love set me free
Set me free

(W. A. S. P.: The Crimson Idol, 1992)

و اما آخرین خبر موسیقیایی همراه با تصویر از استرالیا به گزارش حامد زینه مان:

پنجشنبه شب با دو تا از برو بچ رفتیم کنسرت حاج لئونارد کوهن. نکته جالب این بود که قیافه آدما که اومده بودن کنسرت با قیافه اونایی که اومده بودن کنسرت اوزی یا الیس کوپر خیلی فرق می کرد. همه بیشتر بالای ۴۵ سال بودن و تر و تمیز، بیشتر از قشر اتو کشیده بودن. دیگه خبری از برو بچه های بی تربیت و خالکوبی شده و کچل مچل نبود! آقا جات خالی کنسرت تو downtown بود نزدیک Chinatown. اولین آهنگ کنسرت Dance Me to the End of Love بود که وقتی می گفت لا لا...لا لا لا لا...لا لا مو به تنم سیخ شده بود. خلاصه شو بگم که کنسرت سه ساعت و نیم طول کشید. بدون احتساب بیست دقیقه استراحت، لئونارد کوهن تو سن 75 سالگی سه ساعت و نیم خوند در حالی که تو بعضی از آهنگ ها گیتار و کیبورد هم می زد. تو یکی از آهنگ ها داشت یک دستی کیبورد می زد بعد رو به جمعیت گفت "ببینید یک دستی هم بلدم بزنم"! می دونی اون یه حس شوخ طبعی به خصوصی داره. یه جا به همین با حالی گفت:

“15 years ago when I was sixty I was a kid with crazy dreams, all these years I spent time taking pills like Prozac (and some other depression pills) and studied religion and philosophy but cheerfulness kept breaking through…it's a great honor to play in this peaceful country when rest of the world is in chaos.”

 خلاصه که من شخصاً هیچ جوری اون حسی رو که اونجا داشتم نمی تونم توصیف کنم، واقعاً کلمه ای ندارم براش. آخر کنسرت هم وقتی که گروهشو معرفی کرد و از صحنه بیرون رفت مردم اونقدر وایستاده تشویقش کردن و براش دست زدن که دوباره برگشت. این کار چهار بار تکرار شد و دفعه آخر که برگشت یه آهنگ دیگه هم خوند...راستی قبل از این که امروز گزارش کنسرت لئونارد کوهن رو برات بفرستم، وبلاگتو باز کردم و دیدم از عمو لئونارد نقل قول کردی! جالب نیست!؟

I sat before the wise man in the autumn of my youth
And I told him all the things I had to know
He said you heard the future if you need to find the truth
And in his eyes I saw that it was so

So I came around and asked him the meaning of life
And as he smiled I saw a twinkle in his eyes
He said with all his years there's still so much he has to learn
And once again I saw that it was so

Keep on living low and waiting your turn
Is the only way to ease your concern
If you want to find your dream for sure
You don't wake up too soon
And you'll find that he's a shooting for the moon

Wise man, wise man
Which way should I run
There're so many roads, so many ways to turn
I'm like a blind man lost in the sun
I wanna be like you and be a wise man too
But I'm looking for an easy way to learn

(Uriah Heep: Firefly,1977)

در سال 1967 گروه Pink Floyd فردی را به نام پیت واتس به عنوان دستیار گروه استخدام می کند که پس از مدتی به خاطر توانایی هایش به مقام تکنیسین صدا و ضبط گروه می رسد. ممکن است کسی نام پیت را تا به حال نشنیده باشد اما علاقمندان Pink Floyd مسلماً خنده های بین آهنگ های آلبوم The Dark Side of the Moon را به خاطر دارند: بله خنده ها متعلق به پیت واتس است! واتس متأسفانه در سال ۱۹۷۶از دنیا می رود اما دختر کوچکش گروه Pink Floyd را در تور بزرگشان همراهی می کند. دختر او کسی نیست جز ناومی واتس که اکنون جزو ستارگان سینمای جهان به شمار می رود! به او تبریک می گویم به خاطر این پیشینه! از پشت صحنه Pink Floyd تا روی صحنه هالیوود: پیشرفت چشمگیری است!

Amazing

I kept the right ones out
And let the wrong ones in
Had an angel of mercy to see me through all my sins
And there were times in my life
When I was goin' insane
Tryin' to walk through
The pain

When I lost my grip
And I hit the floor
Yeah, I thought I could leave,
but couldn't get out the door
I was so sick and tired
Of livin' a lie
I was wishin' that I
Would die

It's amazing
With the blink of an eye,
you finally see the light
Ohh, it's amazing
When the moment arrives that you know you'll be alright
Yeah, it's amazing
And I'm sayin' a prayer for the desperate hearts tonight

That one last shot's a permanent vacation
And how high can you fly with broken wings?
Life's a journey not a destination
And I just can't tell just what tomorrow brings

You have to learn to crawl
Before you learn to walk
But I just couldn't listen to all that righteous talk,
I was out on the street
Just tryin' to survive
Scratchin' to stay
Alive

It's amazing
With the blink of an eye, you finally see the light
Ohh, it's amazing
When the moment arrives that you know you'll be alright
Ohh, it's amazing
And I'm sayin' a prayer for the desperate hearts tonight
The desperate hearts
Desperate hearts

(Aerosmith)

Darkness, Darkness
(Robert Plant: Sixty Six to Timbuktu, 2003)

Darkness, Darkness
Be my pillow
Take my head
And let me sleep
In the coolness of your shadow
In the silence of your deep

Darkness, Darkness
Hide my yearning
For the things I cannot see
Keep my mind from constant turning
To the things I cannot be

Darkness, Darkness
Be my blanket,
Cover me with this endless night,
Take away this pain of knowing,
Fill this emptiness with light,
Emptiness with light now.

Darkness, Darkness
Long and lonesome
Is the day brings me in.
I have felt the edge of sadness,
I have known the depth of fear.

Darkness, Darkness
Be my blanket,
Cover me with the endless night,
Take away this pain of knowing,
Fill the emptiness with light now,
Emptiness with light now...

(Snowy White, 1970)

یکی از حرفه ای ترین و تکنیکی ترین گیتاریست های حال حاضر جهان – و در عین حال کم ادعا ترین – (در این وانفسای کنونی موسیقی راک و متال) بی هیچ تردید Snowy White انگلیسی است. سبک، تکنیک، و ملودی های این نوازنده محجوب – با حفظ جذابیت های موسیقی راک معاصر – ریشه ای عمیق در موسیقی اصیل بلوز دارد که از ویژگی های منحصر به فرد او به شمار می رود. او از یازده سالگی با گوش دادن به ترانه های بزرگان بلوز همچون B. B. King، Buddy Guy، Albert King، و Otis Rush دلباخته موسیقی بلوز شده و سبک بلوز انگلیسی خود را پایه گذاری می کند. Snowy White گیتاریست کولی وار و لولی وشی ست که پرونده بسیار درخشانی دارد، اگر چه فعالیت هنری خود را صرف یک یا دو گروه ثابت نکرده است. در بزرگی او همین بس که در سال های 1976 و 1979 گروه Pink Floyd را در تورهای بزرگ شان بعنوان گیتاریست همراهی کرده است. او حتی در آلبوم سولوی مرحوم ریچارد رایت به نام Wet Dreams نیز همکاری داشته. او از سال 1979 تا 1982، در کنار Gary Moore، گیتاریست ثابت گروه پر آوازه Thin Lizzy می شود و پس از درخشش در این گروه به کارهای تک نوازی روی می آورد. از جمله کارهای سولوی درخشان او می توان به آلبوم White Flames اشاره کرد. علاقمندان کنونی موسیقی راک (راک کلاسیک البته) اگر کنسرت های این چند سال اخیر Roger Waters و David Gilmour را دیده باشند حتماً Snowy White را در حالی که در گوشه ای از صحنه ایستاده  و با آرامشی زاید الوصف گیتار گیبسون طلایی رنگ ش را به ناله وا می دارد، خواهند شناخت. من هم احترام زیادی برای Snowy White قائلم و هم بسیار به سبک و تکنیک او علاقمند. خدا همگی این تک ستارگان واقعی موسیقی راک را حفظ کند: آمین.

(Snowy White, 2007)

فرض کن کوچک ترین عضو خانواده ای باشی که در اون پدر، مادر، برادر، خواهر، عمو، عمه، و حتی پدر بزرگ اهل موسیقی و هنر باشن! نه راجع به بتهوون و باخ و اینا صحبت نمی کنم! فرض کن برای تولد پنج سالگیت مامانت بهت یک گیتار بده! فرض کن هفت ساله باشی و تو تلویزیون کنسرت جیمی هندریکس رو ببینی که روی صحنه گیتارشو آتیش می زنه! فرض کن یک سال بعد خواهرت بهت آلبوم Fireball گروه Deep Purple رو بده که گوش کنی و اون آلبوم حسابی تکونت بده. (نه دیگه فرض نکن!) تصور کن یه روز می بینی تو تلویزیون یه بنده خدایی داره قطعه ای از پاگانینی رو با ویلون می زنه و اون وقت دا را را رام! یک شوک اساسی هم اونجا بهت وارد میشه و از اون به بعد استیل گیتار زدنت 99.9 در صد تحت تأثیر ویلن موسیقی کلاسیک قرار می گیره: پاگانینی، ویوالدی، چایکوفسکی. البته تصور کن که از ساختار آهنگ های باخ هم در ترکیب قطعات و ملودی های هارد راک هم استفاده کنی! عجیبه؟! نه اگه مالمستین، گیتاریست فوق حرفه ای سوئدی الاصل، باشی. همه اینا رو گفتم که بگم که بعد از سه سال آلبوم جدید مالمستین و گروهش با همراهی Tim "Ripper" Owens که خواننده Iced Earth هست و یکی دو آلبومی رو هم برای Judas Priest خونده، روانه بازار شد. اسم این آلبوم Prepetual Flame بوده و با قدرت هرچه تمام تر این ایده رو که باید برای نیگه داشتن شعله درون تلاش کرد و تسلیم نشد به رخ می کشه. همه با هم سه تا بیب بیب هورا به افتخار مالمستین!!!

River of Tears
(Eric Clapton)

It's three miles to the river
That would carry me away,
And two miles to the dusty street
That I saw you on today.

It's four miles to my lonely room
Where I will hide my face,
And about half a mile to the downtown bar
That I ran from in disgrace.

Lord, how long have I got to keep on running,
Seven hours, seven days or seven years?
All I know is, since you've been gone
I feel like I'm drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feel like I'm drowning,
Drowning in a river.

In three more days, I'll leave this town
And disappear without a trace.
A year from now, maybe settle down
Where no one knows my face.

I wish that I could hold you
One more time to ease the pain,
But my time's run out and I got to go,
Got to run away again.

Still I catch myself thinking,
One day I'll find my way back here.
You'll save me from drowning,
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.

چشمانتان را که ببندید و آلبوم سال  2008 Motorhead به نام Motorizer را گوش کنید همان گروه Motorhead دهه 80 در نظرتان مجسم خواهد شد. Lemmy در سن 62 سالگی هنوز هم یک سکان دار مطمئن برای گروه Motorhead به شمار می رود. او با این سن و سال هنوز صدای خش دار و پر طنین اش را به رخ می کشد و سولوها و ریف های گیتار Phil Campbell هم تمام و کمال و پر قدرت در خدمت این بیست و چهارمین آلبوم گروه است. به جرأت می گویم که این آلبوم حتی یک آهنگ متوسط نیز ندارد؛ حتی یک بار هم وسوسه نشدم که از وسط آهنگی به آهنگ دیگر بپرم. آدم لذت می برد از این که پس از گذشت این همه سال Motorhead همچنان باطراوت و با هیجان کار می کند. دست مریزاد.

و اما Alice Cooper! عجب تصادفی! جناب Alice Cooper هم همزمان با شصتمین سال تولدش آلبوم 2008 خود را با نام مسمای Along Came a Spider (که دست بر قضا بیست و پنجمین آلبوم استودیویی اش هم هست) تقدیم علاقمندان خود کرده است. جالب این جاست که Slash و حضرت Ozzy Osbourne هم به ترتیب در آهنگ های دوم و سوم این آلبوم همکاری داشته اند! Alice Cooper در این آلبوم Concept وار در خلق فضای گوتیک و هراسناک که تخصص خود اوست موفق به نظر می رسد: او به شرح حال قاتل زنجیره ای به نام Spider می پردازد که در صدد است تا با جمع آوری هشت پا از هشت قربانی خود عنکبوتی را طراحی کند، ولی در نهایت در دام عشق هشتمین قربانی خود گرفتار می شود. اما صادقانه بگویم که این آلبوم در حد و اندازه کارهای کلاسیک Alice Cooper نیست. آن ضرباهنگ، ملودی، و قطعات گیتاری که قبلاً از او دیده بودیم در این اثر به چشم نمی خورد. جهنم و ضرر! بالاخره بعد از 5 دهه فعالیت جناب Alice Cooper آن قدر به گردن ما حق دارد که آلبوم جدیدش را، البته با کمی رو ترش کردن، کنار الباقی آثارش قرار بدهیم!

خدای من! یک نفر بالاخره باید پیدا شود و به این گروه Metallica ندا را بدهد و بگوید که آن مهره ماری را که چند سالی در دست داشتند و گم شد دیگر پیدا نخواهد شد. اعضای گروه بهتر است واقع بین باشند و در اوج خداحافظی کنند یا حداقل چند سال دیگر نیز صبر کنند تا ایده و ملودی و ریتمی که از آن ها روی گردان شده به سویشان باز گردد. گروه Metallica در آلبوم اخیر خود به نام Death Magnetic تمام تلاش خود را به کار برده تا به حال هوای آلبوم های Master Of Puppets، And Justice For All، و Ride The Lightning بازگردد (خود را تکرار کنند) که متأسفانه نتیجه قابل قبول نیست. یکی از ضعف های این آلبوم، آهنگ های طولانی 7 تا 9 دقیقه ای است که علیرغم ریف های سریع و متغیر گیتار حوصله آدم را سر می برند. 40 تا 45 دقیقه به نظر من زمان مناسبی برای این آلبوم به شمار می آمد. اشعار این مجموعه هم به نسبت ضعیف هستند. بر سر جیمز هتفیلد و لارس اولریک چه آمده است؟ نه، این Metallica همان Metallica چند سال پیش نیست.

Gypsy Road

Living in the city can be a cold and lonely place to be.
Living in the shadows where there is no sun there is no breeze.
Drinking stale water, having to pay for the privelage.
Talk about your freedom. I'll take you where I think it is.

Gypsy road. Is the highway that I run to.
Gypsy road. Welcome to your dreams.
Oh, Gypsy road.

Living by my own rules. A rebel yell and a rebel creed.
Keep your life simple. Try not to take what you don't need.
Think about your freedom. Dream a little every day.
Suddenly you'll find yourself there.
Follow me. Walk this way.

Gypsy road. Is the highway that I run to.
Gypsy road. Welcome to your dreams.
Oh, Gypsy road.

I'll find my dreams. You find yours too.

(Bruce Dickinson: Tattooed Millionaire, 1990)

Louder Than Hell

Some like the violence
Some like submission
Some use aggression
Some use a bullet in the head to be brave
Some like the evil
Some need the power
Some bleed in vain
Some get a bullet in the head instead

Some got the go
Some play the role
Some scream out in horror just for show
Some got no reason
Some got no hope
Some like it loud, some like it loud
We like it loud
We like it louder, louder than hell

 Some got the honey
Some hold the pistol
Some need no money
Some hang on the string of obscene

Some got the go
Some play the role
Some scream out in horror just for show
Some got no reason
Some got no hope
Some like it loud, some like it loud
We like it loud
We like it louder, louder than hell

(Motley Crue: Theater of Pain, 1985)

(From L to R: Nikki Sixx, Vince Neil, Mick Mars, Tommy Lee)

Almost everyday you fall

Upon my waking eyes,

Inviting and inciting me

To rise.

And through the window in the wall

Come streaming in on sunlight wings

A million bright ambassadors of morning.

And no one sings me lullabies

And no one makes me close my eyes

So I throw the windows wide

And call to you across the sky.

 (from Echoes by Pink Floyd, Meddle, 1971)

Looking for the Summer

Look deep inside the April face
A change is clearly taking place
Looking for the summer

The eyes take on a certain gaze
And leave behind the springtime days
Go looking for the summer

This ain't no game of kiss and tell
The implications how you know so well
Go looking for the summer

The time has come and they must go
To play the passion out that haunts you so
Looking for the summer

Remember love how it was the same
We scratched and hurt each other's growing pains
We were looking for the summer

And still I stand this very day
With a burning wish to fly away
Im still looking, looking for the summer

(Chris Rea: Auberge, 1991)

Freddie Mercury: “I'm a very emotional person, a person of real extremes, and that's often destructive both to myself and others.”

Through early morning fog I see
Visions of the things to be
The pains that are withheld for me
I realize and I can see

That suicide is painless
It brings on many changes
And I can take or leave it if I please.

The game of life is hard to play
I'm gonna lose it anyway
The losing card I'll someday lay
So this is all I have to say.

The sword of time will pierce our skins
It doesn't hurt when it begins
But as it works its way on in
The pain grows stronger...watch it grin

A brave man once requested me
To answer questions that are key
Is it to be or not to be
And I replied "oh why ask me?"

Suicide is painless
It brings on many changes
And I can take or leave it if I please.
And you can do the same thing if you please.

"Summer's Almost Gone"

Summer's almost gone
Summer's almost gone
Almost gone
Yeah, it's almost gone
Where will we be
When the summer's gone?

Morning found us calmly unaware
Noon burn gold into our hair
At night, we swim the laughin' sea
When summer's gone
Where will we be?
Where will we be?
Where will we be?

Summer's almost gone
Summer's almost gone
We had some good times
But they're gone
The winter's comin' on
Summer's almost gone

(The Doors: Waiting for the Sun, 1968)

In the 1938 program, Big Bill performed (accompanied by boogie pianist Albert Ammons) "It Was Just a Dream" which had the audience rocking with laughter at the lines:

Dreamed I was in the White House, sittin' in the president's chair.

I dreamed he's shaking my hand, said "Bill, I'm glad you're here".

But that was just a dream. What a dream I had on my mind.

And when I woke up, not a chair could I find.

Adrian Smith

Born: Adrian (H) Smith - February 27, 1957

Joined: 1981

Status:

Guitarist who replaced founder album guitarist Dennis Stratton for 1981's Killers. Formed part of the classic Maiden line up from 1982 to 1988. Departed in 1989 to front own band ASAP. In the 90's, formed Psycho Motel, before hooking up with Bruce Dickinson in '97 and '98 for his acclaimed solo albums, Accident of Birth and The Chemical Wedding. Rejoined Maiden in 1999.

Ex Bands: Urchin, Evil Ways, ASAP

Axe Choices: Fender, Jackson, Gibson, Dean,

Preferred Axes: Jackson Kings V, Gibson Les Paul deluxe Gold Top, Fender Stratocaster (Heavily modified)

Band influences: Thin Lizzy, Wishbone Ash, Black Sabbath

Main Guitar Influences: Gary Moore, Pat Travers, Michael Schenker (UFO, MSG), Joe Satriani, Johnny Winter

Songwriting skills: Outstanding

Style in a nutshell: Accurate, stylish guitarist with a variety of contemporary guitar maneuvers

Dave Murray

Born: David Michael (The Blonde Bomber) Murray - December 23, 1956

Joined: 1977

Status:

Maiden's founder writing guitarist, part of the classic 1982 -- 1988 line up. Has threatened to release a solo album for sometime now -- but as of yet, we're still waiting!  

Ex Bands: Stone Free, Electric Gas, Legend, The Stuff, Evil Ways

Axe Choices: Fender, Jackson, ESP, Gibson, Dean, Ibanez

Preferred Axe: Various Fender Stratocaster's, Jackson guitars.

Band Influences: Jimi Hendrix, Deep Purple, Free

Guitar Influences: Jimi Hendrix, Richie Blackmore (Deep Purple) Paul Kossoff (Free), Robin Trowler, BB King, Stevie Ray Vaughan, Santana, Billy Gibbons.

Songwriting ability: Very good

Style in a nutshell: Smooth, melodious and technically brilliant, supremely accurate

(AC/DC)

دو تا برادر از اون ور دنیا، استرالیا، پا میشن و یک گروه Hard Rock مشتی راه میندازن. تازه کاراشون هم کلی سر و صدا به پا می کنه! نه اشتباه نکنین، برادران Young و گروه AC/DC رو نمی گم! منظورم برادران O'Keeffe بودن از گروه تازه پای استرالیایی به نام Airbourne. بابا دمشون گرم! با دومین آلبومشون به نام Runnin' Wild (2007)  گرد و خاکی به پا می کنن برای خودشون! اونایی که مثل من آرزوشونه که یک آلبوم دیگه از گروه AC/DC بشنفن، تا حدی آرزوشون برآورده میشه. در این که گروه تأثیر زیادی از گروه اسطوره ای AC/DC گرفته هیچ شکی نیست اما این مسأله نباید چشمامونو به روی فضای هارد راک اصیلی که تو این آلبوم خلق کردن ببنده. سر سوزنی نقص در هیچ کدوم از 11 آهنگ این آلبوم به چشم نمی خوره. وقتی به آهنگای Runnin' Wild گوش می دی این حس به آدم دست می ده انگار اواسط دهه شصته (شمسی !)، اون وقت با ذوق و شوق داری آلبوم For Those About to Rock یا Let There Be Rock گروه AC/DC رو که روی نوار کاست DENON DX1 ضبط کردی گوش می دی و موسیقی و حال و دیگر هیچ! این گروه الان داره شدیداً تو آمریکا و اروپا کنسرت می ده اونم با غول هایی مثل The Rolling Stones، Motorhead، و Ozzy Osbourne تا بتونه هر چه سریع تر خودشو به جهان راک و علاقمندانش معرفی کنه. آرزوی موفقیت می کنم برای گروه Airbourne.

Members:

Joel O'Keeffe (vocals/lead guitar)

Ryan O'Keeffe (drums)

David Roads (guitar)

Justin Street (bass guitar)   

(Airbourne)

"Nobody Home"

Don't run too fast

Like a shot from a gun

Don't jump too high

And knock out the sun

Don't stray too far

Out on your own

When you finally come knocking

When you finally come knocking

There'll be nobody home

Nobody home

Don't pull too hard

Like a kite in the wind

You'll break the string

When I reel you in

Don't take off flying

All on your own

When you finally come knocking

When you finally come knocking

There'll be nobody home

Nobody home

You say you're feeling locked inside

Stuck inside to stay

You wanna fly away

There's nothing I can do

To help you make your play

Make your getaway

Don't dream too wild

And shoot for the moon

Don't ride your heart

Like a balloon

Don't blow away

To places unknown

Cause when you finally coming knocking

When you finally come knocking

There'll be nobody home

Nobody home

(Heart: Heart, 1985)

"Faithfully"

 Highway run

Into the midnight sun

Wheels go 'round and 'round

You're on my mind

Restless hearts

Sleep alone tonight

Sendin' all my love

Along the wire

They say that the road

Ain't no place to start a family

Right down the line

It's been you and me

And lovin' a music man

Ain't always what it's s'posed to be

Oh girl, you stand by me

I'm forever yours

Faithfully

Circus life

Under the big top world

We all need the clowns

To make us smile

Through space and time

Always another show

Wondering where I am

Lost without you

And being apart ain't easy

On this love affair

Two strangers learn

To fall in love again

I get the joy

Of rediscovering you

Oh girl, you stand by me

I'm forever yours

Faithfully

(Journey: Frontiers, 1983)

در دنیای موسیقی راک بارها و بارها اتفاق افتاده که خواننده یک گروه بنا به دلایلی تصمیم به ترک گروه خود گرفته و جای خود را به دیگری می دهد، یا این که گروه خواننده خود را دست می دهد. هر چند هم که انتخاب جدید در نهایت وسواس و دقت صورت بگیرد، تجربه نشان داده است که در این گونه مواقع نتیجه آن چنان چنگی به دل نمی زند. تنها تعداد انگشت شماری از نمونه های موفق تغییر دائمی یا موقتی خواننده در تاریخ موسیقی راک به چشم می خورد: Brian Johnson که به جای Bon Scott فقید به گروه AC/DC پیوست؛ David Coverdale که مدتی سکان دار گروه Deep Purple بود؛ Ronny James Dio که پس از Ozzy Osbourne خوانندگی چندین آلبوم موفق گروه Black Sabbath را بر عهده گرفت؛ و یا Bruce Dickinson که پس از Paul Di'Anno خواننده جاودان گروه Iron Maiden شد. در پاره ای از مواقع هم اگر چه انتخاب خواننده به شایستگی صورت می گیرد اما به نظر من عدم موفقیت از آن جا ناشی می شود تار و پود هویت متافیزیکی و نامرئی گروه از پذیرش حضور خواننده جدید سر باز می زند. برای مثال Tim "Ripper" Owens (خواننده گروه Iced Earth) که با صدای قدرتمند و انعطاف پذیرش جایگزین مناسبی برای Rob Halford در گروه Judas Priest بود اما در نهایت جای خود را دوباره به Halford بخشید؛ Blaze Bayley از گروه Wolfsbane هم نهایت تلاش خود را به کار برد تا پس از Bruce Dickinson خواننده موفقی در Iron Maiden باشد اما نتوانست خود را از زیر سایه Dickinson بیرون کشیده و در نهایت از صحنه خارج شد.

Mercedes Benz

Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz?

My friends all drive Porsches, I must make amends.

Worked hard all my lifetime, no help from my friends,

So Lord, won't you buy me a Mercedes Benz?

Oh Lord, won't you buy me a color TV?

Dialing For Dollars is trying to find me.

I wait for delivery each day until three,

So oh Lord, won't you buy me a color TV?

Oh Lord, won't you buy me a Night on the Town?

I'm counting on you, Lord, please don't let me down.

Prove that you love me and buy the next round,

Oh Lord, won't you buy me a Night on the Town?

Everybody!

Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz?

My friends all drive Porsches, I must make amends,

Worked hard all my lifetime, no help from my friends,

So oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz?

That's it!

(Janis Joplin: Pearl, 1970)

17 جولای 2008 گروه هوی متال Judas Priest پس از سی و اندی سال تجربه اولین Concept Album خود را با نام Nostradamus در دو CD روانه بازار کردند. این آلبوم به Nostradamus و پیشگویی های او در قرن شانزدهم می پردازد. ارکستراسیون به کار گرفته شده در این مجموعه عظمت و شکوهی خاص به آهنگ ها بخشیده است. فقط چیزی که ممکن است در میان 23 آهنگ این آلبوم کمی توی ذوق علاقمندان Judas Priest – از جمله بنده – بزند کثرت پیش درآمد ها (prelude) است، یعنی تقریباً قبل از هر آهنگ بلندی یک پیش در آمد وجود دارد که خود می توانست آهنگ کامل بلند دیگری باشد. بقیه اعضای گروه هم در کنار راب هالفورد خواننده الحق که سنگ تمام گذاشته اند. جالب این جاست که دو گیتاریست پرآوازه گروه یعنی K.K. Downing و  Glenn Tipton تهیه کنندگی این آلبوم را بر عهده داشته اند. وقتی به تمام آهنگ ها گوش دادم خدا را شکر کردم که این آلبوم در سال 2007 در قالب یک آلبوم به بازار نیامد. اینطوری خیلی بهتر و کامل تر است...

"Don't Leave Me Now"

Don't leave me now

Leave me out in the pouring rain

With my back against the wall

Don't leave me now

Don't leave me now

Leave me out with nowhere to go

And the shadows start to fall

Don't leave me now

Don't leave me now

Leave me out on this lonely road

As the wind begins to howl

Don't leave me now

Don't leave me now

All alone on this darkest night

Feeling old and cold and grey

Don't leave me now

Don't leave me now

Leave me holding an empty heart

As the curtain starts to fall

Don't leave me now

Don't leave me now

All alone in this crazy world

When I'm old and cold and grey and time is gone...

(Supertramp: Famous Last Words, 1982)

با گزارش دیگری از حامد ظروفچیان از استرالیا ادامه می دهیم! البته این گزارش مربوط به سه ماه پیش است که به دلیل عدم توجه جلبک وار بنده به محتویات Mail-box و در-باغ-نبودگی روحی این حقیر چنین بی معرفتانه به تأخیر افتاد. حامد عزیز باز هم به زحمت افتاده و پس از قبول نایب الزیارگی از طرف ما پاکباختگان و خاکساران موسیقی این سوی اقیانوس، به کنسرت Carlos Santana، Ozzy Osbourne، و Kiss مشرف گشته است. خداوندا این سفر کرده را که صد قافله دل همره اوست به سلامت دارش! این هم گزارش: 

حدود بیست روز پیش با دو تا از دوستام رفتم کنسرت سانتانای سینه سوخته که حال داد حسابی...همین سه شنبه گذشته که میشه 18 مارس رفتم کنسرت ازی پیر که وحشتناک حال کردم. گرچه شخصاً از Zack Wylde (گیتاریست ازی – میان ورقی ازصاحب وبلاگ!) خوشم نمی یومد ولی یک جورایی حال کردم؛ به نظرم برای خودش، چه فیزیکی و چه موسیقیایی، تبدیل شده به یک هیولا. این ازی پیر حرف نمی تونه بزنه ولی می تونه بخونه، خیلی عجیبه! کنسرت ازی عالی بود. دیوونه شدم وقتی آخر کنسرت گفت: "Thank you. Good night. We love you all. God bless you." خیلی خوبه که جونور پیر و عجیبی مثل ازی هم اسم خدا را به زبون میاره! ولی از همه مهم تر دیشب بود که می شد بیستم مارس و من رفتم کنسرت KISS! باور می کنی اشک توی چشمام جمع شده بود! رفتن به کنسرت KISS یکی از کارهایی بود که می خواستم قبل از مردنم حتماً انجام بدم و دادمش. تا قبل از دیشب بهترین ساعت زندگیم اون وقتی بود که رفتم تخت جمشید رو با چشمای خودم دیدم. از این به بعد یک لحظه عالی دیگه هم تو زندگیم دارم و اون هم دیدن گروه KISS روی صحنه و در حال اجرا است...

یکی از مزایای زندگی در جهان سوم سفلی این است که بعضی وقت ها باید سال ها در انتظار کارهای تصویری گروه های موسیقی مورد علاقه ات باشی تا (اگر اجل مهلت داد) بتوانی آن ها را ببینی. یک مثال زنده مجموعه سه DVD از آثار حضرت Bruce Dickinson است با نام Anthology که در سال 2006 روانه بازار شد. آیا امسال این اتفاق (دیدن این DVD) خواهد افتاد یعنی؟! هنوز هیچی نشده، طرح ویلیام بلیکی روی جلد DVD بد جوری مرا از خود بی خود کرده است! DVD اول به کنسرت آلبوم Tattooed Millionaire در آمریکا (1990)، و کنسرت آلبوم Skunkworks در ژاپن (1996) اختصاص دارد. DVD دوم ما را برای تماشای کنسرت عظیم Scream for Me Brazil (1999) به سائو پائولو می برد. اگر پس از تماشای این همه کنسرت و مصاحبه های پشت، قبل، و بعد از صحنه، دلتان کمی کلیپ می خواهد، DVD سوم شما را به دیدن تعداد بیشماری از کلیپ های دوران فعالیت Bruce، به عنوان یک خواننده سولو موفق، دعوت خواهد کرد. شکی نیست که با ورود Bruce Dickinson به گروه Iron Maiden روند شکوفایی این گروه سرعت گرفت، اما Bruce با اجراها و آلبوم های تکی خود ثابت کرد که استعداد خیلی چیزهای دیگر را نیز دارد. می دانید که او تا به حال دو رمان نوشته؟! این باشد برای بعد که سر حال باشم. به هر حال، هر کجای این دهکده جهانی که به تماشای این DVD نشسته اید ما را نیز در حظ خود شریک بدانید و بدارید. التماس دعا!

“I Started a Joke”

I started a joke,

Which started the whole world crying,

But I didn't see

That the joke was on me,

Oh no.

I started to cry,

Which started the whole world laughing,

Oh, if I'd only seen

That the joke was on me.

I looked at the skies,

Running my hands over my eyes,

And I fell out of bed,

Hurting my head from things that I'd said.

'Till I finally died,

Which started the whole world living,

Oh, if I'd only seen

That the joke was on me.

I looked at the skies,

Running my hands over my eyes,

And I fell out of bed,

Hurting my head from things that I'd said.

'Till I finally died,

Which started the whole world living,

Oh, if I'd only seen

That the joke was on me

(Bee Gees: Idea, 1968)

Voyager of the future Race

Behold our world

At last we're all equal

Life and death have now lost their meaning

Time's alive inside of our bodies

'Coz nature's secrets are unveiled so we cry out

Now we've found just what we're all about.

So long ago we searched for an answer

Life and death are now just a status

Look around you'll see a celestial glow

There's a high reward to our days of strife

Now we've found eternal golden life

Deep in your soul you'll feel

doubts setting in

a cry that fills your veins with fear is burning inside

a craving so strong, oh so strong for the real breath of life

I feel my heart beat

the icy hand of wind

brushing my skin in the night

I'm imprisoned inside

a future predestined so far

takes control of my life.

Voyager of the future race

you drew the shorter straw.

Chaos reigns all emotions all around

panic sweeps the mind

and silence rebounds

bouncing back from a far.

The nights are cold and long when you're lonely.

Wake up your mind right now or you’re wasted.

Time goes by so fast at a steady pace.

So disillusioned for the price we pay is high

don't look down or you might fall.

So be deaf to nature's call

don't think twice and let your mind fly by.

(Eloy: RA, 1988)

Highway, Highway

The circle turns and the seasons change.

Dogs grow old and in the summer it still rains.

But I never thought you and I would ever be apart.

Babies cry at their mothers’ breast,

And Sunday morning is still a day to be blessed.

But what can I tell my broken heart?

Highway, Highway

Where you go I don't know;

Maybe closer to my dreams, maybe far away

Take me today.

Highway, Highway

Give me wings to fly

It's gonna be hard letting go of you

And living separate lives.

The stars aren’t diamonds and the moons not blue.

There's no gold at the end of the rainbow.

There's no dream to hold on to, without you.

The only thing that's real is this lonely road tonight.

Maybe a change would be good for me.

Who knows where this road might lead?

Highway, Highway

Where you go I don't know

Maybe closer to my dreams, maybe far away

Take me today

Highway, Highway

Give me wings to fly

It's gonna be hard letting go of you

And living separate lives.

(Joe Cocker)

If

If I were a swan, I'd be gone.
If I were a train, I'd be late.
And if I were a good man,
I'd talk with you more often than I do.
If I were to sleep, I could dream.
If I were afraid, I could hide.
If I go insane, please don't put your wires in my brain.

If I were the moon, I'd be cool.
If I were a book, I would bend.
If I were a good man, I'd understand the spaces between friends.
If I were alone, I would cry.
And if I were with you, I'd be home and dry.
And if I go insane, will you still let me join in with the game?

If I were a swan, I'd be gone.
If I were a train, I'd be late again.
If I were a good man, I'd talk to you more often than I do.

(Pink Floyd: "Atom Heart Mother", 1970)

یکی دیگر از وقایع به یاد ماندنی دنیای موسیقی در سال 2007 به بازار آمدن آلبوم جدید گروه Eagles بود. در ابتدا دو دیسک بودن این آلبوم مرا به گمان واداشت که این بار هم با مجموعه ای از بهترین آهنگ های قدیمی این گروه طرف خواهم بود، اما وقتی فهمیدم که این آلبوم کاری ست استودیویی حسابی به وجد آمدم. این اثر هفتمین آلبوم استودیویی گروه پس از بیست و هشت سال بوده و شش سال وقت صرف آماده سازی و ضبط آن شده است. این همه وسواس و تلاش از یکی از کلاسیک ترین و دوست داشتنی ترین گروه های راک آمریکا خالی از انتظار نیست، به خصوص که طبق گفته دان هنلی (خواننده و درامر گروه) احتمالاً این آخرین آلبوم گروه خواهد بود. همیشه یکی از بارزترین ویژگی های این گروه انباشته بودن آهنگهایشان از رؤیای آمریکایی بوده است، رؤیایی که از کالیفرنیا سرچشمه می گیرد. اما در این آلبوم، مردان پا به سن گذاشته گروه در حالی به گذشته می نگرند که گویی تنها سایه های آرزوهایشان را می بینند. آهنگ ها بدون اغراق بی نظیرند و اشعار به شدت استعاری؛ گویی چیزی اسرار آمیز در دنیا در حال تمام شدن است؛ درونمایه Ubi Sunt ("کجایند آن روزها") در این مجموعه موج می زند و نشان از حس نوستالژیک هنرمندان این اثر دارد.

 یکی از بهترین آهنگ های این اثر "Waiting in the Weeds" بر این نکته پا فشاری می کند که در پاییز زندگی دل بستن به امید بی فایده است. آهنگ دیگری که عنوان آلبوم را نیز یدک می کشد،  "Long Road out of Eden"، نگاه مأیوسانه ای به عراق داشته و تصویری تلخ از سربازان آمریکایی که دلتنگ بازگشت به خانه هستند ارائه می کند؛ گویی عراق "هتل کالیفرنیایی" دیگر است. آهنگ سوزناک بدون کلام بعدی که توسط گیتار اجرا می شود ("I Dreamed There Was No War") تأییدی است بر این تصویر. کلیپ "How Long" را هم که کانال VH1 چندین بار پخش کرده که امیدوارم دیده باشید. به هر حال، علاوه بر این که گوش دادن به این آلبوم بسیار لذت بخش است، اما تصور این که آخرین کار گروه باشد کمی چاشنی تلخی را نیز به این حس اضافه می کند. گوش کنید و لذت ببرید و اسراف کنید...

(L to R: Joe Walsh, Don Henley, Glenn Frey, Timothy B. Schmit)

The Cult is an English rock band that appeared in their earliest form in Bradford during 1981. Over the years the band have had various line-ups; the longest serving band members are vocalist Ian Astbury and guitarist Billy Duffy, both of whom are the band's songwriters. In their very earliest days, the band emerged as one of the progenitors of the budding post-punk music scene that was happening in England. Their music style was associated by the media with gothic rock, taking influences from the mysticism associated with Native Americans and psychedelic rock acts such as The Doors.

سیزدهمین آلبوم استودیویی Fish با نام با مسمای 13^th Star از معدود آلبوم هایی بود که در سال 2007 توجه علاقمندان و منتقدان را به خود جلب کرد. در روزگاری که هر روز شاهد ظهور و افول به اصطلاح هنرمندانی هستیم که به یکی دو جرقه در عرصه بازاری MTV دل می بندند و بعد می روند از یاد، چه بسا که می روند بر باد، برخی دیگر از هنرمندان با گذشت زمان از ارزش و اهمیت آن ها کاسته نمی شود تا آن جا که دیگر  نمی توانند که نباشند. همانطور که در پست دیگری نوشته ام Fish هم به این دسته از هنرمندان تعلق دارد. او که همه بر این گمان بودند پس از جدا شدن از Marillion افول خواهد کرد با اولین آلبوم استودیویی خود در سال 1989 به نام Vigil in the Wilderness of Mirrors و دومین آلبوم متعاقب به نام Internal Exile همه را حیرت زده کرد: و حالا این Fish و این هم سیزدهمین آلبوم او که به جرأت می توان گفت حتی یک آهنگ ضعیف در آن به گوش نمی خورد. هر کدام از آهنگ ها با هنرمندی تمام در جای خود قرار گرفته و ارتباط معنایی را با یکدیگر حفظ کرده اند.

آن چه برایم جالب توجه بود شباهت موسیقیایی این آلبوم با آلبوم Clutching at Straws است که Fish با Marillion ارائه کرد و یکی از بهترین کارهای این گروه به شمار می رود. خود Fish گفته که آلبوم 13^th Star در حکم سفری است به اعماق زندگی. از این رو جای تعجبی ندارد که در این اثر درونمایه های خوشبینی و بدبینی و غم و شادی و تراژدی تنهایی کاملاً قابل لمس است. Fish در بخشی از آهنگ Dark Star چنین می گوید: "فرشته با بال های شکسته بر زمین می افتد / رویایی دیگر، تویی دیگر / تکه های خرد شده و شکسته که در بیکران آبی فوران می کنند."

خوشبختانه با شنیدن این آلبوم به هیچ وجه این حس به آدم دست نمی دهد که این آخرین آلبوم Fish است، بر عکس این نوید را می شود احساس کرد که او هرچه اصیل تر و قدرتمندانه تر باز خواهد گشت زیرا هنوز برای سرودن و گفتن حرف های بسیاری دارد. بی هیچ دغدغه و وسواسی می گویم که این اثر کاملاً هنری است، یا در یک کلمه: شاهکار.

Track Listing:

Circle Line

Square Go

Milos de Besos

Zoe 25

Arc of the Curve

Manchmal

Openwater

Dark Star

Where in the World?

13th Star

انگلیسی ها همیشه ثابت کردن که در زمینه موسیقی راک و هارد راک جلودار بقیه ملل هستن: از آهنگ و ملودی و شعر و تنظیم آهنگ بگیرین تا اجرای کنسرت و تور و غیره و ذالک. یک نمونه اش همین گروه افسانه ای UFO که آخرین آلبومش به نام The Monkey Puzzle در سال 2006 به بازار اومد و چه دودی که از کنده بلند نکرد! چیزی که بیشتر از همه توی این آلبوم خودنمایی می کنه تقسیم لحظات ناب نوستالژیک موسیقیایی با شنونده است؛ به خصوص با شنونده هایی که چندین ساله با آهنگ های UFO ساعت موسیقیایی اعماقشون رو کوک می کنن. البته بعضی ها هم عقیده دارن که این گروه همون گروه سابق نیست، ولی می دونین چیه؟! گروه هایی مثل UFO به هیچ وجه احتیاج ندارن که خودشون رو ثابت کنن، یا این که به هر عاملی متوسل بشن که تو چشم باشن. اصلاً و ابداً. اونا خودشون فصلی از تاریخ موسیقی راک به حساب میان. صدای Phil Mogg هنوز همون جذبه گذشته رو داره؛ گیتار سولوهای Vinnie Moore خیره کننده است و بازگشت دوباره Andy Parker پشت درام به انسجام این گروه بزرگ کمک شایانی کرده است. به هر حال این آلبوم رو از دست ندین.

Track Listing:

Hard Being Me

Heavenly Body

Some Other Guy

Who's Fooling Who?

Black and Blue

Drink Too Much

World Cruise

Down By the River

Good Bye You

Rolling Man

Kingston Town