Thomas Wolfe, in a letter to Julian Meade (1 February 1932):

You ask again if I look upon writing as an escape from reality; in no sense of the word does it seem to me to be escape from reality; I should rather say that it is an attempt to approach and penetrate reality. This I think is certainly true of such a book as Ulysses: the effort to apprehend and to make live again a moment in lost time is so tremendous that some of us feel that Joyce really did succeed, at least in places, in penetrating reality and in so doing, creating what is almost another dimension of reality….

چرا جویس اولیس را به عنوان مظهر انسانی کامل در نظر می گیرد؟ فرانک باجن (نویسنده کتاب معروف جیمز جویس و به سرانجام رساندن اولیس) به جویس فاوست و هملت را پیشنهاد می کند. اما جویس عقیده دارد که فاوست نه تنها انسان کاملی نیست بلکه اصلاً انسان نبوده چون به هیچ عصر و دوره ای تعلق ندارد. آری هملت انسان است اما او فقط یک پرنس، یک پسر است. جویس انتخاب خود را کرده است. اولیس: پسر لارتس، پدر تلماک، شوهر پنلوپ، معشوق کالیپسو، همرزم دلاوران یونانی نبرد تروا، و از همه مهم تر پادشاه ایتاکا. اولیس یکی از چند وجهی ترین و پیچیده ترین شخصیت هایی است که ادبیات تا کنون به خود دیده است.

(اپرای بازگشت اولیس اثر ویلیام کنتریج)

In 1909, Joyce wrote to his wife:

"When I wrote Chamber Music, I was a lonely boy, walking about by myself at night and thinking that one day a girl would love me."

علاقه وافر بکت به جویس در نوشته های او به شکل دردناکی منعکس شده است. گفتگوهای بی معنا و سکوت هایی که بین شخصیت های نمایشنامه های بکت رخ می دهد در حقیقت رونوشتی از گفتگوهایی هستند که بین بکت و استاد رخ داده است. هر وقت بکت به پاریس می آمد به دیدن جویس می رفت. بکت به سکوت معتاد بود و جویس نیز هم. غالباً گفتگوهایی که میان آن دو شکل می گرفت بر پایه سکوتی بنا می شد که هر دوی آن ها را نشانه رفته بود. هر دو لبریز بودند از اندوه: بکت به خاطر جهان و جویس به خاطر خودش. جویس طبق عادت همیشگی اش می نشست؛ پاها را روی هم می انداخت در حالی که نوک پای بالایی زیر پای دیگر قرار می گرفت. بکت که بلند قد و باریک اندام بود نیز به همین شکل می نشست. ناگهان جویس سؤالی این چنین از بکت می پرسید، "چطور می شود که فیلسوف ایده آل گرایی مثل هیوم تاریخ بنویسد؟" بکت در جواب می گفت، "تاریخی از شواهد." بعدها نیز به دفعات دیده شد که بکت از فرط شیفتگی به استاد کلاه و کفشی با سایز جویس بر تن می کند. مشکل کلاه بر سر گذاشتن و پوتین به پا کردن دی دی و گو گو در در انتظار گودو نیز طنزگونه به این جریان اشاره دارد.

آقای گرانت ریچاردز عزیز: دستنوشته (دوبلینی ها) صحیح و سالم به دستم رسید. چند روزی درگیر ترجمه ای خواهم بود اما هفته بعد کل کتاب را خواهم خواند و سعی می کنم آن چه از دستم برآید در مورد آن انجام بدهم. هر کجا کلمه "bloody" به کار رفته آن را حذف می کنم به جز آن مورد که در داستان Boarding House است. بخشی از Counterparts را هم به بهترین شکل ممکن اصلاح می کنم. چون که شما شدیداً با آن بخش مخالفت کرده اید. به اندازه سر سوزنی مایل به این تصحیح ها نیستم و تنها به این خاطر در برابر مخالفت شما تسلیم می شوم که Two Gallants در مجموعه جای بگیرد. اگر متقاعد نشوید که کتاب را چاپ کنید، من وقتم را به خاطر هیچ تلف کرده ام. در مورد چهاردهمین داستان A Little Cloud هم فکر نمی کنم موردی برای مخالفت در آن پیدا کنید. در هر حال من آن را با دیگر داستان ها بر می گردانم، همانطور که خواسته اید.

ممکن است بعضی از پیشنهادات من برای شما مضحک به نظر برسد: و فکر می کنم بی فایده است اگر از شما بخواهم حروفچین دیگری پیدا کنید. من حروفچینی را ترجیح می دهم که لال مادرزاد باشد، یا اگر چنین فردی را نمی توان یافت شخصی باشد که در مورد "جزئیات" مته به خشخاش نگذارد. حالا از این مسأله بگذریم.

به عقیده من، نظر شما مبنی بر این که احتمال دارد دست اندر کاران چاپ دوبلینی ها به خاطر غیر اخلاقی بودن کتاب در دادگاه محاکمه شوند آب در آسیاب دشمن ریختن است. خبر دارم که در انگلستان از چند یاوه باشکوه برای اتهام استفاده کرده اند اما واقعاً نمی فهمم چگونه یک دادگاه ویژه متمدن می تواند دو دقیقه هم به یک چنین اتهامی بر علیه من گوش کند! من هیچ اهمیتی نمی دهم که آیا آن چه می نویسم غیر اخلاقی است یا نه، اما اگر من معنی کلمات را می دانم، هیچ چیز غیر اخلاقی در دوبلینی ها ننوشته ام.

یکی از روزنامه های دوبلین را با این نامه برایتان می فرستم. گل سر سبد روزنامه های هزل آمیز ملت های سلتی است با مطالبی درباره Punch و Pasquino. این روزنامه را برایتان می فرستم تا بینید ایرلندی ها چقدر بذله گو و کنایی هستند آن قدر که تمام دنیا هم می داند. سبک کاریکاتوریست به شما نشان می دهد که ایرلندی ها چقدر هنرمندند. و شما خودتان متوجه می شوید که ایرلندی ها مذهبی ترین ملت روی زمین اند. شاید این مسأله نظر لطف شما را نسبت به دوبلینی ها جلب کند. گناه من نیست اگر از داستان های من بوی سطل زباله و علف هرز خشک و خوراک دل و قلوه می آید. من شدیداً معتقدم اگر مانع از این شوید که مردم ایرلند در آیینه صیقل خورده من یک نگاه تمام و کمال به خودشان بیندازند، شما باعث پسرفت حرکت تمدن در ایرلند خواهید شد.

جيمز جويس 

23 ژوئن 1906

۲ فوریه (دو روز پیش) سالروز تولد جیمز جویس عزیز بود. با شرمندگی بسیار که خبرش داخل یکی از این کارتن های نیمی پر و نیمی خالی جا مانده بود! دوستان دوبلینی و غیر دوبلینی اگر حس و حالیست شما را همچنان خوش باشید. تولد عمو جیمی مبارک...

از نظر جیمز جویس هنر راستین هنری است که در مخاطب حس ناب بهت زدگی زیبایی شناسانه را برانگیزد که به عبارت دیگر همان احساس شهود معنوی است که در برابر اثر هنری به مخاطب دست می دهد. چنین هنری از سه اصل مهم پیروی می کند: کمال، هارمونی، و پویایی. هنگامی که این سه اصل با هم درمی آمیزند، نه تنها در شخصیت های جویس بلکه در خواننده نیز حس شهود خلق می شود. وجود دو اصل اول به پیدایش سومین اصل منتهی می شود: پویایی. این همان حسی است که ستایش را برمی انگیزاند. بنا به گفته جوزف کمپل، اسطوره شناس بزرگ که به جیمز جویس نیز ارادت فراوان دارد، اگر پویایی یک اثر هنری شما را تسخیر نکند این تجربه زیبایی نامیده می شود. اما اگر پویایی اثر آن چنان شما را تکان بدهد که "منیت" شما را در هم شکسته و شما را در حالت سرخوشی و سرور تعالی گرایانه قرار دهد، تجربه ای ناب است. از این رو در آثار جویس این تجربه هنری در قالبی دوار و موزون به تلألو آن "چیستی" غیر قابل توصیف شئ می پردازد که نه تنها به خود ارجاع دارد بلکه به صورتی متناقض و همزمان به رازی نیز اشاره می کند که از درک آن عاجزیم. هدف آثار بزرگ ادبی همین است مانند فانوس دریایی وولف، سفیدی موبی دیک یا نور سبز رنگی که گتسبی بزرگ به آن خیره می شد.

جویس برای چگونگی بیان هنری نیز سه مرحله یا ویژگی قائل می شود: غنایی، حماسی و دراماتیک. آثار ابتدایی اکثر نویسندگان بزرگ با حس و حالی غنایی آغاز شده و همزمان با بلوغ هنری نویسنده تحت سیطره فرم جهانی دراماتیک قرار می گیرند. در مرحله بیان غنایی هنر، هنرمند تصویر خود را در ارتباط بی واسطه با خود به نمایش می گذارد همانطور که می توان در دو اثر استیون قهرمان و تصویر هنرمند به این مهم پی برد. اولیس و درونمایه حماسی آن در دنبال می آید و در نهایت با بیداری فینیگان فرم دراماتیک بیان هنری را تجربه می کنیم، جایی که هنرمند مانند خداوند خالق دور از اثرش قرار گرفته، و نامرئی و بی تفاوت ناخن هایش را می گیرد. بیداری فینیگان آن چه را که می توان درباره هستی تصور کرد در بر می گیرد و در عین حال به خود نیز رجوع می کند.

از گفته های بالا چنین می توان نتیجه گرفت که یک اثر سترگ هنری می تواند به همان اندازه به خالق خود ارتباط داشته باشد که به خواننده یا مخاطب. جاذبه جهانی اثر هنری، توانایی اثر برای روایت داستان هر فردی است که می تواند شرکت کننده فعال در آن اثر بوده و به بخشی از خالق اثر نیز تبدیل می شود. به همین دلیل است که خواندن و دوباره خواندن آثار جویس لایه های چند معنایی را به وجود می آورد. رابرت ریف، یکی از منتقدان جویس، می گوید، "ممکن است [در آثار جویس] لایه های چند معنایی وجود نداشته باشد اما در عوض مراتب چندگانه و رو به تعالی آگاهی خواننده به چشم می خورد." بی هیچ شبه ای می توان چنین اذعان کرد که توانایی هنر برای تغییر دادن هر فرد به این شکل شاهکار است.   

Like him was I, these sloping shoulders, this gracelessness. My childhood bends beside me. Too far for me to lay a hand there once or lightly. Mine is far and his secret as our eyes. Secrets, silent, stony sit in the dark palaces of both our hearts: secrets weary of their tyranny: tyrants, willing to be dethroned.
The sum was done.

(Ulysses)

Dante stared across the table, her cheeks shaking. Mr Casey struggled up from his chair and bent across the table towards her, scraping the air from before his eyes with one hand as though he were tearing aside a cobweb.

-- No God for Ireland! he cried. We have had too much God In Ireland. Away with God!

-- Blasphemer! Devil! screamed Dante, starting to her feet and almost spitting in his face.

Uncle Charles and Mr Dedalus pulled Mr Casey back into his chair again, talking to him from both sides reasonably. He stared before him out of his dark flaming eyes, repeating:

-- Away with God, I say!

Dante shoved her chair violently aside and left the table, upsetting her napkin-ring which rolled slowly along the carpet and came to rest against the foot of an easy-chair. Mrs Dedalus rose quickly and followed her towards the door. At the door Dante turned round violently and shouted down the room, her cheeks flushed and quivering with rage:

-- Devil out of hell! We won! We crushed him to death! Fiend!

The door slammed behind her.

Mr Casey, freeing his arms from his holders, suddenly bowed his head on his hands with a sob of pain.

-- Poor Parnell! he cried loudly. My dead king!

He sobbed loudly and bitterly.

Stephen, raising his terror-stricken face, saw that his father's eyes were full of tears.

(A Portrait of the Artist as a Young Man)

He was grey at three, like sygnus the swan, when he made his boo to the public and barnacled up to the eyes when he repented after seven. . . . He was down with whooping laugh at the age of the loss of reason the whopping first time he prediseased me. He’s weird, I tell you, and middayevil down to his vegetable soul. Never mind his falls feet and his tanbark complexion. That’s why he was forbidden tomate and was warmed off the ricecourse of marrimoney, under the Helpless Corpses Enactment. . . .Then he caught the europicolas and went into the society of jewes. With Bro Cahlls and Fran Czeschs and Bruda Pszths and Brat Slavos. (Finnegans Wake: 423-4)

دغدغه ها و دردهای مهم زندگی جویس در اعماق داستان های دوبلینی ها مشهودند. دو داستان "مادر" و "میهمانخانه" مادرانی را معرفی می کنند که جویس هیچگاه قادر به تحمل آن ها نبود: مادرانی که با چشم غره و تهدید در ایفای نقش مادرانه خود با شکست مواجه می شوند. در داستان "مردگان"، گرتا زنی است که از حس همدردی و عطوفت مادرانه واقعی برخوردار بوده و این حس را هم به پسرکی که دوستش می داشته و از دنیا رفته، و هم به شوهر ناتوانش ارزانی می دارد. او با معطوف کردن افکارش به پسرک مرده (مایکل فیوری) هوس جنسی گابریل را در هم شکسته و در انتهای داستان نیز گابریل با مایکل همزاد پنداری می کند. در داستان های دیگر، مخصوصاً در "عربی" و "روز پیچک در اتاق کمیته"، جویس به موضوع فقدان گرما و صمیمیت گذشته ها می پردازد: بازار تعطیل شده، و احساساتی ناچیز و حقیر سرما را بر تصویر تابناک پارنل مستولی می کنند. در سراسر دوبلینی ها آن هنگام که مردها تنها و درمانده شده یا حضور ندارند زن ها زمام امور را به دست گرفته و قدرت نمایی می کنند: سه خواهر داستان "خواهران" به مفلوج ترین شکل از برادر کشیش خود بیشتر عمر می کنند؛ در داستان "یک ابر کوچک" همسر چندلر با ابراز عشق و محبت خود به طفل خرد سالش، شوهر را تا ورطه سقوط تحقیر می کند. اما زنان دیگری هم در دوبلینی ها هستند که ترحم خواننده را بر می انگیزند مثل معشوقه کورلی در "دو زن نواز"، اولین، و یا ماریا در "گل". این گونه از شخصیت های زن در به دست آوردن هویت و موجودیتی مادرانه شکست خورده اند؛ حتی گرتا نیز از آن روی که جوانی خود را در امتداد با مرگ زود هنگام و دردناک مایکل، از دست رفته می بیند قابل ترحم است. در جهان پیچیده و پر رمز و راز دوبلینی ها، زن ها یا نقش مادر را بازی کرده و یا در ایفای این نقش شکست می خورند، مردها می نوشند، و کودکان زجر می کشند.     

(Dear Dirty Dublin)

غروب یک روز، غروبی مه آلود، که استفان از خیابان اکلس می گذشت و تمامی این افکار در مغزش بی قرارانه پایکوبی می کردند، یک اتفاق پیش پا افتاده او را به نگارش چند شعر پر شور وا داشت که آن ها را "اشعار بانوی وسوسه گر" نامید. بانوی جوانی روی پله های خانه ای ایستاده بود، یکی از همان خانه های قهوه ای رنگ آجری که مظهر فلج ایرلندی به شمار می روند. مرد جوان آراسته ای هم به نرده های زنگ زده محوطه تکیه داده بود. استفان در حالی که رد می شد بخشی از گفتگوی آن دو را شنید. آن گفتگو چنان تأثیر برنده ای بر او گذاشت که احساسات او را به شدت آزرد:

 بانوی جوان – (محتاطانه، آرام و شمرده حرف می زد) ...اوه، آره...من...تو...کلی...سا...بودم...

مرد جوان – (صدایش شنیده نمی شد) ...من...(دوباره صدایش شنیده نمی شد) ...من...

بانوی جوان – (آرام) ...اوه...ولی تو...خی...لی...بد...جن...سی...

 ابتذال این صحنه استفان را به این فکر وا داشت تا چنین لحظاتی را در کتابچه ای از تجلی ها (اپی فنی ها) جمع آوری کند. منظور او از تجلی، لحظه شهود ناگهانی معنوی بود: چه در هرزگی کلام و رفتار، و چه در یک موقعیت حائز اهمیت ذهنی. او معتقد بود بر عهده اندیشمندان است تا این تجلی ها را با نهایت دقت ثبت کرده و متوجه این موضوع نیز باشند که آن ها خود حساس ترین و نا پایدار ترین لحظه ها هستند.

سیوبان با چشمان "ویویان لی" با دوربین به جزایر آبی در دل دریا نگاه می کند، جزایری که روزهای آفتابی می توان روستاهای کوچکشان را دید: خانه ها و انبار و کلیسایی که برجش فرو ریخته است؛ هیچ کس دیگر آن جا زندگی نمی کند، هیچ کس؛ پرنده ها در خانه لانه کرده اند؛ بعضی وقت ها سگ های دریایی روی اسکله کوچک بندر لم می دهند و مرغان دریایی همچون ارواح نفرین شده در کوچه های متروک ده جیغ می کشند. قایقران هایی که گهگاه پروفسوری انگلیسی و دانشمندی پرنده شناس را با قایق به آن جا می برند می گویند که آن جا بهشت پرندگان است...سیوبان دوربین را زمین می گذارد، بچه را می گیرد، در بغل تابش می دهد و در حالی که راه می رود زیر لب زمزمه می کند. آیا روزی به آمریکا خواهد رفت، پیشخدمت یا ستاره سینما خواهد شد...

هنوز آینده، لحظه خداحافظی و اشک ریختن برای خانواده "د" فرا نرسیده است. هنوز کسی نباید چمدان مقواییش را ببندد و از راننده اتوبوس انتظار شکیبایی داشته باشد تا بلکه خداحافظی را اندکی طولانی تر کند؛ هنوز کسی به این چیزها نمی اندیشد چون وزنه زمان حال در این جا سنگین تر از آینده است؛ اما این سنگینی وزنه حال که حاصلش بدیهه پردازی به جای برنامه ریزی است، آری این سنگینی زمان حال با قطره های اشک متعادل خواهد شد.

(یادداشت های روزانه ایرلند: هاینریش بل)

This copy of Ulysses by James Joyce was presented by the author to F. Scott Fitzgerald in 1928. The inscription reads:

"Dear Mr. Fitzgerald: Here with is the book you gave me signed and I am adding a portrait of the artist as a once young man with the thanks of your much obliged but  most pusillanamous guest. Sincerely yours, James Joyce, 11.7.1928"

یکی از رنج های عمیق زندگی جویس به مشکلات عدیده ای بر می گردد که در جریان انتشار کتاب ها و داستان هایش همیشه گریبانگیر او بود. برای مثال، در فوریه سال 1932 به جویس خبر می رسد که در ژاپن اولیس را ترجمه کرده و نسخه ای غیر قانونی از آن را به چاپ رسانیده اند (همین کار را هم قبلاً در آمریکا کرده بودند). او بلافاصله از دوستی می خواهد تا با سفارت انگلیس در توکیو مکاتبه کرده و برای پیگیری این قضیه وکیل بگیرد. اما بار دیگر جویس با ناکامی رو به رو شده و نمی تواند اقامه دعوی کند. زیرا معلوم می شود که کپی رایت اروپایی در ژاپن از اعتبار ده ساله برخوردار بوده و از بد حادثه در فوریه همان سال اعتبار آن به پایان رسیده است. در نهایت مبلغ ناچیزی به جویس بابت این مسأله پرداخت می شود، اما جویس پول را با رنجش بسیار پس می فرستد. بعداً جویس در شعر هجو آمیزی تحت عنوان      

  A Portrait of the Artist as an Ancient Mariner  دق دلی اش را خالی می کند.

در یاد داشت های اولیه بر تصویر هنرمند، جویس به این نکته اشاره می کند که ایرلند زنی است که آگاهی نسبت به خودش ندارد؛ نه به این خاطر که زن است بلکه چون تجربه جسمانی (جنسی، یا به زعم کلیسای کاتولیک "گناه") ندارد. به عقیده استیون درک چنین درک و آگاهی تنها از طریق او – درون او – امکان پذیر است. به این جمله در انتهای تصویر هنرمند توجه کنید:

"Welcome, O life! I go to encounter for the millionth time the reality of experience and to forge in the smithy of my soul the uncreated conscience of my race."

این جمله به روشنی تغییر هویت جنسی استیون و گذاشتن خود به جای ایرلند مونث را بازگو می کند. اگر چه استیون با تصاحب ایرلند هویت زنانه آن را از دست می دهد، لیکن در عوض با دارا بودن ویژگی هایی چون جثه ای ظریف و نحیف و روحی زنانه فقدان مذکور را جبران می کند. دو جنسیتی درون هنرمند مذکر، که پیش شرط احیای درونی اوست، ناشی از اختلاط جنسیت (sex) و هویت جنسی (gender) است. یک چنین اختلاط هویتی به استیون زهدانی را اعطا می کند که در نهایت به "زهدان باکره تخیل" تبدیل می شود. استیون که آرزوی معرفی دانش جسمانی به ایرلند باکره را در سر می پروراند، نقش کسی را عهده دار می شود که برای اولین بار خود او را با دانش جنسی آشنا می کند: زن روسپی. اگر زن روسپی جای مرد لاابالی را به عنوان نمادی از تجربه جنسی می گیرد، بدون شک مرد جوان الگوی باکرگی خواهد بود. تصور یک چنین تجربه جنسی، شیوه معمول جنسیت بخشیدن به شخصیت های اینگونه داستان ها را دچار تغییر شگرفی می کند. درست به همین خاطر است که تخیل استیون به زن روسپی هویتی مردانه و به مرد جوان هویتی زنانه می دهد. علاوه بر این، جویس تلاش می کند تا هویت هنرمند و روسپی را یکی بپندارد زیرا روسپی نقشی فعال و مردانه دارد. جویس از این طریق پای حوزه گوناگونی جنسی زنان – باکره (مونث) و روسپی (مذکر) – را به حوزه گوناگونی جنسی مردان، به ویژه هنرمندان، باز می کند تا بر ناهمجنسگرایی در سطح هویت جنسی (gender) و نه جنسیت (sex) تاکید مضاعف داشته باشد.     

* * * * *

فصل "سیرسه" اولیس که در آن در فضایی سوررئالیستی هویت جنسی شخصیت ها کاملاً عوض می شود (بلوم به زن تبدیل شده و تن به شلاق های رئیسه مردوار روسپی خانه یعنی بلا کوئن می دهد) به درک موضوع مورد بحث کمک بسزایی می کند. البته از فیلم I'm Not There  تاد هاینس و فیلمMasculine Feminine گدار نیز نمی توان غافل بود.   

بی شک یکی از دلایل پیچیدگی رمان تصویر هنرمند، تلاش جویس در جابجایی هویت جنسی شخصیت های آن به شمار می رود. جویس از این مسأله به عنوان ابزاری قدرتمند در شخصیت پردازی بهره می برد: استیون روحیه ای حساس و تا حدی زنانه داشته و موجودی "رخنه پذیر" است؛ پدر دولان دست هایی نرم و لطیف دارد؛ چشمان کرانلی زنانه اند. به عقیده لوری تیل، بازی با هویت جنسی تا مرز خلق شخصیت های مذکر با هویتی زنانه و شخصیت های مونث با هویتی مردانه، یا به عبارت دیگر در هم آمیختن جهانی هویت جنسی، از ویژگی های مدرنیسم است.

جویس با دست کاری هویت جنسی شخصیت هایش در تصویر هنرمند، دو استعاره قدیمی و سنتی را دچار دگرگونی می کند: 1) ایرلند در حکم جنس مونث، 2) شباهت بین فرآیند خلق ادبی و تولد. ایوان بولاند می گوید که در طول تاریخ بسیاری از شاعران مذکر ایرلندی هویت ملی را زنانه جلوه داده و به زنانگی نیز جنبه ملی بخشیده اند. جویس با جابجایی و کنترل آگاهانه و هوشمندانه این استعاره ها استیون ددالوس را، در ارتباط با وطن/زن، به عنوان اولین هنرمند مدرن آن مرز و بوم معرفی می کند. استیون که هنرمندی مذکر است از یک سو می کوشد تا ایرلند را اغوا کرده و سرزمینی تخیلی خلق کند که در آن جنسیت هنرمند و سرزمین از اعتبار برخوردار باشد. از سوی دیگر استیون در این اشتیاق می سوزد تا تجسم ایرلند باشد: او می خواهد ایرلند جدید را در درون خود خلق کرده و حفظ کند. با این که استیون تا حدود زیادی موفق به باز سازی تقابل فرهنگی بین شاعر مذکر و ایرلند مونث می شود، اما تعیین هویت او مدام بین این دو قطب در حال نوسان است که در نهایت به هویت دوگانه جنسی او منتهی می شود.

دومین استعاره ای که در بالا به آن اشاره شد پایه تفکر فلسفه هنری استیون به شمار می آید. شباهت بین فرآیند خلق هنر و تولد را استیون تحت عناوین "باروری هنری"، "آبستنی هنری"، و "تولید مثل هنری" توصیف می کند. ایماژ آبستنی به استیون این فرصت را می دهد تا خود را، به عنوان هنرمند، با موجودیتی زنانه یکی بداند. بی تردید جویس نیز در طی دوران خلق رمان تصویر هنرمند به ایماژهای آبستنی می اندیشیده است. در یکی از نامه هایی که جویس به نورا می نویسد در مورد رمان تصویر هنرمند چنین می گوید: " به کتابی که نوشته ام به چشم طفلی می نگرم که سالیان سال در زهدان تخیلم پرورانده ام همانطور که تو فرزندانی را که به آن ها عشق می ورزی در زهدانت پروراندی."

آن چه در جمله ای که از جویس نقل شد مهم می نماید این است که مرد و زن، هر دو، زایمان/آفرینش (چه استعاری و چه فیزیکی) را تجربه می کنند، اما جویس مرز بین این دو گونه آفرینش را مشخص می کند: مرکز ثقل آفرینش زن بدن اوست در حالی که در جویس/هنرمند این مهم بر عهده ذهن است؛ زن قدرت تولید مثل دارد (procreativity) در حالی که جویس/هنرمند از قدرت خلق (creativity) برخوردار است. به عبارت دیگر جویس به شکاف بین ذهن و بدن تأکید می ورزد. استیون قدرت باروری مادر را به جسم  و در نهایت به مرگ پیوند داده، و خلاقیت هنری را به زندگی پیوند می دهد. جویس تلاش می کند تا تفاوت بی چون و چرای بین مشبه به زنانه (female vehicle) و مشبه مردانه (masculine tenor) را حفظ کرده و این حس قدرتمند را که استیون می خواهد مادر ایرلند تازه ای باشد خلق کند.

(Sunset in Phoenix Park, Dublin, 2004)

I saw Molly Bloom on a hillock under a sky full of moonlit clouds rushing overhead. She had just picked up from the grass a child’s black coffin and flung it after the figure of a man passing down a side road by the field she was in. It struck his shoulders, and she said, “I’ve done with you.” The man was Bloom seen from behind. There was a shout of laughter from some American journalists in the road opposite, led by Ezra Pound. I was very indignant and vaulted over a gate into the field and strode up to her and delivered the one speech of my life. It was very long, eloquent and full of passion, explaining all the last episode of Ulysses to her. She wore a black opera cloak, or sortie de bal, had become slightly grey and looked like la Duse. She smiled when I ended on an astronomical climax, and then, bending, picked up a tiny snuffbox, in the form of a little black coffin, and tossed it towards me, saying, “And I have done with you, too, Mr. Joyce.” I had a snuffbox like the one she tossed to me when I was at Clongowes Wood College. It was given to me by my godfather, Philip McCann, together with a larger one to fill it from.

بنا به عقیده ادوارد سعید، "شرق شناسی" شیوه قدرت نمایی غرب برای بازسازی و استیلا بر شرق است؛ لذا فرهنگ اروپایی با کناره گیری از فرهنگ شرق (بیگانه) به قدرت و هویت دست یافته است. هامی بابا، یکی دیگر از شرق شناسان، عقیده دارد که شرق شناسی متشکل از دو بخش است: 1) موضوعی برای آموختن، اکتشاف، و تمرین؛ و 2) بستری از آرزوها، تصاویر، رویاها، و اسطوره ها. به عبارتی می توان گفت که شرق رؤیای جمعی و ناخودآگاه غرب است. در نهایت، شرق شناسی به تصویر سیاسی واقعیتی مبدل شده است که ساختار آن بر تفاوت بین آشنا (اروپا، غرب) و بیگانه (آسیا، شرق) اصرار می ورزد. این بیگانگی به دو صورت متجلی می شود: بیگانگی به صورت تفاوت (ابتدایی، متوحش، خرفت) به همان صورت که انگلستان در قرن نوزده و ابتدای قرن بیست سعی در نشان دادن ایرلند دارد، و بیگانگی به صورت اشتیاق (راز، لذت، فراوانی، و نعمت) که برخی از  شخصیت های جویس سعی در رسیدن به آن دارند. هر دو وجه این بیگانگی به یکدیگر وابسته بوده و برخی از نیازهای استدلالی فرهنگ را پاسخگو هستند. آثار جویس نیز، از آن رو که او به عنوان یک ایرلندی/بیگانه در برابر بریتانیا/اروپا قرار می گیرد، به شدت با مفاهیم شرق، غیر بومی، عجیب و غریب، و بیگانه در هم آمیخته است. از راویان رمانتیک و خردسال داستان های دوبلینی ها و استیون ددالوس جوان تصویر هنرمند گرفته تا ریچارد روان تبعیدی ها و استیون ددالوس پخته تر اما مأیوس اولیس و شم بیداری فینیگان، همه خودآگاهانه یا ناخودآگاهانه سعی در گریز از تورهای سرزمین مادری، زبان، و مذهب داشته و در اشتیاق مکانی دور و پر رمز و راز می سوزند. به همین خاطر هم این شخصیت ها با دیگر شخصیت های دور و برشان متفاوت بوده و به آن ها به چشم بیگانه/یاغی نگریسته می شود. جستجوی روح رمانتیک زندگی و هنر در شرق (جایی دور از دوبلین) میسر است زیرا که غرب (جایی نزدیک به دوبلین) در حال فروپاشی معنوی است.

برای لمس قدرت و تسلط جیمز جویس بر کلمات و عبارات کافی است به بخشی از رمان تصویر هنرمند توجه کنیم. یکی از شیوه هایی که توسط آن جویس درونمایه های کلیدی مورد نظرش را بیان می کند ترکیب درام و حماسه در دل محتوایی تغزلی با استفاده از کلمات ساده و شفافی است که از غنای نمادین خاصی برخوردارند. در بخش چهارم از تصویر هنرمند، سرپرست کشیشان از استیون می خواهد تا به دفترش برود تا با او در مورد حرفه آینده اش، یعنی "کشیش شدن"، صحبت کند. حیفم آمد که این بخش را ترجمه کنم چون غنا و حسن انتخاب واژه ها به کلی از بین می رفت:

The director stood in the embrasure of the window, his back to the light, leaning an elbow on the brown crossblind, and, as he spoke and smiled, slowly dangling and looping the cord of the other blind, Stephen stood before him, following for a moment with his eyes the waning of the long summer daylights above the roofs or the slow deft movements of the priestly fingers. The priest’s face was in total shadow, but the waning daylight from behind him touched the deeply grooved temples and the curves of the skull.

هیچ یک از عبارت های "طناب حلقه شده پرده"، "سایه"، و "جمجمه" به صورت تصادفی انتخاب نشده اند. تکرار عبارت "نوری که رنگ می بازد" به این نکته که دفتر کشیش به شکلی نمادین طبیعت را نفی می کند اشاره دارد؛ برای تکمیل این معنی "کشیش پشتش هم به سوی نور" قرار می گیرد. "crossblind" می تواند دو مفهوم "blind to the cross" (صلیب را نمی بیند) و "blinded by the cross" (صلیب او را نابینا کرده) را تداعی کند. حالا بماند که رنگ "قهوه ای" یاد آور حضور فلج و تباهی دوبلین است. انحنا و برآمدگی جمجمه کشیش ایماژ گویای مرگ است. اما ایماژ اصلی و مرکزی این بخش، که خود اپی فنی برخورد بین استیون و کشیش به شمار می رود، در حرکات انگشتان کشیش که با طناب پرده بازی می کند نهفته است: "به آرامی طناب پرده دیگر را تابانیده و به شکل حلقه در می آورد". آیا این می تواند چیزی به جز حلقه طناب دار باشد؟ ما بعد در اولیس هم با مأمور اعدام حماسی (ملک الموت) روبرو خواهیم شد که از او تحت عنوان "خدای مأمور اعدام" یاد می شود.

جیمز جویس در دوبلینی ها با چنان وسواسی عنوان داستان هایش را انتخاب کرده است که بعضی اوقات باید داستان را چند بار خواند تا بتوان به درون هسته معنایی عنوان رخنه کرده و ارتباط آن را با داستان کشف کرد. داستان "یک ابر کوچک" ("A Little Cloud") از این ویژگی مستثنی نیست. بحث و نظر در مورد عنوان این داستان بیشمار بوده و اکثر منتقدین در این مورد که عنوان داستان می تواند از منابع زیر الهام گرفته شده باشد اتفاق نظر دارند: الف) اولین بخش کتاب شاهان در انجیل عهد عتیق؛ ب) بند بیست و ششم دوزخ دانته. شخصیت اصلی داستان، یعنی چندلر کوچک (Little Chandler)، یکی دیگر از دوبلینی هایی است که محکوم به ماندن در آغوش مام مفلوج وطن بوده، اسم و جثه و وضعیت زندگی اش به شدت ترحم برانگیز است. او به دوست قدیمی اش، گالاهر، که چند سالی ست خود را از تله جغرافیایی دوبلین رهانیده و در لندن زندگی می کند به شکل معصومانه ای حسادت می کند، چون گالاهر در زندگی حسابی پیشرفت کرده و حتی شهری مانند پاریس را از نزدیک دیده است. چندلر کوچک در سر هوای شاعر شدن دارد، اما تا رسیدن به لحظه شهود آخر داستان اندک امید واهی (به کوچکی یک تکه ابر) او مانع از باور این حقیقت می شود که در دایره دوبلین او نقطه تسلیم است. تقابل چندلر کوچک با طفل خردسال خود و تأکید نویسنده در عدم توانایی این پدر کوچک اندام در ساکت نگاه داشتن طفل گریان می تواند به نکته جالب توجهی در مورد عنوان داستان اشاره کند. مثلث "ابر کوچک"، "چندلر کوچک"، و "بچه کوچک" اشاره ای گویا و در خور توجه به مجموعه شعری از ویلیام بلیک با عنوان “Songs of Experience” دارد. از دیدگاه این شاعر رومانتیک انگلیسی، "معصومیت" و "تجربه" دو موقعیت متضاد روح بشر است. فاصله بین عصر معصومیت تا گرداب تجربه به کوتاهی فاصله گهواره تا جامعه است. طفل خردسال چندلر، که از سوی مادر "مرد کوچک من" خوانده می شود، تنها در آغوش مادر آرام می گیرد (همچون تمثال مسیح خردسال در آغوش مریم مقدس). چنین به ظاهر شعف و آرامش کودکانه در تقابل با تصویر چندلر کوچک که به عنوان پدر، همسر، و شاعر خود را شکست خورده دیده و به گرمای اشک پشیمانی و حسرت پناه می برد، قرار می گیرد. این همان لحظه شهود، یا به قول جویس اپی فنی، است که می توان کاملاً در شعر "Infant Sorrow" لمس کرد:

My mother groand! my father wept.
Into the dangerous world I leapt:
Helpless, naked, piping loud;
Like a fiend hid in a cloud.

Struggling in my fathers hands:
Striving against my swadling bands:
Bound and weary I thought best
To sulk upon my mothers breast.

در انتهای داستان، جویس با زیرکی جای چندلر را با طفل خردسالش عوض می کند تا مفهوم اندوه کوچک بلیکی عمیق تر جلوه کند. می توان امتداد نگاه جویس را از شادمانی بی سبب و کوچک چندلر تا اندوه کوچک (بزرگ؟) او دنبال کرد: اندوهی که جانشین معصومیت کودکی شده است. آیا می تواند خود را دیگر بار در ابر کوچکش پنهان کند؟ 

  A volume of Byron’s poems lay before him on the table. He opened it cautiously with his left hand lest he should waken the child and began to read the first poem in the book:

Hushed are the winds and still the evening gloom,

Not e’en a Zephyr wanders through the grove,

Whilst I return to view my Margaret’s tomb

And scatter flowers on the dust I love.

  He paused. He left the rhythm of the verse about him in the room. How melancholy it was! Could he, too, write like that, express the melancholy of his soul in verse? There were so many things he wanted to describe: his sensation of a few hours before on Grattan Bridge, for example. If he could get back again into that mood…

  The child awoke and began to cry. He turned from the page and tried to hush it: but it would not be hushed. He began to rock it to and fro in his arms but its wailing cry grew keener. He rocked it faster while his eyes began to read the second stanza:

Within this narrow cell reclines her clay,

That clay where once…

It was useless. He couldn’t read. He couldn’t do anything. The wailing of the child pierced the drum of his ear. It was useless, useless! He was a prisoner for life.

(from “A Little Cloud”: Dubliners)

“Whatever spark or gift I possess has been transmitted to Lucia and it has kindled a fire in her brain.”
--James Joyce, 1934

Most accounts of James Joyce's family portray Lucia Joyce as the mad daughter of a man of genius, a difficult burden. But in this important new book, Carol Loeb Shloss reveals a different, more dramatic truth: Lucia's father not only loved her but shared with her a deep creative bond. His daughter, Joyce wrote, had a mind "as clear and as unsparing as the lightning."

Born at a pauper's hospital in Trieste in 1907, educated haphazardly in Italy, Switzerland, and Paris as her penniless father pursued his art, Lucia was determined to strike out on her own. She chose dance as her medium, pursuing her studies in an art form very different from the literary ones celebrated in the Joyce circle and emerging, to Joyce's amazement, as a harbinger of modern expressive dance in Paris. He described her then as a wild, beautiful, "fantastic being" who spoke "a curious abbreviated language of her own" that he instinctively understood—for in fact it was his as well. The family's only reader of Joyce's work, Lucia was a child of the imaginative realms her father created. Even after emotional turmoil wreaked havoc with her and she was hospitalized in the 1930s, Joyce saw in her a life lived in tandem with his own.

Though most of the documents about Lucia have been destroyed, Shloss has painstakingly reconstructed the poignant complexities of her life—and with them a vital episode in the early history of psychiatry, for in Joyce's efforts to help his daughter he sought out Europe's most advanced doctors, including Jung. Lucia emerges in Shloss's account as a gifted, if thwarted, artist in her own right, a child who became her father's tragic muse.

In Lucia's world, beautifully rendered in this remarkable narrative, Shloss has uncovered fascinating material that deepens our understanding of Finnegans Wake, the book that redefined modern literature. Lucia Joyce: To Dance in the Wake is a milestone work in the study of art in the making, as well as a thought-provoking meditation on fathers and daughters. Through the life of Lucia Joyce we see the birth of modernism not just as a series of texts but as a mode of daring.

"Shem's bodily getup, it seems, included an adze of a skull, an eight of a larkseye, the whoel of a nose, one numb arm up a sleeve, fortytwo hairs off his uncrown, eighteen to his mock lip . . . an artificial tongue with a natural curl, not a foot to stand on, a handful of thumbs, a blind stomach, a deaf heart, a loose liver . . . [Shaun continues an anatomization of Shem and then describes how Shem] dictited to of all his little brothron and sweestureens the first riddle of the universe asking, when is a man not a man? (Finnegans Wake: 169.11-170.5)"

The first riddle of the universe, then, becomes a riddle of origins, and one continually invoked throughout the text: "When is a man not a man?" This question implies a network of corresponding riddles that rests at the core of Joyce's Wake: "what is the beginning of man?" "what is the end of man?" "what makes up man?" and so forth. The riddle is never answered-at least not directly. While Shaun views Shem's riddle as evidence that even Shem must admit the artist is a "sham," much more than Shem's self-indictment is at stake in the chapter: ultimately, the episode (and much of the remainder of the Wake) dramatizes man's struggle toward renewal. Joyce thus signals the place of the "shaman" in re-animating "man" through the magic of words: "nam[e]." Shem's riddle is essentially an ontological project-caught up in the metaphysics of "seeing" and "knowing," the lyric project of riddles, but now it enters the dramatic structure of Joyce's Wake.

In the more than sixty years that we have looked back at the high modernist period, literary scholars have contented themselves largely with repeatedly and quite uncritically accepting Eisenstein's account of James Joyce's interest especially in Potemkin (1925) as paradigmatic and complete in determining how we should understand the 1920s interest of writers in film. Literary scholars' views have been based on a perceived kinship between technical elements used or implied in Ulysses and in Eisenstein's work; indeed, Joyce's show of interest was particularly valued and often repeated by Eisenstein, who was searching for ways to demonstrate cinema's connection to all major forms of art, and who well knew the benefits of identifying with Joyce...

The importance of James Joyce to twentieth century music is perhaps as surprising as it is pervasive. Influence within art forms tends to stay within disciplinary boundaries. It’s no great surprise to find musicians influenced by preceding musicians, or authors influenced by other authors; but Joyce’s influence over a range of music is perhaps without precedent. This influence was largely conceptual, as opposed to lines of influence in the nineteenth century, when composers used authors almost entirely by settings their texts or rifling their works for plots for tone poems or operas. Unlike Goethe’s work, for instance, whose Romanticism tended to attract aesthetically like-minded composers, Joyce’s work influenced a wide range of composers of almost impossibly divergent aesthetic presuppositions. In part, this reflects the variety of Joyce’s writings. His earliest prose works, Dubliners and A Portrait of the Artist as a Young Man are based on late nineteenth century models of naturalism and symbolism, while his major works Ulysses and Finnegans Wake become increasingly experimental in their reconceptualization of literary form, style, character, and language, until Finnegans Wake can scarcely be said to have a conventional plot or characters at all. At the same time, Joyce wrote two collections of poems as well as a play, Exiles, which are distinctly traditional in form and tone. Composers have been drawn to these diverse sides of Joyce, in many cases the more traditional tonal and Romantic composers finding a congenial set of texts for setting from the poetry -- and Myra T. Russel has noted that there are well over 140 composers who have set them -- while the more avant-garde musicians of the twentieth century were attracted to the formal innovations suggested by Joyce’s work, by his use in Ulysses of a variety of different styles, by the musicality of his language, particularly in the late and highly experimental Finnegans Wake.

What does it mean to be a modernist?

First of all, whereas many previous writers had celebrated the developments in civilization that accompanied the rise of cities, the modernist is hostile to city life, finding that it degrades and demeans its citizens (see, for example, that essential modernist poem, The Waste Land, by T.S. Eliot). Note, among many other features, that brown is the most frequently used color in Joyce's Dubliners. Indeed, the modernist finds culture itself to be drab and shallow, and this attitude prevails in Joyce's stories. Examples from just the first four stories illustrate this:

"The Sisters": religious culture dampens the young boy's growth
"An Encounter": the city offers no real adventures of mind and spirit
"Araby": the boy's burgeoning sexuality is threatened by religion, politics, and economics
"Eveline": the demands of the family take precedence over romantic involvement

The modernist contends that we live in a world that offers no meaning or purpose to existence, one in which we feel alienated from self and others, in which there are no clear moral standards. Modernist writers consider that twentieth-century society makes self-recognition and self-knowledge impossible. In "The Dead," Gabriel illustrates powerfully that even an intelligent, educated, sensitive man can deceive himself about his own nature and that of his family. Indeed the most devastating critique of this society is that it is one in which love is absent: in "Two Gallants" and "The Boarding House," lust has taken the place of love; in "A Little Cloud" love -- if it ever existed -- has vanished from the family scene; in "A Painful Case" there can be no love in a world where society condemns it.

The brief story "Araby" can serve as an example of the dual realistic and symbolic nature of Joyce's stories. On the realistic level the story is simply about the feelings a young boy has for a neighborhood girl, and his despair when he goes to a fair with the intention of buying the girl a present and finds he is too late; as such, it is a tender and moving story, the kind of childhood disappointments many of us have experienced. However, subtly interwoven into the story, in ways that do not intrude upon the realistic level, are recurrent religious, political, and sexual images that can be read on a symbolic level and show the story to be a timeless one in which the boy has glorified his everyday experience into a medieval search for the Holy Grail, transformed his sexual attraction to the girl into a sacred (religious) one, and whose desires are frustrated by political (British) and religious (Catholic) forces beyond his recognition or awareness.

How Joyce feels about the people he writes about has been the subject of much analysis. Joyce himself wrote that he was writing with a "scrupulous meanness" and wrote of the "special odor of corruption which, I hope, floats over my stories." [1] However, an author's stated intent is not to be taken as the final word, and certainly each reader will have to decide whether the stories reveal an ironic dislike for these characters or a criticism that is sympathetic. (The tenderest account of these Dubliners is in "The Dead," a story written a few years after the others when Joyce was living in Rome and had, among foreigners, begun to appreciate Irish warmth and hospitality.)

In these stories Joyce exposes the sentimentality of his characters, and he employs a bare style that sets itself off from nineteenth-century writings; indeed, T. S. Eliot observed that Joyce "destroyed the whole of the nineteenth century."

The continuity of Joyce’s characters does not include only the living characters, but, on the contrary, many of the repeated characters whom one may encounter throughout Joyce’s works consist of the dead, the ghosts (the shadows)…[The dead] haunt places and minds wandering all around Dublin; they emerge from the very opening lines of ‘The Sisters’ and vanish into the closing lines of Finnegans Wake…According to Benstock, gnomon of Euclid “resurfaces thousands of years later in the opening paragraph of ‘The Sisters’” (519). He also suggests that the gnomon “is a nonappearance suggesting a presence made palpable only by the concept of its absence” (520)…When a parallelogram is removed from one of the corners of a parallelogram, the remainder is called a ‘gnomon.’ Gnomon suggests both presence (characters living) and absence (characters dead)…Accordingly, in Joyce’s works, sometimes, the ghosts and the dead outnumber the living, giving color to the still and paralyzed condition of those who are present…

[An excerpt from my M. A. thesis entitled as Dubliners Revisited: A Study of the Continuity of Characters in James Joyce (From Dubliners to Finnegans Wake), October 1999, Shiraz University.]

Definitions:

Def. 1. Any rectangular parallelogram is said to be contained by the two straight lines containing the right angle.
Def. 2. And in any parallelogrammic area let any one whatever of the parallelograms about its diameter with the two complements be called a gnomon.

Guide:

 According to the first definition, the rectangle ABCD illustrated on the left is contained by the lines AB and BC, and this rectangle can be called the rectangle AB by BC. Of course, it could also be called the rectangle BC by CD, or two other names.
On the right, in the parallelogram EFGH, there is a diameter EG with a parallelogram LNGO about it and the two complements KLOF and MHNL, and these three parallelograms together make up the gnomon. In other words a gnomon is an L-shaped figure made by removing a parallelogram from a larger similar parallelogram. (The "g" in "gnomon" is silent.)

Euclid illustrated gnomons by arcs of circles around the inner vertex. In this example, the gnomon is called the gnomon PQR.

Shall I Wear a White Rose?

Music by Emily Bardsley Farmer;
words by H. Saville Clarke

Most of Molly's repertoire dates from the 1880s and early 1890s, when she would have been a young singer. This piece, in a noticeably older style, is from the late 1860s or early 1870s and must have been one of Molly's first songs, as she knew it in Gibraltar.

Joyce was attracted to it for the scene it sets of a woman (Penelope/Molly) waiting for the return of her lover after a long voyage: "I must look my fairest when tomorrow's here; He will come to claim me! Shall I still be dear? I must look my brightest on that happy day, As his fancy drew me when so far away." In the recapitulation we have a glimpse of Ulysses/Poldy, as well: "I shall need no roses if his heart be true" — to me, at least, another indication the morning will bring reconciliation and a new start.

Add to this the song's dreamy heroine attempting to choose between white roses and red ones (traditional symbols of sacred and profane love) and it is clear why Joyce added it to Molly's music roll and used it in the most famous ending in literature:

"Gibraltar as a girl where I was a Flower of the mountain yes when I put the rose in my hair like the Andalusian girls used or shall I wear a red yes and how he kissed me under the Moorish wall and I thought well as well him as another and then I asked him with my eyes to ask again yes and then he asked me would I yes to say yes my mountain flower and first I put my arms around him yes and drew him down to me so he could feel my breasts all perfume yes and his heart was going like mad and yes I said yes I will Yes. "

The broken collaged watch
and the blueprint of shattered glass
reiterates the nature
of Joyce's "A Painful Case."
(Susan Weil)

I
felt a need
to immerse myself
in the words, sensing the echoes
and the refraction's of Joyce's
immense and rocky
complexity
(Susan Weil)

riverrun, past Eve and Adam's, from swerve of shore to bend  
of bay, brings us by a commodius vicus of recirculation back to
Howth Castle and Environs.  
    Sir Tristram, violer d'amores, fr'over the short sea, had passen-  
core rearrived from North Armorica on this side the scraggy 
isthmus of Europe Minor to wielderfight his penisolate war: nor 
had topsawyer's rocks by the stream Oconee exaggerated themselse 
to Laurens County's gorgios while they went doublin their mumper 
all the time: nor avoice from afire bellowsed mishe mishe to
tauftauf thuartpeatrick: not yet, though venissoon after, had a
kidscad buttended a bland old isaac: not yet, though all's fair in 
vanessy, were sosie sesthers wroth with twone nathandjoe. Rot a 
peck of pa's malt had Jhem or Shen brewed by arclight and rory 
end to the regginbrow was to be seen ringsome on the aquaface. 
    The fall (bababadalgharaghtakamminarronnkonnbronntonner-  
ronntuonnthunntrovarrhounawnskawntoohoohoordenenthur-
nuk!) of a once wallstrait oldparr is retaled early in bed and later
on life down through all christian minstrelsy. The great fall of the 
offwall entailed at such short notice the pftjschute of Finnegan, 
erse solid man, that the humptyhillhead of humself prumptly sends 
an unquiring one well to the west in quest of his tumptytumtoes: 
and their upturnpikepointandplace is at the knock out in the park 
where oranges have been laid to rust upon the green since dev- 
linsfirst loved livvy.

Alfred Heller

A native New Yorker and an avid Joycean, the multi-talented Alfred Heller is a composer, a conductor, an accomplished pianist, and a music publisher. The protégé of Heitor Villa-Lobos, Heller worked with the late Brazilian composer on several of his later works, conducting the premiere recording of Forest of the Amazon. As a composer, Heller is drawn to tonal music, and his settings of poems by the likes of Emily Dickinson, Robert Frost and James Joyce have been praised for their beauty and sensitivity.

Marylin Monroe reads Ulysses...

A Flower Given to My Daughter
  
 
Frail the white rose and frail are
Her hands that gave
Whose soul is sere and paler
Than time's wan wave.

Rosefrail and fair -- yet frailest
A wonder wild
In gentle eyes thou veilest,
My blueveined child.

James Joyce
 

The Hotel Lenox
(9 rue de l’Université)

The Joyce family’s first temporary lodgings in Paris,
recommended by Ezra Pound in the
fashionable 7th arrondissement on the Left Bank.

James Joyce and the Volta Cinematograph

One of the more surprising corners of James Joyce's life is that he ran Ireland's first cinema. Recently there has been growing critical interest in the films shown at the Volta Cinematograph (located at Mary Street, Dublin) and in what influence early film might have had on Joyce's art.

Luke McKernan, author of an article on the Volta in Film and Film Culture, has traced a number of the films exhibited by Joyce. He will introduce this special programme, featuring comedies, religious and historical dramas and news films from 1909, including Come Cretinetti paga I debiti, Une Pouponnière à Paris, and The Way of the Cross.

Pictured is a still image from the 1907 film Francesca da Rimini, directed by William V. Ranous and featuring Florence Turner as Francesca. The film opened at the Volta Cinema in Dublin in January 1910.

Bloomsday is a commemoration observed annually on 16 June in Dublin and elsewhere to celebrate the life of Irish writer James Joyce and relive the events in his novel Ulysses, all of which took place on the same day in Dublin in 1904. The day is a secular holiday in Ireland. The name derives from Leopold Bloom, the protagonist of Ulysses, and 16 June was the date of Joyce's first outing with his wife-to-be, Nora Barnacle, when they walked to the Dublin village of Ringsend.

Bloomsday Activities
 
Street party in North Great George's Street, 2004The day involves a range of cultural activities including Ulysses readings and dramatisations, pub crawls and general merriment, much of it hosted by the James Joyce Centre in North Great George's Street. Enthusiasts often dress in Edwardian costume to celebrate Bloomsday, and retrace Bloom's route around Dublin via landmarks such as Davy Byrne's pub. Hard-core devotees have even been known to hold marathon readings of the entire novel, some lasting up to 36 hours. The first celebration took place in 1954, and a major five-month-long festival (ReJoyce Dublin 2004) took place in Dublin between 1 April and 31 August 2004. On the Sunday in 2004 before the 100th "anniversary" of the fictional events described in the book, 10,000 people in Dublin were treated to a free, open-air, full Irish breakfast on O'Connell Street consisting of sausages, rashers, toast, beans, and black and white puddings, and a pint of Guinness.

The Rosenbach Museum & Library, in Philadelphia, United States, is the home of the handwritten manuscript of Ulysses and celebrates Bloomsday with a street festival including readings, Irish music, and traditional Irish cuisine provided by local Irish-themed pubs.

The Syracuse James Joyce Club holds an annual Bloomsday celebration at Johnston's BallyBay Pub in Syracuse, New York, at which large portions of the book are either read aloud, or presented as dramatizations by costumed performers. The club awards scholarships and other prizes to students who have written essays on Joyce or fiction pertaining to his work. The city is home to Syracuse University, whose press has published or reprinted several volumes of Joyce studies.

In 2004 Vintage Publishers issued "yes I said yes I will Yes: A Celebration of James Joyce, Ulysses", and 100 Years of Bloomsday, edited by Nola Tully. It is one of the few monographs that details the increasing popularity of Bloomsday. The book's title comes from the novel's famous last lines.

Bloomsday has been celebrated since 1994 in the Hungarian town of Szombathely, the birthplace of Leopold Bloom's father, Virág Rudolf an emigrant Hungarian Jew. The event is usually centered around the Iseum, the remnants of an Isis temple from Roman times, and the Blum-mansion, commemorated to Joyce since 1997, at 40–41 Fő street, which used to be the property of an actual Jewish family called Blum. Hungarian author László Najmányi in his 2007 novel, The Mystery of the Blum-mansion (A Blum-ház rejtélye) describes the results of his research on the connection between Joyce and the Blum family.

THE FAMOUS CORK-LINED ROOM OF MARCEL PROUST
(reconstruction in the Musée Carnavalet, Paris)

Joyce and Proust met on May 18, 1922 but there are a number of conflicting versions of what occurred and little evidence of their assessment of each other's work. "What he envied Proust were his material circumstances: 'Proust can write; he has a comfortable place at the Etoile, floored with cork and with cork on the walls to keep it quiet. And, I, writing in this place, people coming in and out. I wonder how I can finish Ulysses." (Ellmann, pg. 509). When Proust died on November 18, 1922, Joyce attended his funeral.  Furthermore, cork had a special significance for Joyce: his father was from County Cork. Always the punster, Joyce once mounted a portrait of his father in a cork frame.

Square James Joyce

The French honor writers and artists by naming streets after them. In 1999, Joyce was recognized with this little garden near the Bibliothèque Nationale in the 13th arrondissement. It is bordered by streets named after Abel Gance, the film director, George Balanchine, the ballet master and Valéry Larbaud, the novelist and great friend of Joyce.

"The Dead" is deeply indebted to many musical compositions. The story's title is believed to refer to Thomas Moore's Irish Melodie "O Ye Dead!" in which the living and the dead sing of their envy for one another's state of being in alternating stanzas. The story itself contains a number of different dances, a piano competition piece, an aria from Bellini's I Puritani, and the haunting rendition of the folksong "The Lass of Aughrim" which serves as the catalyst for the story's epiphany. Thus the story's musical allusions are eclectic in both their style and performing forces--indeed we would expect nothing less from Joyce. No less interesting, however, are the linguistic events in this story. "The Dead" begins with the awkward and eventually aborted conversation between Gabriel Conroy and Lilly, the caretaker's daughter. This encounter is followed by Gabriel's conversation with the Irish nationalist Miss Ivors, the dinner-table conversation about music and Gabriel's own dissembling speech, his conversation with Gretta about her lost love Michael Furey, and Gabriel's own final meditation on life and love. When divided into the two realms of music and language, the narrative progression of the story might be diagrammed in the following manner:

Music	Waltz	Piano-Dance-Aria		Song
Language	Conevrsation		Discussion-Speech		Conversation-Meditaion

مجموعه داستان دوبلینی ها متشکل از 15 داستان است. اگر چه هر کدام از داستان ها به موضوعی جداگانه می پردازد اما آن چه آن ها را به هم پیوند داده و مرتبط می کند ایده و درونمایه "فلج" است. هر کدام از این داستان ها ابتدا، میانه، و پایانی دارد در حالی که از لحاظ ساختار کلی اثر نیز آن ها به گونه ای چیده شده اند که داستان های اولیه در حکم ابتدا، داستان های بعدی در حکم میانه، و داستان های آخر به منزله پایان کل اثر به شمار می روند. جویس در این مجموعه به رسوا گری روح فلج جسمی، اخلاقی، روانی، معنوی که همانا دوبلین است می پردازد. اگر چه فلج هسته مرکزی است اما مرکز اخلاقی دوبلینی ها تنها فلج نیست بلکه آشکار شدن این فلج برای قربانیان داستان ها است. آن چه نقطه اوج داستان ها را تشکیل می دهد رسیدن به خود آگاهی نسبت به این وضعیت دردناک است. پسرک داستان های "یک برخورد" و "عربی" به چنین آگاهی دست می یابند؛ رسیدن به این مرحله برای لیتل چندلر ("یک ابر کوچک") و جیمز دافی ("یک حادثه دردناک") به مراتب تلخ تر است زیرا برای زمانی طولانی به تأخیر افتاده است؛ و سرانجام خودآگاهی گابریل ("مردگان")، بغرنج ترین و تلخ ترین، که نه تنها نقطه اوج داستان بلکه نقطه اوج کل اثر نیز به شمار می رود. هنگامی که قهرمان های جویس به وضعیت خود پی می برند، ما نیز به چنین آگاهی دست یافته و خود را نا توان از رهایی از چنبره تقدیر می یابیم. دوبلین که همچون وحی بر دوبلینی ها ظاهر می شود دنیا و خودمان را نیز بر ما ظاهر می کند.

دوبلینی ها برای جویس تنها یک سانسور اخلاقی، یک پرتره دو پهلو، یا یک تصویر خیر خواهانه به شمار نمی آمد بلکه بیانیه دلایل او در جانبداری از تبعید بود. این کتاب متشکل از تصاویری است از آن چه بر سر او می آمد اگر در دوبلین می ماند. به عبارت دیگر، دوبلینی ها کلکسیونی از وحشت های خصوصی و شخصی نویسنده است. از این رو، می توان دید که بسیاری از شخصیت های این داستان ها جویس های بالقوه هستند. نام دو نفر از شخصیت های اصلی این مجموعه "جیمز" است: پدر جیمز فلین (تصور ممکنی از جویس اگر در لباس کشیشی مانده بود) و جیمز دافی (تصور ممکن دیگری از جویس اگر در دوبلین کارمند بانک می شد). مردک منحرف چشم سبز در "یک برخورد"، لینهان در "دو زن نواز"، و هاینس در "روز پیچک" هر کدام ویژگی هایی از خالق اثر را به دوش می کشند. اما تصویر اصلی جویس به عنوان یک دوبلینی رو به زوال را می توان در شخصیت گابریل کانروی در داستان "مردگان" شاهد بود که تصوری است از آن چه بر سر جویس می توانست بیاید اگر پس از ازدواج با نورا بارناکل در دوبلین مانده بود و در دانشگاه درس می داد و برای روزنامه ها نقد می نوشت. آنچه گابریل در مورد دوبلین احساس می کند احساس جویس هم هست اما از فاصله ای امن و دور. چنین فاصله ای برای زندگی و هنر جویس از واجبات به شمار می رفت.

در جواب یک نفر که گفته بود اولیس ارزش خواندن ندارد جویس این طور پاسخ می دهد:

"اگر اولیس ارزش خواندن نداشته باشد پس زندگی هم ارزش زیستن ندارد."

Ulysses. London: Published for The Egoist Press by John Rodker. The first edition printed in England appeared eight months after the Paris edition, utilizing the French plates, and was limited to 2000 copies, 1000 of which were to be sent to America. The Lilly copy includes 7 pp. of errata loosely inserted. Ulysses was seized and banned in both America and England, and did not appear in those countries until 1934 and 1936 respectively.

Ulysses. Paris: Shakespeare and Company, 1922 . First edition, one of 100 signed copies on Dutch handmade paper, in the original blue wrappers. The first edition of Ulysses was printed in Paris with the support of Sylvia Beach's Shakespeare and Company bookstore. The text was set in Dijon by Maurice Darantie, and grew by over one third in the course of correcting proofs, so that Darantie's habitual gesture became one of throwing up his hands in despair. Inevitably, the first edition was filled with small errors. Nevertheless, it remains the highlight of twentieth-century book collecting. In addition to the first 100 signed copies, there were 150 numbered copies on Arches paper, and 750 copies on handmade paper. Ulysses appeared on Joyce's 40th birthday.

(James Joyce: 6 Years Old)

John Stanislaus Joyce to His Son (James)

31 January 1931

My dear Jim. I wish you a very happy birthday and also a bright and happy New Year. I wonder do you recollect the old days in Brighton Square, when you were Babie Tuckoo, and I used to take you out in the square and tell you all about the moo-cow that used to come down from the mountain and take little boys across?

I will write to Georgio in a few days, when he returns from his honeymoon. I see by the photo that he too wears glasses? I suppose he needs [them] but if possible he should not use them. I hope Lucia’s sight is all right, give her my fond love and also to Nora. I often hear from Mr Healy, whose generous gifts I should be glad if you would also acknowledge. Again, my dear boy, may God bless you is the prayer of Your fond and loving Father.

(A Portrait of the Artist as a Young Man)

“Once upon a time and a very good time it was there was a moocow coming down along the road and this moocow that was coming down along the road met a nicens little boy named baby tuckoo…

His father told him that story: his father looked at him through a glass: he had a hairy face.”