As the oracle gave place to the astrologer, the astrologer to the alchemist, the alchemist to the witch, the witch to the magnetizer, the magnetizer to the clairvoyant, the clairvoyant to the medium, the medium to the mind-reader, upon whom now shall the spirit of the mind-reader fall?

George Beard, "The Psychology of Spiritism"

Will anyone be so sluggish in mind and so immovable that, when he sees all the beauties of the world of senses, all its good proportion and the mighty excellence of its order, and the splendor of form which the stars, for all their remoteness, make manifest, he will not be seized with reverence and think, "What wonders, and from what a source?" If he does not, he neither understands the world of senses nor sees that higher world. (Plotinus)

(Eloy:  Cover of album "Dawn", 1976)

Every human being is tried this way in the active service of expectancy. Now comes the fulfillment and relieves him, but soon he is again placed on reconnaissance for expectancy; then he is again relieved, but as long as there is any future for him, he has not yet finished his service. And while human life goes on this way in very diverse expectancy, expecting very different things according to different times and occasions and in different frames of mind, all life is again one nightwatch of expectancy.

[Søren Kierkegaard: Eighteen Upbuilding Discourses: "Patience in Expectancy" (1844)]

In Being and Time Heidegger challenges the preoccupation of modern philosophy with questions of epistemology. He achieves this by way of a phenomenology of the everyday. The everyday is that which is closest to us, our natural, common, uncomplicated stance or comportment within the environment we find ourselves. Traditionally the everyday is denigrated as vague or even illusory; at best, the raw material that needs to be ordered into real knowledge, at worst an obstacle in the way of truth. In contrast theory holds the key to the secrets of reality, through reason we can know that which is most essential, that which truly is. Heidegger seems to start from the more moderate position, making the everyday the starting point for his investigation into the meaning of Being. We must start with the everyday because this is where we are. As Heidegger develops his phenomenology of the "where we are" called Dasein (Being-there), it becomes apparent that our being-there-in-the-world has a complex structure. In order to avoid confusing Dasein with one aspect of this complexity Heidegger focuses on Dasein in its most undifferentiated state, that is it's everyday state. This helps clarify that which precedes, and makes possible, more definite modes of being such as theoretical thought. There is then the possibility of rethinking the troubled relation between everyday experience and theoretical thought.

Nietzsche says there are two kinds of nihilism: the bad and the good nihilism. The bad is the one that is usually associated with morality and religion. What for Nietzsche is the bad nihilism is the one that divides the world up into good and bad, positive & negative. Why is that bad for Nietzsche? Because what that invariably is, is the strategy for condemning and negating the world. Morality presupposes the opposition between "is" and "ought". The only way in which we can actualise what ought to be is by negating what is. That, for Nietzsche, is the problem - not how to negate the world in which we live, but how to affirm it. How to affirm it in all of its positivity and negativity, in all of its glory and all of its horror.

مواجهه و برخورد آمریکا و اروپا بیش از آن که نشان دهنده نوعی نزدیک شدن باشد، حاکی از نوعی اعوجاج یا تحریف است، نوعی شکاف پرنشدنی. میان ما نه فقط یک شکاف، بلکه شکاف عمیق مدرنیته وجود دارد. شما مدرن به دنیا می آیید، مدرن نمی شوید. و ما هرگز مدرن نشده ایم. آنچه در پاریس بلافاصله نظر شما را جلب می کند این است که در قرن نوزدهم هستید. در بازگشت از لس آنجلس، دوباره در قرن نوزدهم از هواپیما پیاده می شوید. هر کشوری نوعی تقدیر تاریخی دارد، که تقریباً به طور قاطعانه ویژگی هایش را معین می کند. در مورد ما، الگوی بورژوایی 1789 – و انحطاط بی پایان آن الگو – است که چشم اندازمان را شکل می دهد. در این باره هیچ کاری از ما بر نمی آید: این جا همه چیز حول رویای بورژوایی قرن نوزدهمی می چرخد.

(آمریکا: ژان بودریار)

'Personally I've never met any intellectuals. I've met people who write novels, others who treat the sick; people who work in economics and others who compose electronic music. I've met people who teach, people who paint, and people of whom I have never really understood what they do. But intellectuals? Never.'

(Ethics: Subjectivity and Truth. The Essential Works of Michel Foucault 1954-1984. Volume One. Harmondsworth, Middlesex: Penguin, Allen Lane, p. 322.)

ساختمان ها نظامی از نشانه های زبانی نیستند که صرفاً وظیفه انتقال پیام را بر عهده داشته باشند. معماری پیش از آن که حرفی برای گفتن داشته باشد باید فضایی برای زیستن فراهم آورد. با این که یکی از مؤلفه های اصلی تجربه فضا، فهم معنا و محتوا یا پیام آن فضا است، ولی مواجه انسان با محیط مصنوع و حتی محیط های طبیعی، فقط به جنبه ادراک معنای آن محیط، محدود و منحصر نیست. تجربه فضایی جزئی از زندگی و آمیخته با آن است...برخی از اوقات افراد پس از دیدن یک بنا می گویند: "با این که معنا و مفهوم آن را نفهمیدم ولی تجربه خوشایندی از حضور در آن فضا دارم." یا "نفهمیدم چه می خواهد بگوید، با این حال از بودن در آن مکان لذت بردم." همه انسان ها بدون شک تجربه ای از فضاهای پیرامون خود دارند، تجربه ای که در کلیت خود مشکل بتوان در قالب کلمات توصیف شود و بخش های مهمی از خود را از دست ندهد. با این حال اغلب اوقات علت این که یک ساختمان یا فضا را ناآشنا یا نامأنوس حس می کنیم، این است که بنا یا محیط برای ما بی معنا و بدون محتوا جلوه می کند، یا این که برقراری رابطه با آن محیط برایمان ناممکن است. عدم برقراری ارتباط مفهومی با ساختمان نیز خود نوعی از تجربه است. ادراک معنا یا عدم ادراک معنا، هر دو بخشی از تجربه اند. گرچه غنای بسیاری از تجارب فضایی در گرو ادراک معنا و محیط است، اما برخی اوقات معلول و متأثر از حضور معنایی متعالی است؛ احساسی درونی که از مکان برنمی خیزد بلکه رنگ و بوی خود را بر مکان می افکند…