بعد از هشت سال که آدم می خواد جدیدترین آلبوم گروه AC/DC رو به نام Black Ice گوش کنه همش دست و دلش می لرزه، آخه خیلی هیجان انگیزه! همش از خودت می پرسی که "نکنه...؟" ولی به محض این که برادران یانگ (انگس و مالکوم) صدای گیتارشونو در میارن می بینی که به! انگار هیچی عوض نشده اصلاً! مالکوم همون آکوردهای همیشگی شو می زنه؛ (نباید از حق گذشت که مالکوم یانگ یکی از بی سروصداترین و کم توجه شده ترین گیتاریست های حرفه ای دنیا است. اون هیچ وقت نخواسته با سولوهاش به افتخار برسه؛ اون این افتخار رو به برادرش انگس داده.)؛ انگس با اون گیتار گیبسون SG با سولوهای بلوز مانندش حال می کنه؛ برایان جانسن هنوز داره جوری جیغ می کشه که انگار به قول دوستان داره کاغذ سمباده قرقره می کنه! اما به نظر من از همه مهم تر تو این آلبوم کار کلیف ویلیام یعنی باسیست گروهه. طنین باسش بدجوری تمام فضا رو پر کرده.

این آلبوم باید ظاهراً سال 2006 میومده بیرون ولی به خاطر کسالت کلیف ویلیام این امر محقق نشده. به نظر شما اشکالی داره؟! پشت این آلبوم کلی حرف و حدیث هم هست تازه. درامر گروه، فیل راد، که گروه رو چند وقتی ترک کرده بوده دوباره بر می گرده و برایان جانسون هم طی این مدت کم کاری از زنش جدا می شه! زندگی با مردای سرزمین راک اند رول اصلاً کار راحتی نیست. دمشون گرم! تازه تو این آلبوم جناب جانسون خواننده بعد از بیست سال و برای اولین بار در خلق ترانه یا همون لیریک همکاری می کنه! این آلبوم یک آلبوم هارد راک اصیل و واقعیه، برای همین هم تو عنوان چهار تا از قشنگ ترین آهنگ های این آلبوم از واژه های Rock و Rocking استفاده شده. آلبوم Black Ice سومین آلبوم پرفروش 2008 شده که برای طرفدارای سینه چاک اونم توی این بازار مکاره موسیقی خیلی عالیه. انگس یانگ در جواب خبرنگاری که پرسیده چرا اسم آلبومشون رو Black Ice گذاشتن گفته: "همینجوری از دهنم پرید بیرون! ولی در حقیقت مربوط می شه به سرمای سخت شمال اسکاتلند." سرزمین پدری برادران یانگ. وقتی به این آلبوم گوش دادین و با ریف ها و ریتم گیتارش حال کردین، اون وقت رو لیریک هاش کلید کنین. مضامین ترانه ها...بی خیال، خودتون کشف کنین!