از پنجره اتاق كوه را می نگرم
از پنجره دل اما
به دريا چشم دوخته ام.
پيرامونم سراسر كوه
درونم
لبالب از دريا.
از يكی بالا می روم به چشم
و در ديگری
فرو می شوم به ذهن
– صعود يا سقوط –
مسأله اين نيست.
حقیقت، شوكران لب هایی است
كه مرا
بر بلندای اين دشت
به پرواز در خواهند آورد...
(خوابگاه مفتح – 11/2/87)