از پنجره اتاق كوه را می نگرم

از پنجره دل اما

به دريا چشم دوخته ام.

پيرامونم سراسر كوه

درونم

لبالب از دريا.

از يكی بالا می روم به چشم

و در ديگری

فرو می شوم به ذهن

– صعود يا سقوط –

مسأله اين نيست.

حقیقت، شوكران لب هایی است

كه مرا

بر بلندای اين دشت

به پرواز در خواهند آورد...

(خوابگاه مفتح – 11/2/87)